Autor: Maleńka

Byłam w ramionach Najdroższego mojego. W Jego objęciach tańcząca bardzo leżałam. Maleńki pochylal się nade mną z tkliwoscia wielką. Cały był Miłością i cały był dla mnie. Patrzyłam w mojego Ślicznego zakochana i zachwycona cała! Umiłowany nakarmil mnie Swoim Ciałem. A ja wyciągnelam rękę, chciałam dotykać, pieścic SERCE Najdroższe… Adorowac JE chciałam. Ale ledwo JE dotknęłam, SERCE, wyskoczyło z Ciała Umiłowanego mojego i znalazło się w mojej dłoni…. Aż podskoczylam do góry z radości!!! Zaśmiałam się ze szczęścia w głos!
„Nie każdy tak może, Maleńka Moja! Nie każdemu na to pozwalam! Może tak tylko najbardziej zaufana, najwierniejsza, najbliższa Mi dusza oblubiencza!” – wyszeptal Najdroższy z ogniem Miłości. Promieniał bliskością i oddaniem ogromnym…
„Więc jestem Ci…”
„Najwierniejsza, najbardziej zaufana i najbliższa Mi dusza!”
Kiedyś zaprzeczala bym, broniła się, kwestionowala… Dzisiaj wyszeptalam po prostu:
„Cieszę się bardzo!!!!”
„Ufam Ci, Maleńka! Wiem, że Mnie nie zostawisz nie, nie opuścisz, że nie pójdziesz sobie…”
Przerwałam Umiłowanemu mojemu gwałtownie!
„Jasne, że Cię nie zostawię! Dokąd miałabym pójść! Znalazłem swoją Miłość! I nigdzie indziej się stąd nie ruszę!!! Chyba że Ty mnie stąd zabierzesz! A tak to nigdzie!!!”
Najdroższy zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i mnie pocałowal. Pocałował mnie jak Oblubieniec caluje Swą oblubienice… Ujęłam SERCE Najdroższe, ucalowalam i tuliłam do serca swego.

Ufa mi mój Śliczny!!! Żadna w tym moja zasługa! Maleńki otworzył me serce, rozkochal mnie w Sobie, uszczęśliwil ogromnie!!! Wciąż rozkochuje i uszczęśliwia! Coraz bardziej i bardziej… I to ON sprawia że Jego radość jest moją radością. Jego smutek jest moim smutkiem. Jego cierpienie jest moim cierpieniem. A Jego szczęście jest moim! Jego Królestwo jest moim Królestwem! A Jego SERCE… trzymam w swoich dłoniach i przytulam do serca mojego…
Oddał mi się całkowicie mój Słodki…!
Niesamowite jak On mi ufa…

Obudziłam się, otworzyłam oczy i… uśmiechnęłam się od ucha do ucha! Zobaczyłam pochylone nade mną Oblicze Najdroższego mojego. Maleńki patrzył we mnie z tkliwoscia i zachwytem. Promienial cały Miłością! Jasnial Miłością! Tulil mnie do SERCA Swego… Patrzyłam Mu w oczy z miłością i uwielbieniem. Uszczęśliwiona niezmiernie, że tylko się obudziłem i od razu Go widzę!!! Dotykalam dłonią Jego policzka i głaskalam go z czułością. Najdroższy ujął moją dłoń i ucalowal ją. I przytulił do Swego policzka.
„Odpocznij jeszcze, Maleńka Moja…” – wyszeptal z miłością.
„Kiedy ja czy odpoczywam, czy nie to i tak zmęczona jestem. Wolę w Ciebie patrzeć! Ciebie podziwiać, Maleńki mój! Ty taki piękny jesteś! Coraz piękniejszy! Ty jesteś moim szczęściem i odpoczynkiem moim. Słodkim odpoczynkiem!”
Umiłowany rozpromienił się ogromnie nade mną! Rozświetlil! Zachciało mi się pić. Najdroższy przylozyl moje usta do Rany SERCOWEJ. I dawał mi pić. I piłam Napój Życia i Miłości… Najdroższy zanurzał mnie w Sobie. Zatapial w objęciach… A ja byłam Jego dzieciątkiem, maleństwem. Niemowlęciem.
Oczy mi się zamykaly… coraz bardziej i bardziej…. I nawet nie wiem kiedy zasnęłam.
Słodki odpoczynek. W Słodkim moim…

