Miesiąc: grudzień 2014

Tańczę bardzo i w każdej chwili mogę przerwać pisanie notki.

Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Przyszłam sobie posiedzieć u Twych Stóp i Ci usłużyć, mój Umiłowany. Czego pragniesz?”
Patrzył we mnie łagodnie, ale bardzo przenikliwie.
„Ciebie pragnę, Promyczku!”
I zobaczyłam to Jego pragnienie…
„A ja Ciebie!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem…. Oko w oko.
„Moja tęsknota stała się Twoją, Perełko. Moje pragnienie, Twoim!”
„Tak!”
„Niedługo wypełni się Nasze pragnienie”.
Patrzył z ogromną Miłością….
„Wiesz… kiedy o tym myślę,  nie myślę o śmierci. Ale o Życiu, w pełni! W TOBIE!”
„Już żyjesz we Mnie!”

Przyszedł do mego serca… i otulił Sobą… trwałam w Umiłowanym moim.

Siedziałam i wpatrywałam się w Niego… patrzył we mnie czule. Bardzo czule. tkliwie, słodko… Jak w obrazek. Z zachwytem. Mogę powiedzieć, że z uwielbieniem.
A ja w Niego… też czule.
„Jakaś Ty piękna, Perełko!”
„Umiłowany! Uwielbiam Cię!”
„I Ja Ciebie!”
Patrzył….
„Jak Ty wiesz czego mi trzeba… na co dzień staram się być twarda, względem samej siebie. Muszę. Krzyż coraz  cięższy, coraz bardziej tańczę. Muszę być twarda. A kiedy tak… we mnie patrzysz, sprawiasz, że staję się miękka… Bardzo potrzebuję takiego spojrzenia… czułości…”
Patrzył jeszcze bardziej…
„Jesteś wtulona w Moje Serce, Promyczku!”
Byłam.

Przyszedł do mego serca… i zanurzył w Sobie. W Miłości…

Wpatrywałam się w Ukochanego. W milczeniu. Potrzebowałam tego milczenia, ciszy. Po „wojażach” 🙂 w głąb mojego serca. Potrzebowałam ciszy.
Więc patrzyliśmy w siebie nawzajem w ciszy. Długo. Uśmiechal się do mnie czule. Ja do Niego też… 🙂
„Masz piękny uśmiech, Promyczku”.
„Ty go stworzyłeś” – uśmiechnęłam się do Niego jeszcze bardziej.
„Tak, ale to Ty się uśmiechasz!”
Roześmiałam się serdecznie!
„Prawda!”
Patrzył we mnie…
„Wygląda jakbyś nie miała trosk, Perełko”.
„Mam! Wiesz przecież”.
„Wiem, tańczysz i nie tylko. Tęsknisz.A jednak się uśmiechasz!”
„Uczę się od Ciebie!”
Po chwili dodałam:
„Kiedy tak patrzę w Ciebie, uśmiech masz w oczach!”
„Ty też! Uśmiech pochodzi z serca, Promyku!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem. W uśmiechu.

Obudziłam się, znów bardzo szczęśliwa… 🙂
Przyszedł do mojego serca. I…
„Niezbyt dokładnie opisałaś Moje królestwo, ogród, Perełko” – w Jego Głosie nie było słychać wyrzutu. Jedynie stwierdzenie faktu. I miłość.
„Tak… przepraszam. Ale…”
„Wiem, tańczysz”.
„Tak”.
Po chwili ośmieliłam się:
„Ale jego nie sposób dokładnie opisać… Taki cudny!”
I…po chwili znowu  byłam w ogrodzie! Z Nim! Latałam jak ptak! Widziałam tę krainę z góry. I obserwowałam. Rzeki, potoki, strumyki, kaskady, wodospady! Wszystkie brały swój początek ze Źródła bijącego w środku krainy. A kwiaty! Piękne! Barwne! Dywany, kobierce z kolorowych kwiatów! Ogród cały śpiewał, pełen śmiechów dziecięcych i świergotu ptaków.
Leżałam zachwycona!
„W Moim królestwie panuje wciąż wiosna!”
Pomyślałam, że kiedyś czytałam, że w sercu zjednoczonym z Bogiem panuje wieczna wiosna.
„To nie slogan, to prawda!”- pomyślałam.
W okół mnie ciemność, noc. A we mnie… Światło, radość, szczęście!
Ni stąd ni zowąd przypomniałam sobie piosenkę.
„Już teraz we mnie kwitną Twe ogrody. Już we mnie Twe Królestwo jest!”

Na Mszy po Komunii św:
„Pocałunkiem otwieram drzwi  Mego Ogrodu. Drzwi Twego serca! Jestem nie tylko Ogrodnikiem, jestem Jego Królem!”

Nasycona, nakarmiona Jego Ciałem, siedziałam sobie przed Ukochanym… 🙂 Śpiewałam…  dla Niego.

