WYSTARCZY

Widzę obraz: Jezus podrzuca mnie w górę, śmieje się radośnie i woła:
„Moja kochana! Umiłowana Moja! Piękna Moja! Pokorna i cicha! Słodka Moja! Szczęście Moje! Rozkoszy Moja!”
Leżę na SERCU umiłowanym. Jezus pochyla się nade mną z tkliwością i patrzy we mnie ogniście. Poruszony i wzruszony cały miłością i zachwytem.
„Aż tak się mną cieszysz? Aż tak Ci się podobam, kochany mój Jezu?”
„Aż tak!”
„Ale ja tego w sobie nie widzę…”
„Jak to?! Nie widzisz, że cię kocham?!”
„Że mnie kochasz, widzę. Ale nie widzę w sobie pokory, cichości i tak dalej.”
„Ja widzę. Wystarczy.”
„Wystarczy!”
Daję umiłowanemu mojemu siarczysty pocałunek.
„Wybacz, mój słodki, delikatnie nie umiem…”
„Uwielbiam twoją siarczystość i twoją delikatność, maleńka Moja! A delikatnie też umiesz. No, spróbuj.”
Całuję Jezusa najdelikatniej jak potrafię.
„Umiesz delikatnie. Widzisz?”
Kręcę głową, że nie widzę.
„Ja widzę. Wystarczy!”
Uśmiecham się do umiłowanego od ucha do ucha.