Byliśmy w szczelinie skalnej. Najdroższy mój i ja. Umiłowany stał oparty o skały. Ja stałam przed Nim. Umiłowany obejmował mnie z czułością i patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości. Promieniał bliskością. Patrzyłam w mojego Ślicznego zakochana i zachwycona cała.
„Jak mogę Ci usłużyć, mój Śliczny?” – spytalam uśmiechając się do Umiłowanego od ucha do ucha. Najdroższy uśmiechał się do mnie promiennie bardzo, bardzo!
„Służysz Mi ogromnie, niezmiernie, Perlo Moja!!! Ale jeśli chcesz jeszcze bardziej Mnie ucieszyć… Daj Mi buziaka!”
Zaśmiałam się głośno, radośnie, perliscie!
„Buziaka mogę Ci dać w każdej chwili!!! I jest to dla mnie radość, przyjemność, szczęście i zaszczyt, a nie służba!”
„Pragnę Twoich pocałunków, Maleńka Moja!”
„Skoro pragniesz, no to….”
I już chciałam rzucić się do Jego nóg i całować stopy Najdroższe… kiedy Umiłowany mnie powstrzymał! Zatrzymał mnie!!! Ujął moją twarz w obie dłonie i patrzył mi w oczy głęboko… Cały płonąl Miłością!
„Nie chcę pocałunków sługi, ale Oblubienicy! Nie jesteś sługą, ale Oblubienica Moją Śliczną! Caluj Me SERCE, nie stopy!!!”.
Uradowal mnie bardzo, ogromnie Umiłowany mój!!! Uradowal moje serce!!!
Najdroższy patrzył we mnie z zachwytem. Promienial cały uśmiechem! Wziął mnie w ramiona, w objęcia i usiadł na kamieniach. Nakarmil mnie Swoim Ciałem. A ja położyłam głowę na SERCU Najdroższym i obsypywalam JE pocałunkami, całusami, buziakami…. Pocałunek przy pocałunku…. pocałunek przy pocałunku. Całowalam z miłością uwielbieniem, radością i szczęściem wielkim! Jak Oblubienica! Całowalam SERCE Najdroższe. A ONO biło dla mnie. Miłością!

Byliśmy w górach mojej modlitwy. Umiłowany mój i ja. Na jednym ze stoków górskich byliśmy. Najdroższy siedział na trawie zielonej. Trzymał mnie w ramionach. W objęciach Maleńkiego mojego tańcząca leżałam. Najdroższy pochylal się nade mną z Miłością i uśmiechal się do mnie cudnie. Uśmiechałam się do Niego od ucha do ucha i patrzyłam Mu w oczy z miłością i uwielbieniem. Patrzylismy w siebie nawzajem w milczeniu, zapatrzeni w siebie nawzajem. Z miłością. Aż w końcu podnioslam rękę i dłonią dotykałam policzka Słodkiego i głaskalam go z czułością.
„Tak mi dobrze przy Tobie, mój Śliczny! Jesteś moim szczęściem!!!!” – szepnęłam zachwycona cała.
Umiłowany uśmiechnął się cudownie… I nagle… góry mojej modlitwy zalała Światłość niezwykła! Wszystko zniknęło w Swiatłości! Jasnej, ciepłej i cichej… Nie widziałam Maleńkiego, ani gór. Tylko Światłość! Zamknęlam oczy i uśmiechalam się od ucha do ucha…. Szczęśliwa cała! Czułam się tak jakby cała Trójca pochylala się nade mną z Miłością bezgraniczna….
„Oto Nasze Maleństwo, Abba!” – wyszeptal Głos bardzo podobny do głosu Najdroższego a jednocześnie inny.
„Bardzo podobne do Ciebie, Mój Synku!”-zadzwieczal Głos jasny jak dzwoneczki.
„Całe tańczące i całe uśmiechnięte!” – wyszeptal Głos szumiacy jak wiatr.
„Moje kochane Maleństwo!” – wyszeptaly Trzy Głosy jednym Głosem.
Głos ten był jasny i ciepły jak wiosenny poranek. Z każdej litery, którą Głos wypowiał, wylewala się Miłość… I zalewala całe moje wnętrze!
Światłość znikla. Znów leżałam w objęciach Maleńkiego mojego a On uśmiechał się do mnie cudnie. Nakarmil mnie Swoim Ciałem i tulil do SERCA Swego.
„Tata powiedział, że…”
Nie dokończył. Przerwałam Mu gwałtownie!!!
„Wiem! Słyszałam!”
Najdroższy rozpromienil się ogromnie nade mną! Rozświetlil! Niczego nie tłumaczył, nie wyjaśniał. Zresztą nie chciałam, żeby cokolwiek tłumaczył. Wolałam Tajemnicę…
Lezalam w objęciach Ślicznego. Zanurzona i zakochana cała. W Ojcu, Synu i Duchu zanurzona i zakochana cała!