„Dlaczego mi to wszystko pokazujesz,  Panie Jezu?” – uśmiechnęłam się.
Patrzył we mnie bardzo  czule.
„Żeby pokazać Ci Twoje piękno. I, że żyjesz już w wieczności, we Mnie. Że szyba, która nas dzieliła, nie istnieje! Pokazuję Ci to, Promyczku!”
Patrzyłam i patrzyłam… i widziałam to.

Pewnie znów śniło mi się Niebo. Skąd wiem? Nie  wiem, nie pamiętam co mi się śniło 🙂 Ale obudziłam się z JEGO Imieniem na ustach. Więc musiał mi śnić. Obudziłam się szczęśliwa bardzo. Potem przyszedł do mego serca. I otulił Sobą. I tak trwałam, w Nim.

Wpatrywałam się w Ukochanego. Uśmiechał się do mnie.
„Czekałem na Ciebie, Promyczku! Cieszę się, że jesteś!”
„Wiedziałeś, że przyjdę. Zawsze przychodzę!” – uśmiechnęłam się do Niego.
Patrzył we mnie bardzo czule.
„Chcę coś Ci pokazać”.
Patrzyłam… Zapatrzyłam się w Niego…
„Co widzisz?” – zapytał.
Zobaczyłam…
„Stoję na jakiejś wielkiej górze. Przede mną… przepiękna kraina. Piękna! Cudny widok… Drzewa i krzewy, lasy, ogrody. Kolorowe i bujne. Na drzewach rosły duże, piękne owoce. Kwiaty bardzo piękne! Wszędzie tryskały fontanny. W środku krainy biło wielkie Źródło, z którego wszystkie fontanny czerpały wodę”.
Patrzyłam dalej…
„Piękny ogród, kraina!” – szepnęłam zachwycona.
Patrzył we mnie…
„To obraz Twojego serca, Promyczku! To tam przychodzę!”
Patrzyłam w Niego z uwielbieniem… Dziękowałam.
„Ty, Jezu, jesteś Ogrodnikiem tego ogrodu!”
Patrzyłam… On patrzył… słodko.
Potem otworzyłam Biblię i przeczytałam:
OBLUBIENIEC:

Oczarowałaś me serce, siostro ma, oblubienico,
oczarowałaś me serce
jednym spojrzeniem twych oczu,
jednym paciorkiem twych naszyjników.
Jak piękna jest miłość twoja,
siostro ma, oblubienico,
o ileż słodsza jest miłość twoja od wina,
a zapach olejków twych nad wszystkie balsamy!
Miodem najświeższym ociekają wargi twe, oblubienico,
miód i mleko pod twoim językiem,
a zapach twoich szat
jak woń Libanu.
Ogrodem zamkniętym jesteś, siostro ma, oblubienico,
ogrodem zamkniętym, źródłem zapieczętowanym8.
Pędy twe – granatów gaj,
z owocem wybornym kwiaty henny i nardu:
nard i szafran, wonna trzcina i cynamon,
i wszelkie drzewa żywiczne,
mirra i aloes, i wszystkie najprzedniejsze balsamy10.
[Tyś] źródłem mego ogrodu, zdrojem wód żywych
spływających z Libanu.

OBLUBIENICA:

Powstań, wietrze północny, nadleć, wietrze z południa,
wiej poprzez ogród mój, niech popłyną jego wonności!
Niech wejdzie miły mój do swego ogrodu
i spożywa jego najlepsze owoce!

Przyszedł do mego serca… Zanurzył w Sobie.
Rozmyślałam jeszcze o naszej wczorajszej rozmowie.
„Jesteś bardzo odważną kobietą, Promyczku. Odważną i dzielną!”
Milczałam…
„Bardzo!”
„Szczerze? Nie chcę być ani dzielną ani odważną. Chcę być Twoją!”
„Jesteś! Jesteś Moją!”
Po chwili dodał:
„Na wieki!”
Uśmiechnęłam się do Niego i wyszeptałam:
„Na wieki!”

Wpatrywałam w Ukochanego… Patrzył we mnie z wielką miłością.
„Jesteś bardzo dzielna”.
Uśmiechałam się do Niego…
Mówił:
„Ta szyba, która nas dzieliła, już nie istnieje”.
Patrzyłam zdziwiona.
„Ty już żyjesz we Mnie.Żyjesz w wieczności! Wieczność jest teraz. Już!”
Olśniło mnie!
„Nic nas nie rozdzieli, Promyku!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem…. szczęśliwi.

