WĘZEŁ, ZASŁONA I TĘSKNOTA

Po przeczytaniu dzisiejszej Ewangelii, wpatrywałam się w Umiłowanego mojego. Patrzył we mnie czule i promiennie bardzo… Bardzo. Patrzył mi w oczy, Jego spojrzenie przenikało  mnie na wskroś, na wylot…
„Ukochany!”
„Perło Moja!”
Ucałowałam Go. A On szeptał do mojego serca:
„I nas, Promyku, łączy węzeł. Węzeł Miłości i cierpienia”.
Byłam pewna, że w tej właśnie chwili pochyla się nade mną i tuli mnie do Swego Boskiego Zranionego Serca… Znów zatęskniłam…
„Zasłona zostanie zdarta i wtedy zobaczysz wszystko takim jakie ono jest”.
„I pewnie się zdziwię…”
Uśmiechnął się tajemniczo.
„Nawet  nie wiesz jak bardzo się zdziwisz, Mój Promyczku!”
Zatęskniłam jeszcze bardziej…