Byliśmy w szczelinie skalnej. Najdroższy mój i ja. Umiłowany siedział na kamieniach a ja siedziałam u Niego na kolanach. Najdroższy obejmował mnie z czułością. Podtrzymywal mnie. Byłam cała obolała i zmęczona cała. Bolało mnie całe ciało, każdy mięsień, nerw, kosteczka…. Umiłowany nakarmil mnie Swoim Ciałem i tulil do SERCA Swego. Cały był Miłością i cały był dla mnie. Leżałam z przymkniętymi oczami. Bez sił prawie. Maleńki zaczął dotykać moje obolałe ciało. Dotykał Swą dłonią każdy mój mięsień, nerw, kosteczke. Dotykał z czułością wielką… Dotykał i pieścil… Tak, pieścil… Dotykał też miejsca w moim ciele, które bolało mnie najbardziej. Moich jelit dotykał. Dotykał. Piescił…
Zbliżył Swą twarz do mojej twarzy. Z trudem otworzyłam oczy i patrzyłam w mojego Ślicznego w milczeniu.
„Maleńka, jesteś Moją miłością, szczęściem Moim i radością wielką! Chcę, żebyś o tym wiedziała!”
„Wiem! Widzę i doświadczam!” – szepnęło moje serce. A po chwili dodało:
„Najdroższy mój, Śliczny, jesteś moją miłością, szczęściem moim i radością wielką! Chcę, żebyś o tym wiedział!”
Umiłowany patrzył we mnie z ogniem w oczach.
„Wiem! Widzę i doświadczam!” – wyszeptal z mocą.
Zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i mnie pocałowal. Pocałował mnie jak Oblubieniec caluje Swą oblubienice. Czule i gorąco!
I dalej dotykał i pieścił moje obolałe ciało… Ciągle dotyka i pieści.

Byliśmy w szczelinie skalnej. Najdroższy mój i ja. Umiłowany siedział na kamieniach a ja leżałam w Jego ramionach. Przy SERCU Maleńkiego, w Jego objęciach leżałam. Umiłowany uśmiechał się do mnie cudnie… Cały był Miłością i cały był dla mnie. Patrzyłam w mojego Ślicznego uśmiechnięta od ucha do ucha… Leżałam przy SERCU Najdroższym i rozmyślalam… I przyszło mi na myśl że taniec, ofiarowanie cierpienia jest jak przemiana wody w wino. Ja jestem stągwią pełną mętnej wody, wody bez smaku i zapachu. I Najdroższy zamienia te wodę w wyborne wino. W wino Miłości….
Spojrzałam w Umiłowanego i zaśmiałam się radośnie!
„Ja nie wiem, mój Śliczny skąd mi się to bierze! Bo to jest obiektywnie rzecz biorąc bardzo mądre… To znaczy wiem, to od Ciebie!!! Sama bym tego nigdy nie wymyśliła!”
„Prosisz Ducha o Jego dary, prawda? Więc Ci daje! Mówisz, masz!”
„Ale to się dzieje jak za pstryknieciem palców!!!”
„Dzieje się, dzieje, Moja Śliczna! Masz serducho otwarte na oścież to i się dzieje!” – wyszeptal Najdroższy żartobliwie.
„To strach pomyśleć co się będzie działo gdy będę prosić dalej!!!” – zaśmiałam się wesolo.
Najdroższy rozpromienil się ogromnie nade mną! Patrzył we mnie jak w obrazek… Patrzyłam Mu w oczy zakochana do szaleństwa i zachwycona cała. Trwalismy w miłości i bliskości bez granic!