Obudziłam się w nocy i poprosiłam Ukochanego,  żeby przyszedł do mego serca i żeby…
„Jestem Perełko. Zabieram Cię w podróż, w głąb Twej duszy!”
I… zobaczyłam siebie, gdzieś biegłam. Coraz niżej i niżej… Długo biegłam. A Głos mówił:
„Stworzyłem Cię i umiłowałem Cię przed wiekami. Byłem z Tobą zawsze.  Perełko! Zesłałem Cię na ziemię, aby dać przez Ciebie Miłość innym. A, żeby upodobnić Cię do Mnie, dałem Ci cierpienie. Które przyjęłaś i Mi ofiarowałaś!”
Słuchałam i biegłam. Biegłam za Głosem!
„A teraz narodziłem się znów! W Tobie, Perło Moja!”
Zobaczyłam…. wielkie światło…  Maleństwo. Aniołowie podchodzili do Niego i oddawali Mu hołd.
Podbiegłam do Niego. Wszyscy aniołowie zniknęli. Zostało tylko Dzieciątko i ja. Uśmiechało się do mnie, wyciągało do mnie rączki. Wzięłam Je na ręce i tuliłam Je do serca. Moje serce stało się Jego kołyską…
Kołysałam Je i nuciłam Mu kolędy. I ciągle kołyszę.

Potem… rozmowa szybka jak wiatr.
Pomyślałam o mojej… o moim Dziecku.
„Mam wysłuchać jej prośby?
Milczałam, nie wiedząc o co chodzi…
„Jeśli wysłucham jej, nie wysłucham Ciebie”.
„A jaka to prośba…?” – wyszeptałam wiedząc, że to coś bardzo ważnego…
„Żebym nie zabierał Cię jeszcze do Siebie!”
W jednej chwili zrozumiałam wszystko.
„A… czy to jej pomoże? Czy zbliży ją do Ciebie?”
„Bardzo!”
„Więc wysłuchaj Jej prośby!”
Wspólne milczenie….
„Więc jeszcze nie…/”
„Pozwól Promyczku, że Sam o tym zdecyduję”.
„Oczywiście, Ukochany!”
„Perło Moja!!!”
„Milczałam… Po chwili wyszeptałam:
„Tęsknię bardzo. Ale jeśli trzeba, poczekam. Z nosem przy szybie”.
„Ja też tęsknię, Perełko!”
Milczałam, kołysząc Go w  sercu.
„Jesteś do Mnie bardzo podobna. Nie myślisz o sobie, ale o innych!”
Wciąż Go kołyszę. W moim sercu.
Tańczę bardzo, moje serce tańczy… Ale dla NIEGO wszystko!

Dziś krótko, bo bardzo tańczę.

Wpatrywałam się w Ukochanego…
Patrzył bardzo łagodnie. Tkliwie.
„Dziś Twoje urodziny, Jezu!”
„Wielu Mnie nie przyjmie, Promyczku!”
„Ja Cię…”
„Przyjmiesz Mnie, wiem. Ale wielu nie. A Ja pragnę przyjść do wszystkich!”
„Wiem…”
„Módl się za tych, którzy nie chcą Mnie przyjąć. Aby otworzyli swe serca dla MNIE!”
„Tańczę za nich, Ukochany”.

Nad ranem przyszedł do  mego serca. Zanurzył mnie w Sobie… Byłam jeszcze śpiąca i drzemałam. Otulona Nim. Zdawało mi się, że słyszę w sercu Jego Głos:
„Promyczku, będziesz przy Moim narodzeniu, zabiorę Cię tam”.
Obudziłam się bardzo szczęśliwa!

„To był sen, prawda?” – spytałam Ukochanego.
„Nie! Zabiorę Cię tam!”
„Gdzie?”
„Zobaczysz!”
Cały czas się do mnie czule uśmiechał. I ja do Niego.
Patrzyłam i patrzyłam… I w sercu poczułam jakąś dziwną pustkę, samotność. I prosiłam, żeby tę pustkę wypełnił Sobą.
„Wypełnię Perełko!”
Jednak… pustka stawała się coraz większa. Jakbym miała dziury w sercu… nie umiem tego opisać. Wiedziałam, że te dziury może wypełnić tylko On.
On wciąż patrzył we mnie bardzo czule.
„Przyjdę niebawem! Czekaj Mnie!”
„Czekam na Ciebie!”

„Witaj Ukochany!”
„Witaj Miła Moja!”
Patrzył we mnie bardzo łagodnie, czule. Patrzył w zachwycie…
„Jakaś Ty piękna! Bardzo piękna. Coraz piękniejsza!”
„Dziękuję! – roześmiałam się serdecznie – Tylko dzięki Tobie!”
„Jakaś Ty piękna”’
„On znów 'swoje!”’ – uśmiechnęłam się.
On też się uśmiechał.
„To prawda, to dzięki Mnie. Ale Ty Mi pozwalasz, Perełko!”

Potem… trwałam pod Jego krzyżem. Przy krzyżu… Obejmowałam krzyż.
I choć serce tańczyło  bardzo, patrzyłam w Niego. Ufnie. Ukryta w Nim.
Wytrwam. W Nim.