Miesiąc: listopad 2017

Wczoraj skończyłam układać wezwania modlitwy wiernych do „Oremusa”. Jeszcze muszę sprawdzić czy nie ma jakichś błędów. I wyślę do Wydawnictwa.

Byliśmy na Łące pełnej światła ciepłego i przyjaznego i pięknych kwiatów. Najdroższy mój i ja. Ukochany siedział w kwiatach, a ja leżałam, trzymając głowę na Jego kolanach. Najdroższy pochylal się nade mną promienny i szczęśliwy cały. Uśmiechał się do mnie przecudnie… I ja patrzyłam w Niego z zachwytem, promienna i szczęśliwa. Uśmiechałam się do Niego radośnie.
„Dzięki Tobie, Najdroższy mój! Dzięki Tobie dałam radę! Myślałam że nie dam rady, że nie będę umiała ułożyć, że nie zdążę… A tu przed terminem zdążyłam! Dzięki Tobie, Najdroższy mój!!!”
Umiłowany rozpromienil się ogromnie!
„Pamiętasz Perełko swoje motto?” – spytal z uśmiechem.
Spojrzałam w Najdroższego zaskoczona pytaniem! Oczywiście, że pamiętam!
„Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia!”
Patrzyłam w Umiłowanego mojego uśmiechnięta. I On patrzył we mnie uśmiechnięty, świetlisty niezwykle…
„Cierpieć biedę i obfitować… I ułożyć wezwania modlitwy wiernych do ” Oremusa”… Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia!”
Najdroższy zaśmiał się serdecznie. Nakarmil mnie Swoim Ciałem. I pochylajac się nade mną z tkliwoscia, wyszeptal:
” Zatańcz, proszę, dla Mnie, Maleńka Moja!”
” Ale…” – zaczęłam. I już chciałam mówić że nie umiem, że nie dam rady. Ale Najdroższy mój przerwal mi pocałunkiem i powiedział łagodne i stanowczo zarazem:
„Pamiętaj o swoim motcie, Maleńka Moja!”
Spojrzałam w oczy Umiłowanego mojego… Pałały ogniem Miłości…
Wstałam i zaczęłam tańczyć. Na początku nie bardzo mi wychodzilo. Ale kiedy pomyślałam o Umiłowanym moim… zaczęłam latać, fruwać po niebie! Skakać, wirowac! Tańczyć z chmurami i wiatrem! Dla UKOCHANEGO, dla Najdroższego mojego!!!! I nagle w tym tańcu zobaczyłam dziwny obraz. Zobaczylam mrówki maleńkie, pracujące przy budowie mrowiska. Uwijaly się, trudzily, ale pracowały wytrwale.
„Tak jak te mrówki, Ty, Perełko pracujesz dla Mnie!” – usłyszałam w głębi serca.
Tańczyłam dalej, tańczyłam, tańczyłam… ze nie wiedziałam kiedy Najdroższy pojawil się przy mnie. Stanęłam przed Ukochanym. On patrzył we mnie z wielką Miłością i czułością. Objął mnie i przytulił do SERCA Swego.
” Odpocznij, Maleńka Moja Umiłowana, odpocznij!”
Otulal mnie Sobą. Wchodził we mnie i ja w Niego wchodzilam…
W jednej chwili znalazłam się przy SERCU Ukochanego. Tętnilo Życiem. Wtulona w NIE, odpoczywalam. Odpoczywalam przy SERCU Tego, który mnie umacnia.

