ZASZCZYT

Zmęczona i tańcząca bardzo, wpatrywałam się w Umiłowanego mojego. W milczeniu. I On patrzył we mnie. W milczeniu. I miłości… Trwaliśmy tak dłuższy czas.
„Ukochany…”- szepnęłam w końcu.
Patrzył tkliwie.
„Tulę Cię do Serca, Promyczku!”
„Wiem…- ucałowałam Go – dziękuję!!!”
„Nie dziękuj, to dla mnie zaszczyt”.
„To raczej dla mnie zaszczyt, że mogę tańczyć dla Ciebie!”
Patrzył czule… a ja czułam się jak sługa, któremu Pan umywa nogi…