Byliśmy w szczelinie skalnej. Najdroższy mój i ja. Umiłowany siedział na kamieniach a ja leżałam w Jego ramionach cała obolała i zmęczona cała. Maleńki pochylal się nade mną z tkliwoscia niesamowitą. Cały był Miłością i cały był dla mnie. Patrzyłam w Najdroższego rozpromieniona Jego Miłością i uśmiechalam się do Niego radośnie. Tańczylismy bardzo.
„Czym jest dla Ciebie taniec, Maleńka? Co to znaczy że tańczysz?” – spytal Słodki mój uśmiechając się do mnie promiennie.
„Taniec to ofiarowywanie cierpienia. To zamienianie 'boli’ na 'kocham’!”
Zamyślona patrzyłam w Maleńkiego.
„Taniec to zamienianie 'boli mnie’ w ”kocham cię’!” – powtórzyłam z uśmiechem od ucha do ucha.
„Pięknie powiedziane!” – wyszeptal Najdroższy z Miłością.
„Ja Ci oddaję 'boli’ a Ty Jezu zmieniasz je w 'kocham’! Zamieniasz we mnie, mój Śliczny!!!”
„Właśnie tak, Maleńka Moja! Właśnie tak!”
Umiłowany nakarmil mnie Swoim Ciałem. I dalej tańczyliśmy w górach mojej modlitwy! Tańczyliśmy bardzo bardzo. Maleńki mój i ja!!!
Tańczylismy, a nasze serca rozmawialy:
„Wiesz mój Słodki? Kiedy patrzę na Krzyż, widzę bardziej Twoją Miłość, niż cierpienie. Cierpienie też widzę, ale Miłość widzę bardziej. I gdy patrzę na Krzyż, rozmyślam nie tyle o tym jak bardzo cierpisz, ale o tym jak bardzo mnie kochasz… To źle, czy… ”
Umiłowany nie pozwolił mi skończyć. Zamknął mi usta pocałunkami. Czułym i gorącym!
Potem patrzył we mnie z ogniem Miłości w oczach i zachwytem wielkim…
” Cierpienie widać na zewnątrz. Miłość jest głębiej. Trzeba patrzeć głębiej, żeby w cierpieniu dostrzec Miłość!” – wyszeptal Najdroższy z ogniem.
Nie bardzo to rozumiałam. A nie miałam siły żeby myśleć. Ale Najdroższy patrzył we mnie z tak wielkim zachwytem, że… Odpuściłam sobie. Tańczylismy bardzo. W intymności wielkiej! Mój Śliczny i ja.

