Autor: Maleńka

 

Blog  prowadzę   od  roku .  Od  roku piszę  posty.  Wy je  czytacie  i  komentujecie.

Czy  zastanawialiście  się  jednak  jak on  powstaje ?    Jak ja  go  piszę?

Opowiem  Wam.  

Najpierw  muszę  wiedzieć  co chcę napisać   . To  chyba  jasne.  Kiedy już  wiem  o   czym zamierzam  napisać , zabieram  się do  roboty  .

Mam  taki    dłuuugi pędzel    i  nim  wystukuje   literki na  klawiaturze.  Trzymam go  w   ustach (  dokładniej  w zębach ). Kiedy  się zmęczę  biorę pędzel  do ręki  i próbuję trochę  tak.  (  lewą  mam na  tyle  sprawną, że  jakoś  udaje mi  się  utrzymać  pędzel , jednak  z  trudnością trafiam  w  daną literkę ).  Wolę  ‘’klikać ręką ‘’ bo  przynajmniej  widzę co  piszę.  Jak  trzymam pędzel  w  ustach jest  gorzej.

Często niechcący za mocno nacisnę na literę i od razu  wyskakują trzy albo cztery naraz. Muszę kasować. (czasem niechcący skasuję  cały wyraz) Często nacisnę za lekko i nie wyskoczy żadna litera… Trochę  mnie to denerwuje,  ale  co zrobić…  Jeden  krótki post  piszę  nawet kilka  dni.

Kiedy  napiszę  kładę rękę  na  myszkę, nakierowuję

  kursor  na  ‘’publikuj ‘’  i ……….

GOTOWE    

Jak już  wiecie , mówię   bardzo  niewyraźnie.  Wiele   osób  nie  wie jak  ma się  zachować w      rozmowie  ze  mną.   

Czy poprosić mnie o  powtórzenie, czy to  nie urazi?

Kiedyś z kimś o czymś rozmawiałam . Kiedy mówiłam , osoba ta uśmiechała się i kiwała głową dając znak, że mnie rozumie.
Ja jednak jakoś podświadomie czułam, że tak nie jest . W trakcie dalszej rozmowy ” wyszło ” , że miałam rację. Nie rozumiał mnie , udawał…
Dlatego kiedy ktoś , po raz któryś prosi żebym jeszcze raz powtórzyła jakieś zdanie lub wyraz, to znaczy, że zależy mu aby zrozumieć co mówię, że traktuje mnie poważnie.
A jeśli trochę się denerwuję to tylko i wyłącznie na siebie. Na to, że mi nie wychodzi…

 „Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.”

Moje  kontakty  z  innymi  ludźmi są  w  dużym   stopniu   ograniczone.   Napięcie  spastyczne  nie  pozwala  mi  mówić,   mówię      bardzo    niewyraźnie. Aby  zrozumieć    co  mówię  trzeba  się  dokładnie  wsłuchać. Trzeba  uczynić     pewnego  rodzaju  wysiłek..   Mój  wygląd – szczególnie  ruchy  mimowolne –  też  może  być     barierą,   może  odstraszać…….. Ludzie  patrzą  na  wygląd ,  na to co    zewnętrzne… Przekonałam     się , że ( niektórzy ) ludzie zdrowi  traktują  ludzi  chorych   protekcjonalnie i   wyniośle.   Jak  małe  dzieci.

Na  przykład  bardzo  mnie  denerwuje  jak niektórzy  pytają  mamę  o  coś co dotyczy   mnie , kiedy  ja  jestem  obok  i wszystko    słyszę.

– Czy Monika  namalowałaby mi  taki obrazek? Ile to  będzie   kosztowało?  Jak   długo   potrwa   malowanie?  A  ile  Moniczka  ma   latek?………..  –  pytają  mamę  (ja  siedzę   obok)

– Proszę  pytać  Monikę –  odpowiada  mama   wskazując  na  mnie.

Widzę, że  tej  osobie  robi  się  głupio…

Kiedyś  przeżyłam  coś  takiego:

Byłam  u  spowiedzi.  Zawsze  spowiadam  się  w  zakrystji   bo  mogę  tam  mówić  głośniej.

Po  skończonej  spowiedzi ksiądz   (nie  pamiętam  jak    miał na  imię;  Bogusław  albo   Bogumił) ,  zadając  mi  pokutę

„   –  ODMÓWI  sobie   to  i  to – powiedział  ksiądz  podając  jakąś   modlitwę.

Musiałam  mieć  bardzo  zdziwioną  minę bo  dodał – „  ZROZUMIAŁA ?”

Można było  to  zrozumieć  gdyby   był  to  jakiś  stary  ksiądz,    który  mnie  nie  zna, ale  był  to   młody  wikary,  który  mnie  znał… Pracował  w  mojej   parafii  od dawna,  wiedział, że  maluję………….. Starając  się , żeby   moje   słowa  brzmiały  w  miarę  wyraźnie,  patrząc  księdzu  w  oczy  powiedziałam

–  Tak,  zrozumiałam, proszę  księdza.

Nie odpowiedział,  ale   popatrzył na  mnie  tak  jakoś  dziwnie……

Są   osoby , które  podjęły  trud  „ poznania”  mnie .  Mam  dwie  koleżanki, mogę  powiedzieć,  że  przyjaciółki , którym wcale   nie  przeszkadza   fakt,  że  jestem  na  wózku.

Jedna   9  lat  temu  poprosiła  mnie,  żebym  była  matką  chrzestną  jej   córeczki ( w  tym  roku  moja  chrześniaczka  przystępowała  do  I  Komunii –  bardzo  przeżywałam  tę  uroczystość)    a  druga ,  choć  mieszka  daleko , ma   ze  mną  stały kontakt. Odwiedzamy  się  regularnie, rozmawiamy  przez  GG, wysyłamy do  siebie  maile.

Kiedy  się  jednak  spotkamy  to  nie  możemy  się  nagadać . Nasze  rozmowy   przeciągają  się   do  późnego  wieczora. Podczas jednego  z  takich  „wieczorków”  przyjaciółka  westchnęła : „szkoda  Moniko,  że  mieszkamy  tak  daleko  od  siebie………..”   

Kilka  dni  temu  dostałam  zaproszenie   na  jej   ślub.