Leżałam na kwiatowej kanapie. Tańcząca bardzo leżałam Najdroższy mój klęczał przy mnie. Czuwał przy mnie kochający, czuły, łagodny i cichy. Patrzył we mnie spojrzeniem z Krzyża. Współczujący. Jedną dłonią dotykał miejsca w moim ciele, które bolało mnie najbardziej. W drugiej dłoni trzymał moją dłoń. Całowal ją i przytulał do Swego policzka. Miłość i czułość Sama…
'Cierpię, Najdroższy mój. Boli mnie bardzo. Ale cierpię dla Ciebie Maleńki i z Tobą!”
„Cierpisz we Mnie, a Ja w Tobie cierpię, Maleńka Moja!”
„I dlatego cierpienie ma sens” – szepnęłam wpatrzona w Umiłowanego z miłością i uwielbieniem.
„Twoje cierpienie wydaje wielkie owoce. Zobaczysz w Domu jak wielkie” – Najdroższy ucalowal znów moją dłoń.
„Mi wystarczy że cierpię, że tańczę dla Ciebie, Najdroższy, a Ty jesteś ze mną!” – uśmiechnęłam się do Umiłowanego.
Najdroższy zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i mnie pocałowal. Nakarmil mnie Swoim Ciałem. Patrzył mi w oczy głęboko i szeptal z tkliwoscia wielką:
” Moja Śliczna! Maleńka Moja Umiłowana! Piękna Moja!”
” Mój Przecudny! Maleńki mój!” – szeptalo moje serce.
Zapragnęłam… I w jednej chwili juży tańczyliśmy na Łące. W świetle i kwiatach!!! Łąka wyglądala jak sala balowa. A Najdroższy patrzył we mnie z zachwytem, jak w jakąś królową . I tańczył tak pięknie jak z królowa…

Trwałam wtulona w SERCE Najdroższego mojego. Całowalam JE ze czcią i uwielbieniem. Przytulałam do siebie Najdroższe SERCE Umiłowanego. Całowalam i trwałam… Nagle zobaczyłam Najdroższego mojego… Całego w Ramach i sincach, we krwi… Nagiego. Cierpiącego ogromnie… Patrzył we mnie… I ja w Niego patrzyłam… Serce mi pękalo…. Myślałam że wyskoczy z bólu.
„Oto Twój Oblubieniec, Perełko Moja! Czy zechcesz Mnie takiego?” – spytal prawie bezglosnie.
Przypadłam natychmiast do Jego stóp. Objęłam Jego nogi i wyszeptalam:
„Czy zechce??!Ja Ciebie Takiego pragnę!!! Właśnie TAKIEGO!!! Właśnie takiego, Najdroższy mój…”
I… w jednej chwili ujrzalam Umiłowanego pięknego bardzo… W lśniącej szacie przepasanym złotym pasem. Teraz ja stałam przed Nim z całą swoją nędza, grzechem, wstydem… Spuścilam głowę i wyszeptalam:
” Oto oblubienica Twoja, Najdroższy… Czy zechcesz mnie…”
Umiłowany nie pozwolił mi dokonać. Ujął moją twarz w obie dłonie i ucalowal mnie.
„JA Cię taką ukochalem, Maleńka Moja! Taką umiłowalem i zapragnalem!”
I zwracając się do mnie jak do małego dziecka, szepnal uśmiechając się z miłością:
„Ubrudzilas się, Maleńka Moja. Pozwól Mi, obmyje Cię i będziesz czysta.”
„Pragnę!”
I zobaczyłam wielką złotą mise. A w niej czerwoną Ciecz. Misa była bardzo wielka i Cieczą wypełniona była po brzegi. Umiłowany wziął mnie na ręce i szepnął raz jeszcze:
„Obmyje Cię w Mojej Krwi i będziesz czysta.”
I zanurzyl mnie w Swej Krwi… Kiedy mnie wyjął, postawił przed Sobą. Patrzył we mnie z zachwytem i podziwem! I ja spojrzałam w siebie… Byłam czysta!!! Czysta i piękna niezmiernie. Niesamowicie!!!
„Oblubienca godna Swego Oblubienca!” – wyszeptal Najdroższy z zachwytem i ogniwem Miłości w oczach…
„Ty mnie czynisz godną! Twoja Krew mnie godną czyni!!” – szepnęłam wpatrzona w Umiłowanego z wdzięcznością i uwielbieniem.
Najdroższy mój wziął mnie w Ramiona, nakarmil mnie Swoim Ciałem i przytulił do SERCA. Trwałam w Miłości.