Byłam w ramionach Najdroższego mojego. W Jego objęciach obolała bardzo i bardzo zmęczona leżałam. Bez sił. Leżałam otulona Miłością Najdroższego mojego. Z zamkniętymi oczami leżałam. Nie miałam siły żeby podnieść powieki. Nie widziałam Maleńkiego. Ale nie musiałam. Doświadczalam Jego wszechogarniajacej Miłości… Słyszałam bicie JEGO SERCA. Zobaczylam, że z SERCA Najdroższego wyszła bielutka Hostia i weszła do serca mojego. Uwielbialam Ślicznego mojego. Potem z trudem wielkim otworzyłam oczy. Otworzyłam oczy… i oniemialam ze zdumienia, przerażenia i BÓLU!!!!
Zobaczyłam pochylone nade mną Oblicze Najdroższego mojego. Poranione, posiniaczone, zakrwawione całe!!! W koronie cierniowej na głowie. Najdroższy cierpial niezmiernie…
„Maleńki mój… Słodki mój….” – szepnęłam z trudem, poruszona do głębi serca.
„No co, Maleńka Moja? Co?! Tańczymy razem, prawda?” – wyszeptal Umiłowany łagodnie, z czułością niewyobrażalna.
„Prawda. Tańczy….” – urwałam. Nie miałam siły.
Ale jakoś, ostatkiem sił podnioslam rękę i zaczęłam dotykac dłonią Jego opuchnietego policzka i głaskalam go z czułością…. Delikatnie… Potem dotknęłam korony cierniowej. Ujęłam ją i już miałam ją zdjąć z głowy Maleńkiego mojego. Kiedy poczułam uścisk na nadgarstku. To Najdroższy chciał mnie powstrzymać, zabronić mi…
„Maleńki… pozwól mi. Pozwól mi, proszę…” – szepnęłam z miłością.
Najdroższy puścił moją dłoń. Delikatnie i ostrożnie bardzo zdjęlam koronę cieniowa z głowy Umiłowanego mojego. I nałożyłam ją sobie na głowie.
Korona cisnela mnie bardzo, ciernie wpijaly się w czoło. Bolało, ale nic nie mówiłam . Najdroższy wiedział, że cierpię. Ale pozwalał mi. Pozwalal mi mój Śliczny! Wiedział, że pragnę… Nie wiem jak długo korona cieniowa była na mojej głowie. W pewnej chwili Najdroższy ujął ją delikatnie i zdjął ją.
„Wystarczy, Najmilsza Moja…” – wyszeptal łagodnie, ale stanowczo. Korona zniknęła.
A mnie mimo, że jej na głowie już nie miałam,, nadal glowa bolała. I uświadomilam sobie, że mimo że zdjelam koronę cieniowa z głowy Maleńkiego mojego, to nadal Go głowa boli!!! Zbliżyłam twarz do Jego twarzy i zaczęłam całować JEGO obolałe czoło. Całowalam i całowalam… Pocałunek przy pocałunku. Całowalam. A Słodki mój pozwalał mi na to z oddaniem i wielką tkliwoscia…

