ZNIKNĄĆ

Wpatrywałam się w Umiłowanego. Patrzył we mnie z wielką miłością.
„Oblubienico Moje!”
„Ukochany, Skarbie mój!”
„Jestem w Tobie a Ty we Mnie jesteś”.
Ucałowałam Go.
„Pragnę zanurzyć się w TOBIE, zatopić się. I zniknąć! Aby inni patrząc na mnie, widzieli Ciebie, a nie mnie… Bardzo bym chciała!”
„Widzą Mnie w Tobie, Promyczku!”
„Ale…”
„Widzą MNIE i Moje dzieła, w Tobie!”
„Dziękuję!”
Patrzył we mnie jasny, świetlisty, promienny. Byłam w Jego świetle.