IDZIESZ….

 

  Idziesz…

 

 Królu bez korony, berła, bez tronu…

 

Na głowę wciśnięto Ci koronę z cierni,

 

i od razu na Twej twarzy  pojawił się grymas cierpienia,

 

Na ramionach dźwigasz belkę  ogromnego krzyża,

 

na którym masz zawisnąć…

 

A wokół Ciebie ludzie, dużo ludzi…

 

na ich twarzach nie ma współczucia

 

tylko złość, nienawiść i gniew.

 

Jedni uważają  Cię  za przestępcę, który chce zawładnąć ich światem

 

Inni za  niegroźnego wariata, który pragnie być nazwany Mesjaszem……

 

Jeszcze kilka dni temu sami chcieli obwołać Cię królem

 

a teraz chcą zabić…

 

Nie pamiętają  już , albo nie chcą  pamiętać,

 

jak uzdrawiałeś ich dzieci,matki, mężów i ojców…

 

jak ich pocieszałeś…wlewałeś w ich serca pokój, radość i nadzieję….

 

Biją  Cię  i każą  iść szybciej!

 

Więc idziesz…..

 

Krzyż ciąży  Ci coraz mocniej

  

Nagle potykasz się i upadasz pod jego ciężarem…

 

Oprawców to złości jeszcze  bardziej

 

jeszcze bardziej się pastwią nad Tobą

 

wszędzie widać ich twarze wykrzywione w nienawiści.

 

Ty podnosisz się  i idziesz dalej…

 

 

Wtem wśród ogólnego harmidru i  krzyków,

 

Spośród otaczającego Cię złowrogiego tłumu,

 

wybiega kobieta….

 

Nie zważa na innych , podbiega do Ciebie

 

i chustą  wyciera Ci twarz

 

z potu , kurzu i  krwi…

 

Dziękujesz jej wymuszonym lekkim uśmiechem.

 

Oprawcy odpychają od Ciebie kobietę

 

A Tobie każą iść dalej…

 

Więc idziesz…….

 

 

Kobieta została już  w tyle

 

Na pamiątkę zostawiłeś jej odbite na chuście

 

Swoje Oblicze.

 

Nie chciałeś , żeby odeszła bez nagrody….

 

Nawet w takiej chwili nie  myślisz o sobie……..

 

Tłum krzyczy i każe Ci iść,

 

 

Więc  idziesz…..

 

Idziesz

 

by u kresu Swej drogi

 

być wywyższonym

 

Królować  nad Ziemią,

 

przybity do Krzyża………