Byliśmy w szczelinie skalnej. Najdroższy mój i ja. Umiłowany siedział na kamieniach a ja siedziałam u Niego na kolanach. Maleńki nakarmil mnie Swoim Ciałem. I patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości i bliskości. Patrzyłam w Słodkiego mojego rozpromieniona Jego Miłością i uśmiechalam się do Niego od ucha do ucha.
„Znów zrobiłeś mi wielką niespodziankę, mój Śliczny!!!”
„Uwielbiam robić Ci niespodzianki, Maleńka Moja!”
„No, właśnie widzę!”
Śmialismy się perliscie, Najdroższy mój i ja!
A jaką niespodziankę mi sprawił Umiłowany?
Ksiądz Adam mnie wczoraj odwiedził. Przyjechał na rowerze. A ja akurat leżałam w pokoju na dywanie i cwiczylam. Wparowal do mnie do pokoju, ubrany jak kolarz, kolorowo i uśmiechnięty od ucha do ucha, wola:
-Cześć Moniko!!! A ty co tak leżysz??!! Padłas na mój widok??!!!
Roześmialam się głośno i wesoło. I mówię, że nie! Że ćwiczę!
-O tak! Raz, dwa! Raz, dwa!”- wymachiwalam rękami. Ks Adam zawsze wpadal do mnie jak po ogień, na chwilę. A wczoraj posiedzial dłużej. Kawę wypił i opowiadał… Opowiadał że w Święto Miłosierdzia Bożego w kościele na ołtarzu postawił obraz Jezusa Miłosiernego, który mu kiedyś namalowałam. I opowiadał ludziom „o swojej koleżance na wózku, która maluje ustami i mimo wydawać by się mogło, beznadziejnej sytuacji, ciągle jest uśmiechnięta”. Mówił, że ludzie otwierali szeroko oczy ze zdumienia, że tak można… Że można tak żyć.
Patrzyłam w oczy Umiłowanemu mojemu.
„Pięknie opowiadał….” – szepnęłam zamyślona.
Najdroższy rozpromienil się ogromnie nade mną!!!
„O pięknej Osobie opowiadał, to i pięknie!” – wyszeptal z zachwytem.
„Naprawdę o Pięknej Osobie opowiadał!!! O Tobie, mój Śliczny! O Tobie mówił!!! O Twoim działaniu w moim życiu! Bo wszystko dzięki Tobie, Najdroższy mój!!! Dzięki Miłości i Miłosierdziu Twemu!!! Dzięki Tobie moje życie jest piękne i ja też! Dzięki Tobie, mój Śliczny!!!!”
Umiłowany patrzył we mnie z zachwytem i czułością wielką!
„Tylko wiesz co, mój Śliczny…?” – szepnęłam zamyślona.
„Co takiego, Maleńka?” – spytal Najdroższy z cudnym uśmiechem.
„Ksiądz Adam powiedział, że moja sytuacja jest beznadziejna. A ja tak jej nie postrzegam. Ludzie są w naprawdę w beznadziejnych sytuacjach życiowych. A ja nie patrzę że mam złe. Po prostu dałeś mi takie życie, a nie inne. I staram się je przeżyć tak, żeby patrząc w lustro, ale przede wszystkim patrząc w Ciebie, Maleńki, mogła Ci spojrzeć prosto w oczy. Bez wstydu. I jak na razie patrzę!”
„Naprawdę ksiądz Adam opowiadał o pięknej Osobie!” – wyszeptal Najdroższy z ogniem w oczach.
„Tak! Bo o Tobie!!!”
Uśmiechnęłam się do Umiłowanego od ucha do ucha. A ON patrzył we mnie z zachwytem wielkim….

Byliśmy w górach mojej modlitwy. Umiłowany mój i ja. Umiłowany siedział na półce skalnej przed wejściem do skalnej szczeliny. Trzymał mnie w ramionach Swoich. W objęciach Maleńkiego mojego leżałam tańcząca bardzo i bardzo zmęczona. Bez sił prawie. Maleńki pochylal się nade mną z niezwykłą czułością. Cały był Miłością i cały był dla mnie. Patrzyłam w Słodkiego mojego rozpromieniona Jego Miłością. Byłam cała Jego i dla Niego cała!
„Mój Słodki… Najdroższy….” – szeptalo moje serce.
„Najmilsza Moja! Śliczna Moja!” – szeptalo SERCE Najdroższego.
Patrzyłam w oczy mojemu Ślicznemu. Zobaczylam w nich ścieżkę mojego życia. Szłam nią z Umiłowanym moim pod rękę. Tak! Pod, rękę! Wokół nas nieustannie szalała burza! Pioruny biły, grzmoty walily!!! A na ścieżce mojego życia świecilo słońce. Najdroższy patrzył tylko we mnie, a ja tylko w Niego patrzyłam. Szliśmy ścieżką mojego życia, pod rękę. Zapatrzeni w siebie nawzajem. I nie obchodziła nas burza, ani pioruny, ani grzmoty. Szliśmy pod rękę. W słońcu. Ku Słońcu!
Patrzyłam w Maleńkiego mojego. Zachciało mi się pić. Najdroższy przylozyl moje usta do Rany SERCOWEJ i pić mi podawał. I piłam. Piłam Napój Życia i Miłości. Piłam aż zaspokoilam pragnienie.
Spojrzałam w Maleńkiego z wdzięcznością…. A ON rozpromienil się ogromnie nade mną!!! Tańczyliśmy bardzo bardzo w wielkiej intymności…