Byłam na Łące. W świetle i kwiatach. Z Umiłowanym z Maleńkim moim byłam. Najdroższy mój leżał w kwiatach. Ja klęczałam przed Nim. Pochylalam się nad Najdroższym moim z zachwytem i uwielbieniem. Uśmiechałam się do Niego z miłością. Cała szczęśliwa. On, Najdroższy mój patrzył we mnie promienny i piękny niezmiernie… Uśmiechał się do mnie z tkliwoscia ogromną.
„Mam władzę nad Tobą” – szepnęłam wpatrzona w Niego z zachwytem.
„Masz, Maleńka Moja. Władzę Miłości!”
Pochyliłam się i zaczęłam całować JEGO Rany. Całowalam dłonie, stopy. Z namaszczeniem całowalam. Pocałunek przy pocałunku… I SERCE ucałowałam. I położyłam na NIM głowę. Słuchałam JEGO bicia…
Po chwili Maleńki mój usiadł, a moja głowa znalazła się na Jego kolanach. Pochylal się nade mną z Miłością nie do opisania słowami.
„I Ja mam nad Tobą władzę, Perełko Moja.”
„Masz, Najdroższy!” – szepnęłam uśmiechając się do Niego radośnie. A ON patrzył we mnie. Nakarmil mnie Swoim Ciałem. Potem odgarnąl mi włosy z oczu i czoła i gładzil mnie delikatnie i czule po policzku. Zasłanial słońce, żeby mnie nie razilo. Pomyślałam że On jest moim Słońcem. Uśmiechałam się do Umiłowanego mojego i odpoczywalam w Jego Cieniu.
„Zatańczymy, Najdroższy mój?” – spytalam uśmiechnięta.
„Masz władzę nade Mną i się pytasz, Maleńka?” – zaśmiał się perliscie Umiłowany.
„Ta władza pyta!” – śmiałam się również.
Wstaliśmy i zaczęliśmy tańczyć. Ukochany promienial cały. Obejmował mnie jak Oblubieniec obejmuje Swą oblubienice. Z miłością i delikatnością. Patrzył we mnie Taki słodki i piękny…
„Brak mi słów!” – szepnęłam wpatrzona w Niego z zachwytem!
„Nie musisz nic mówić, Perełko Moja!”
„Cala Twoja, Najdroższy”!
„Cały Twój, Maleńka Moja!”
Tańczylismy. Najdroższy mój zanurzal mnie w Sobie… Wchodził we mnie i ja w Niego wchodzilam… Znalazłam się w jasności wielkiej. Ciepłej i cichej. A przede mną widziałam wielkie i żywe SERCE, tętniacze Życiem SERCE! Zbliżyłam się do NIEGO i ucalowalam JE. Wtulilam się w NIE całą sobą. Sercem, duszą i cialem. Trwalam w uwielbieniu…

Byłam w Ramionach Umiłowanego w Ramionach mojego Króla, Najdroższego mojego. Pochylal się nade mną… Umiłowany mój… cały był Miłością, czułością, delikatnością… A tańczyłam w JEGO Ramionach. Tańczyłam bardzo intensywnie. Dla mojego Króla i za moje Duchowe Dzieci.
A ON patrzył we mnie tak słodko…
„Pragnę, żebyś był szczęśliwy, mój Królu ! Jak mogę Cię uszczę…”
Najdroższy przerwal mi pocałunkiem. I patrzył we mnie z ogniem w oczach.
„Uszczęśliwiasz Mnie! Bardzo uszczęśliwiasz, Maleńka Moja!”
„A dlaczego?” – spytalam jak dziecko.
„Bo kochasz!”
Ujęłam Jego twarz w obie dłonie i patrząc w oczy Najdroższego mojego szepnęłam:
„Nad życie, mój Królu, Maleńki mój! Nad życie!!!”
Umiłowany patrzył we mnie z Miłością.
„Chodźmy na Łąkę, Ukochany, proszę… – uśmiechnęłam się do Umiłowanego – zanioslbys mnie? Proszę.”
Najdroższy pocałowal mnie i uśmiechnal się promiennie.
„Tu nie musisz Mnie prosić, Perełko. Wystarczy że tylko zapragniesz.”
„Pragnę!”
I już tańczyliśmy na Łące. W świetle i kwiatach. Tańczylismy. Mój Król i ja.
Byłam w JEGO Ramionach, w Jego dłoniach radośnie tańczyłam. A ON obsypywal mnie pocałunkami. Mój Najdroższy, Maleńki mój… Mój Król. Cierpiący ze mną…

