BĄDŹ UWIELBIONY!

Patrzył we mnie… Świetlisty i czuły bardzo.
„Bądź uwielbiony! Ukochany, Umiłowany mój, najmilszy! Bądź uwielbiony. W moim sercu, we mnie. W moim życiu, tańcu. W moim malowaniu! – uśmiechnęłam się do Niego – Bądź uwielbiony!”
„Jestem, Mój Promyku!”
Ucałowałam Go.
„Dziękuję!”
Patrzył jak tylko On potrafi.
„Przyszłam…”
„Posiedź, odpocznij, Promyku”.
„Chcę Ci usłużyć!”
„Służysz Mi od rana. Teraz odpocznij”.
„Dobrze”.
Siedziałam więc. Odpoczywałam. Patrzył.
„Jaki Ty piękny! Cudny!”
Patrzył uśmiechnięty.
„Błogosławię Cię, Moniko!”
Zrobiłam znak Krzyża i ucałowałam Go.
„Bądź uwielbiony!”