Miesiąc: sierpień 2016

Wczoraj wieczorem napadły na mnie zmory, strachy, lęki, wspomnienia z dzieciństwa. Uderzyły we mnie z wielką siłą. Wołałam Ukochanego.
„JA JESTEM, Promyku! „-usłyszałam w głębi serca. Lęki, strachy natychmiast uciekły. Jednak wiedziałam, że będę musiała zmierzyć z nimi dziś raz jeszcze, tym razem ostatecznie.
„Ja JESTEM Twoją Tarczą!”

Dwa spojrzenia, moje, pełne Miłosci i uśmiechu i drugie, pełne bólu i wyrzutu. Nie pod-dałam się… Moja Tarcza… MIŁOŚĆ. Powiedziałam, że kocham.
Potem przeprosiny. Przyjęłam te przeprosiny z wielką radością! Ile ja na to czekałam!!!

Wpatrywałam się w Umiłowanego… W moją Tarczę.
Dziękowałam…

„Taka cierpiąca, a taka radosna, uśmiechnięta jesteś Mój Promyczku” – Ukochany promieniał.
„Tańczę, a uśmiech w tańcu nieodzowny!”
Patrzył tkliwie…
„Dla Ciebie tańczę…” – szepnęłam. A po chwili dodałam:
„Mama powiedziała, że ja taka obolała, a taka zadowolona. Kiedy jej powiedziałam, ze to dzięki Tobie,  powiedziała,  że mnie podziwia. Mnie podziwia??? Podziwiać trzeba Ciebie i Twoje wielkie dzieła!!!”
Patrzył dziwnie… jakby wzruszony.
„Ty jesteś Moim Dziełem, Promyku!”
Nie wiedzialam co powiedzieć… Patrzyłam w Ukochanego… z radością.

Wpatrywałam się w Umiłowanego mojego. Patrzył we mnie świetliście i bardzo promiennie…
Ucałowałam Go i patrzyłam.
„Ukochany!”
„Perełko Moja!”
Uśmiechałam się do Umiłowanego, tańcząca.
„Twoja Patronka uśmiecha się do Ciebie, Promyczku!”
„Dziękuję… Ja do Niej też!”
Patrzył we mnie z wielką Miłością. I ja w Niego patrzyłam.
„Wiesz, wczoraj nagrałam coś dla Maryi, ale nie miałam siły umieścić. Dziś umieszczę”.
„Umieść, Promyczku”.
Uśmiechał się do mnie…

Panie Jezu, kocham Ciebie!
Dziękuję Ci za Twoją miłość do mnie!
Za Twoją cierpliwość do mnie!
Za Twoją czułość dla mnie!
Za Twoją łagodność!
Dziękuję Ci Jezu!
Dziękuję Ci Jezu…
Dziękuję Ci.

Ukochany patrzył we mnie świetlisty, jasny. Patrzył… z zachwytem… Tańczylam.
„Jaka Ty piękna, Promyczku!”
„Tańczę dla Ciebie, Umiłowany…”
„Pięknie tańczysz, z miłością”.
Tańcze nie dlatego, że mnie boli, ale dlatego, że Cię kocham, A właściwie dlatego, że TY mnie kochasz!”
Patrzyl we mnie jak nikt na świecie…
„Jesteś w Sercu Moim!”
„Kocham Ciebie!”

Noc. Tanczyłam bardzo, bardzo. Tzn bardzo cierpiałam. W pewnym momencie  pomyślałam:
„Niech będzie to pokuta za moje grzechy”.
Od razu przestało mnie boleć. Zdumiona byłam.
„Ukochany… nie chcesz, żebym w ten sposób pokutowała??”
Usłyszałam  w głębi serca:
„Pokutę wyznaczy Ci ksiądz, Mój Promyczku. A Ty tańcz dla Mnie”.
Tańczyłam. Wciąż tańczę. Dla Niego,

Nie będę dziś opisywać mojej rozmowy z Ukochanym. Tańcze bardzo, bardzo. Za moje Dzieci tancze. Przy Sercu Umilowanego.

Zaczęłam malować. Pierwszy raz po urlopie (mój urlop poległ na tym, że parę dni odpoczywalam od malowania. Też czasem trzeba). Więc zaczęłam malować. Ale nie wiedziałam co mam malować. Postanowiłam pójść na żywioł 🙂 Namalowałam duże oczy, nos i usta. „To będzie Anioł” – pomyślałam. I wtedy do pokoju wszedł mój brat. Łukasz.
-Co malujesz? – spytał.
– A, nie wiem. Co wyjdzie! – zaśmiałam się.
-Jak to co wyjdzie?? – zdziwil się Łukasz. Zerknął mi przez ramię. Popatrzył na szkic.
– Autoportret?- Dopytywal.
-Nie!! Gdzie ty tu mnie widzisz? – teraz to ja się zdziwiłam.
-Podobna do ciebie!
Zaśmiałam nie.
-To Anioł ma być…
Brat uśmiechnął się i poszedł.
Jakiś czas później przyjechała na wózku moja mama. Popatrzyła, uśmiechnęła się.
– Samo wyszło. Anioł – oznajmiłam, żeby nie było niedomówień 🙂
-Podobny do ciebie – powiedziała mama.
Roześmiałam się serdecznie.
-A wiesz? Łukasz też mówi że podobny. Ale ja jakoś żadnego podobieństwa do siebie nie widzę!
Mama uśmiechnęła się.
-Podobny!

Wpatrywalam się w Umiłowanego mojego. Patrzył we mnie promienny.
„Ty mi pomogles, prawda? Też uważasz że podobny do mnie? ”
” Tak, Promyku! ”
” Ale ja naprawdę żadnego podobieństwa tam nie widzę „.
” Nie musisz. Wystarczy, że widzą je inni!”

Wpatrywalam się w Umiłowanego mojego. Patrzył we mnie czule, bardzo czule… Patrzył swym cudnym spojrzeniem. jasnym kochającym i czystym.
„Ucz mnie takiego spojrzenia, Ukochany!
„Uczę, Mój Promyczku.”
Ucalowalam Go i patrzylam.
Po chwili usłyszałam w głębi serca :
„Odpocznij we Mnie, oblubienico Moja!”
„Tak…”
Odpoczywalam tańcząc dla UKOCHANEGO.
Wciąż tańczę.

Moje serce, moje małe, biedne serce płonie z miłości do Ukochanego. Płonie Jego Miłością! On, Pan i Bóg mój. Stwórca mój i Zbawiciel. Odkupiciel Pokarm mój. Zywiciel i Karmiciel. Jak Pelikan karmi swoim ciałem krwią swe pisklaki. Tak ON. Karmi mnie Swym Najświetszym Ciałem i poi Najdroższą Krwią. Daje mi Siebie. Całkowicie i bez zastrzeżeń.
MIŁOŚĆ.
TA Miłość płonie w moim sercu rozświetla je, rozjaśnia, ogrzewa, rozpala.. I wypala co we mnie złe i grzeszne. Wypala.
Uszczęśliwia mnie ogromnie! I dodaje dodaje sił. A siły są mi potrzebne. Bardzo potrzebne do znoszenia bólu, cierpienia. I tańca! Do tego też wbrew pozorom są mi potrzebne. Nie tylko duchowe ale i fizyczne. Ukochany mi je daje. ON Sam jest moją Siłą!
Moje serce płonie z miłości do Ukochanego, z miłości do mego Oblubienca!