Obudziłam się. Leżałam w łóżku zamkniętymi oczami. Nagle poczułam pocałunek na moim policzku. Jeden, potem drugi i trzeci i czwarty… Uśmiechnęłam się nie otwierając oczu. Znałam te pocałunki, znałam Te usta, które składaly pocałunki na moim policzku.
„Najdroższy mój…” – szepnęłam uśmiechając się do Ukochanego mojego, nie otwierając oczu.
„Perlo Moja Umiłowana – usłyszałam czuły i łagodny głos Umiłowanego.
Znów się do Niego uśmiechnęlam, oczy wciąż miałam zamknięte. Po chwili je otworzyłam. Zobaczylam przed sobą promienne, uśmiechnięte, jaśniejsze Oblicze Najdroższego, Maleńkiego mojego. Patrzył we mnie z wielką Miłością i czułością wielką…
„Chodź do Mnie, Maleńka” – wyszeptal biorąc mnie w ramiona.
Przytulił mnie do SERCA Swego. Patrzył w Swoją Maleńka z zachwytem nie do opisania….
„Jak mi dobrze przy Tobie, Najdroższy mój!” – szepnęłam wpatrzona w Umiłowanego z miłością i uwielbieniem.
Ukochany uśmiechnął się do mnie cudnie. Nakarmil mnie Swoim Ciałem i tulil do SERCA Swego.
Zamknęłam znów oczy i słuchałam JEGO bicia… Najdroższy otulal mnie Sobą, zamykal w Sobie. Wchodził we mnie i ja w Niego wchodzilam… Byliśmy na Łące przeswietlonej blaskiem, ciepłym i przyjaznym bardzo. Wszędzie rosły kwiaty, kolorowe i bujne. Umiłowany mój obejmował mnie i ja Jego obejmowałam. Tańczylismy bardzo.
„Poznałaś Mnie z zamkniętymi oczyma, Perełko Moja!” – wyszeptal Maleńki patrząc we mnie z czułością niewyobrażalna.
„Po ciemku Cię poznam!” – szepnęłam radosna niezmiernie.
Tańczylismy po całej Łące. Potem Najdroższy wziął mnie na ręce i usiadł w kwiatach. Trzymał mnie w Ramionach i tulil do SERCA. Patrzył we mnie taki Piękny i Dobry. Łagodny taki…
„Ciągle jesteś Inny i wciąż Ten Sam!” – szepnęłam zachwycona. Po chwili śmiejąc się dodalam:
„Nie wiem czy to jest logiczne. Mówię co widzę!”
Umiłowany uśmiechnął się do mnie cudnie.
„Dobrze widzisz, Perełko Moja. Ciągle jestem Inny, bo wciąż widzisz Mnie inaczej. Odkrywasz Mnie. Zanurzasz się we Mnie wciąż bardziej i głębiej. I wciąż jestem Ten Sam. Twój Bóg i Oblubieniec, Maleńki Twój.”
Po chwili dodał:
„Odkrywasz też samą siebie, Maleńka. Na przykład takiej jak byłaś wczoraj to wcześniej nie znałaś. Prawda?”
„Nie znałam!” – szepnęłam patrząc Najdroższemu w oczy.
Umiłowany uśmiechał się do mnie jasno i promiennie, świetliscie… Uśmiechałam się do Niego z zachwytem i uwielbieniem. Zamknęłam znów oczy i słuchałam bicia Jego SERCA…

Leżałam na kwiatowej kanapie. Tańcząca bardzo leżałam. Umiłowany mój ukląkł przy mnie… I pochylal się nade mną z tkliwoscia wielką…
„Klęczysz, Najdroższy…” – szepnęłam wpatrzona w Niego.
„Klęczę przed Maleńka Moja” – szepnął z czułością Umiłowany.
„Przy Maleńkiej” – szepnęłam uśmiechając się do Ukochanego mojego.
Umiłowany pochylil się jeszcze bardziej i zaczął dotykać i całować miejsca w moim ciele, gdzie mnie boli, dotknął też miejsca, które boli mnie najbardziej.
„Bardzo Cię bolą, Maleńka?”
Kiwnelam głową, że tak.
Ukochany pochylil się i zaczął to miejsce całować. Potem nogi, które też mnie bolały. Całowal i całowal z czułością niewyobrażalna…
„Miłość jest silniejsza, większa niż cierpienie i śmierć! Śmierć zniknie i cierpienie przeminie. A Miłość będzie królować! „- pomyślałam. Umiłowany wciąż klęczał i mnie całowal…
„Najdroższy mój…” – szepnęłam czule.
„Tak, Maleńka Moja?” – twarz Umiłowanego już była przy mojej twarzy. Patrzył mi w oczy głęboko.
„Dla mnie śmierć to przejście w Zycie i życie w Miłości. W Tobie!”
Umiłowany nakarmil mnie Swoim Ciałem i wyszeptal rozpromieniony cały:
„Ty już we Mnie żyjesz, Perełko Moja!”
Patrzyłam w Umiłowanego z miłością i uwielbieniem.
Nagle pomyślałam o moim chorym Duchowym Dziecku. Posmutnialam… Umiłowany, Najdroższy mój, który znal moje myśli też posmutniał bardzo.
„Cierpię przez Nie bardzo….”- wyszeptal prawie bezglosnie.
„Wiem… Maleńki… Ja też… Serce mi pęka gdy w widzę co robi i co mówi. Ostatnio powiedzialo że jest chore terminalnie… Ono chyba nie wie jak wygląda terminalnie chory.
Owszem moje Dziecko jest chore, ale… Przy terminalnie chorym, Ono, można powiedzieć że jest zdrowe. Powiedziało że musi zacząć chodzić do dentysty. Spytałam Je kiedy chce iść, a Ono na to: „a czy jest sens…?” W sensie że i tak niedlugo umrze więc nie ma sensu się leczyć… ”
„Chce, żebym Je uzdrowił a jednocześnie 'wie’, że niedługo umrze…” – szepnal Ukochany smutny niezmiernie.
„Tak nie można, prawda?”
„Nie można. Albo Mi ufa i Mi wierzy, albo nie.”
Patrzyłam w oczy Najdroższemu…
I nagle… chwyciłam Go za szatę obiema rękami i zacisnęłam w pięści. I pociągnelam do góry. Jednocześnie szeptałalam błagalnie:
'Uratuj Je! Proszę!!! Ocal, Najdroższy mój!!! Nie pozwól Mu zginąć! Najdroższy mój! Ukochany proszę!!! Proszę Cię!!!”
Najdroższy patrzył we mnie poważnie. Jego spojrzenie przenikalo mnie na wskroś.

” Az tak Je kochasz!”
” Kocham! I pragnę żeby żyło z Tobą, Maleńki mój, a nie zginęło. Gotowa jestem jeszcze bardziej za Nie cierpieć byleby tylko…. Nie pozwól Mu zginąć, Najdroższy mój. Proszę!!!”
Umiłowany mój patrzył mi w oczy. Przenikliwie. A ja wciąż ciągnęłam Go za szatę… Wziął moją rękę,, delikatnie rozprostowal moje palce i wyjął z niej szatę. To samo zrobił z moją drugą ręką. Wciąż patrzył mi w oczy głęboko. A ja w Jego oczy patrzyłam.
” Nie pozwolę, nie pozwolę zginąć Twojemu Dziecku, Maleńka Moja!”
Patrzyłam w Umiłowanego… Słów mi brakowało, żeby podziękować… Z wdzięcznością w Maleńkiego mojego patrzyłam. W moich oczach pojawiły się łzy szczęścia…
„Umiesz, Maleńka Moja walczyć o swoje Dzieci!” – uśmiechnął się do mnie Umiłowany.
„Nauczył mnie mój Najdroższy! – promienialam szczęściem – On pierwszy o mnie walczył!!!”
Umiłowany mój pochylił się nade mną z zachwytem. I mnie pocałowal. Raz, drugi… trzeci. Całowal jak Oblubieniec całuje Swą oblubienice.. Całowal i całował…. I szeptal do serca:
” Jesteś bardzo dzielna i odważna, Maleńka Moja. I waleczna bardzo!”
„Dzięki Tobie, Ukochany mój, Maleńki mój! Dzięki Tobie!”

Byłam w Umiłowanym moim, w Maleńkim moim byłam. W Jego ramionach tańczyłam. Umiłowany mój pochylal się nade mną z Miłością i tkliwoscia wielką. Patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem. Jasnym kochającym i czystym. Patrzyłam w Niego z miłością i zachwytem.
„Cierpisz bardzo, Perełko Moja?” – spytal cicho Umiłowany.
„Bardzo? Nie, dziś nie. W normie. Zmeczona bardzo jestem, ale to też norma” – szepnęłam uśmiechając się do Maleńkiego mojego.
Patrzył we mnie współczująco.
„Będziesz cierpieć bardzo. Dla Mnie będziesz, Maleńka.”
„Będę. Będę, dla Ciebie będę, Najdroższy. A Ty odpocznij troszkę we mnie. 'Niechaj Ciebie w sercu noszę’.”
Umiłowany uśmiechnął się do mnie promiennie. Nakarmil mnie Swoim Ciałem i wyszeptal:
„Nosisz Mnie w swym sercu, Maleńka. A teraz Ty odpocznij przy SERCU Moim!”
„Dobrze, Najdroższy!”
Umiłowany przytulił mnie do SERCA Swego. Zobaczyłam w NIM Morze i Cierpienia. Ciemne stalowe chmury wisialy nad granatowo – czarnym morzem. Na brzegu morza zacumowana była łódka.
Spojrzałam w Najdroższego, w Jego oczy. I On patrzył mi w oczy głęboko.
” Niedługo znowu wyplywam. Zabieram Ciebie ze Sobą, Perełko Moja.”
„Dziękuję Ukochany!”
Patrzylam znów na Morze Cierpienia. I chmury wydały mi się ciężkie, strasznie, morze wielkie i wzburzone, a łódka malutka. Najdroższy pochylal się nade mną z czułością wielką….
„Boisz się, Maleńka Moja? Nie bój się… Nie ma się czego bać.”Tobą
Ucalowalam Go w policzek i spojrzałam Mu prosto w oczy.
„Nie boję się, Najdroższy. Z Tobą się nie boję!!”
Umiłowany obsypywal mnie pocałunkami, a ja odpoczywalam przy SERCU Jego.
Wyplynelismy. Tańcze bardzo bardzo, dla Maleńkiego mojego.

MAMA patrzyla we mnie wielkimi pięknymi oczami. Łagodnym i pełnym miłości spojrzeniem. I uśmiechała się do mnie z czułością niewyobrażalna. Ja uśmiechałam się do NIEJ z miłością. Patrzyłam w JEJ oczy…
„Umiłowany powiedział że jestem Jego matką… bo rodzę Go w sercach innych ludzi.”
„To cudownie, Córeczko Kochana!”
MAMA uśmiechała się do mnie cudnie.
„A Ty MAMO nie masz nic przeciwko, że tak mnie nazwal, i że…”
Przerwał mi perlisty, serdeczny śmiech MAMY.
„Przeciwko? – szepnęła calujac mnie w czoło – Córeczko, Ja się bardzo cieszę. I niech Mój Synek ma jak najwięcej takich Mam!”
Uśmiechala się do mnie tkliwie.
„Macie podobne uśmiechy!” – szepnęłam zachwycona.
MAMA patrzyla we mnie z wielką Miłością. Potem znikla.

Byłam w ramionach Najdroższego, Maleńkiego mojego. W Jego dłoniach radośnie tańczyłam. Umiłowany nakarmil mnie Swoim Ciałem. Uwielbialam Go. A ON patrzył we mnie z zachwytem! Promiennial Miłością. Patrzył we mnie tak jakbym była dla Niego najpiękniejsza i jedyna. Jakbym była czymś drogocennym, bezcennym. I wiedziałam że byłam.
„Mój Skarbie!” – szepnęłam zachwycona.
Najdroższy uśmiechał się do mnie promiennie bardzo.
„Mój Skarbie!” – wyszeptal patrząc we mnie z podziwem.
Patrzyłam w Umiłowanego, w Jego oczy patrzyłam głęboko. Zapatrzylam się.,.
Najdroższy mój wisiał na Krzyżu. Cierpiący niezmiernie… Objęłam Go delikatnie i przytuliłam się do Niego. Patrzył we mnie spojrzeniem z Krzyża, spojrzeniem Miłości. Cierpiał bardzo… Tuliłam Go do siebie i cierpiałam z Maleńkim moim.
„Jak mogę Ci pomóc, ulżyć choć trochę, Najdroższy…?” – spytalam z bólem serca.
„Trwaj przy Mnie jak dotąd, Perełko. Trwaj jak dotąd! Sprawiasz Mi wielką ulgę i uszczęśliwiasz bardzo.”
„Pragnę!” – szepnęłam wpatrzona w Umiłowanego mojego.
Tuliłam Go do siebie z miłością.
Znów byłam w ramionach Najdroższego mojego. Umiłowany mój pochylal się nade mną z Miłością. Patrzył we mnie z zachwytem.
„Maleńka Moja… Moja słodka! Mój Skarbie!” – szepnal Ukochany promieniejąc.
Uwielbiałam Go, szczęśliwa ogromnie!

Byliśmy na Łące przeswietlonej dziwnym światłem i pełnej kolorowych kwiatów. Najdroższy mój stał przede mną, obejmował mnie i patrzył mi w oczy z miłością. Patrzył tak cudnie i słodko… Patrzyłam w Najdroższego mojego z uwielbieniem, zachwytem i podziwem… Spojrzałam Mu w oczy i wyszeptalam:
„Pragnę Cię, mój Najdroższy mój Maleńki! Pragnę Ciebie!”
I zaczęłam całować SERCE Jego. Całowalam z miłością i czułością. Całowalam i całowalam…
Nagle znalazłam się w pustym, ciemnym kościele. Na ołtarzu stała piękna złota monstrancja w niej błyszczala w blasku wiecznej lampki bielutka Hostia. Kleczalam przed Umiłowanym moim. Wpatrywalam się w Niego z zachwytem.
„Pragnę Ciebie, mój Jezu, mój Maleńki… mój Najdroższy!”
Wtem zrobilo się jasno, bardzo. Bardziej niż w dzień! Byłam jakby w chmurach. Stałam na dole strony przede mną znajdowały się jakby schody z chmur… Prowadziły w górę, wysoko, wysoko. Ginęly w świetle. Stałam zaskoczona i zdumiona tym widokiem… Nagle usłyszałam śpiew! Śpiew, który nie da się z niczym porównać. Jakby dzwonki dźwięczne dzwoniące na wietrze… Cudny to był spiew!!!
„Alleluja! Alleluja! Alleluja!”
I w górze zobaczyłam Umiłowanego mojego! Wynurzył się ze światla na szczycie schodów i szedł, schodził do mnie. Patrzyłam jak urzeczona! Przecudny był!!! Przepiękny!!! Szedł do mnie promienny ogromnie. Szedł? Zbiegal po tych schodach. Jakby najszybciej chciał być przy mnie. Czekalam z bijącym ze szczęścia sercem! Wreszcie Najdroższy stanął przede mną. Uśmiechał się do mnie cudnie… Ujął moją twarz w Swe obie dłonie i ucalowal mnie.
„Wybrałem Ciebie, Perlo Moja do cierpienia wraz ze Mną. Ty z miłością przyjęłas to wybranie. Pragnę teraz dzielić Moją radość z Tobą Kochana Perełko! Chodź!”
Ujal mnie za rękę i prowadził po schodach w górę. W jasność. Wciąż było słychać śpiew:
„Alleluja! Alleluja! Alleluja!”
Szliśmy po schodach, wyżej i wyżej. Patrzyłam w Umiłowanego mojego uśmiechnięta i szczęśliwa bardzo! Tylko w Niego patrzyłam. I On tylko we mnie patrzył… Nagle zatrzymal się. Wziął mnie na ręce i przytulił do SERCA Najdroższego… I szedł tak w górę. Znaleźliśmy się w jasności wielkiej. Niby to były chmury, niby nie. Nie wiem. Nie interesowało mnie to, szczerze mówiąc. Patrzyłam tylko w Maleńkiego mojego. I ON tylko we mnie patrzył.
„Zatańczymy Maleńka Moja?”
„Tak Najdroższy!”
I Tańczylismy! Pięknie i lekko. Zwiewnie i delikatnie. Cudownie!
„Pragnę tak tańczyć z Tobą całą wieczność, Najdroższy!” – szepnęłam zachwycona.
„Będziesz! Będziemy tańczyć ze Mną całą wieczność, Maleńka!”
Tańczylismy… niebiańsko!