Autor: Maleńka

Spacerowaliśmy w Ogrójcu. Pod rękę spacerowaliśmy. Najdroższy mój i ja. Umiłowany pokazywał mi Ogród, oprowadzal po nim. Właśnie mijalismy drzewa oliwne. Niektóre z nich wyglądały dziwnie. Korzenie wyglądały na bardzo stare, a pnie i gałęzie na młode.

„A ile te drzewa mają lat?” – spytalam zaciekawiona.

„Dokładnie nie wiadomo!” – wyszeptal Najdroższy uśmiechając się do mnie cudnie.

„Jak to nie wiadomo?! Ty wiesz na pewno!” – szepnęłam śmiejąc się.

„Drzewa oliwne mają taką ciekawą właściwość, że nawet gdy zetnie się je do samych korzeni, one potrafią odrosnąć. Ze starych korzeni wyrasta młode drzewko.”

„Rzeczywiście bardzo ciekawe… A czyj to Ogród?”

„Rodziców Marka.”

„A, tego co biegał nago po…”

„Wybryk młodości!” – przerwal mi Najdroższy ze śmiechem.

„Pewnie tak. Ale o tym 'wybryku młodości’ będą czytali ludzie wszystkich wieków!”

Najdroższy uśmiechnął się do mnie i ja do Niego się uśmiechnęłam. Szliśmy w milczeniu. Pod rękę. Umiłowany mój i ja…

„Zdrada Judasza bardzo Cię bolała… Maleńki mój…” – szepnęłam.

„Zdrada bolała Mnie bardzo. Ale o wiele bardziej bolał Mnie jego pocałunek… Palący, piekacy jak ogień, a zimny jak lód…!”

Zatrzymałam się. Stanęłam przed Najdroższym moim. Objęłam Go delikatnie… i stając na palcach, ucalowalam Umiłowanego w oba policzki. Ucalowalam z tkliwoscia i czcią.

„Ach! Jakże inne są Twoje pocałunki od jego pocałunku…! Jakże inne!!!” – wyszeptal Najdroższy z ogniem.

Ujął mnie pod rękę i wróciliśmy na nasze znajome miejsce, obok dwóch oliwek. Usiedlismy obok siebie na kamieniu. Najdroższy nakarmił mnie Swoim Ciałem, a ja położyłam głowę na Jego ramieniu.

” Dziękuję za spacer i Twoje opowieści, Maleńki mój! Bardzo mi się podobało!”

„Dziękuję za Twoje pocałunki, Moja Śliczna!”

„Jeśli chcesz, Najdroższy mój, to ja mogę częściej! Pragnę… bardzo!!!”

„Chcę…” – wyszeptal Najdroższy bezglosnie prawie.

Podnioslam głowę i spojrzałam w oczy Najdroższemu. Płonęly Miłością… Zbliżyłam twarz do Jego twarzy i zaczęłam całować JEGO policzki. Całowalam z tkliwoscia i czułością… Pocałunek przy pocałunku, pocałunek przy pocałunku… pocałunek przy pocałunku…

Byliśmy w Getsemani. Umiłowany mój i ja. Ja siedziałam na ziemi oparta o kamień. Najdroższy położył się obok mnie na ziemi, a głowę położył na moich kolanach. Była noc, księżyc jakby zbladl. Robiło się coraz ciemniej. Najdroższy patrzył we mnie z ogniem Miłości w oczach. Cały płonąl Miłością… Patrzyłam w Najdroższego z miłością i uwielbieniem. Dotykalam Jego policzka i głaskalam go z czułością…

„Śliczna Moja! Patrz jak Mój TATA Cię kocha!!! Zobacz jak Ciebie kocha!!! Posłał Mnie na ziemię, abym Cię zbawil! Żebym za Ciebie poszedł na Krzyż i zmart…”

Przerwałam Umiłowanemu mojemu gwałtownie!

„Tak!!! To ja powinnam iść na krzyż!!! A Ty poszedłes za mnie! To ja powinnam…!”

„Sama z siebie zbawić się nie możesz. Nie jestes w stanie. Mógł to zrobić tylko Ktoś taki jak JA. Bóg – Człowiek. Prawdziwy Bóg i prawdziwy Człowiek!”

„Poszedłes za mnie na Krzyż!”

„Z miłości do Ciebie, Maleńka…”

„Z miłości do mnie poszedłes na Krzyż…”

„I zmartwychwstalem z miłości do Ciebie!!! Zbawilem Cię przez Krzyż i Zmartwychwstanie, Maleńka Moja!!!”

„To niepojęte jak bardzo mnie kochasz!!!”

„Pragnąłem przywrócić Ci pierwotne piękno. Piękno z Ogrodu Rajskiego. Pragnąłem żebyś żyła ze Mną wiecznie… Pragnąłem mieć Ciebie zawsze przy Sobie!!!”

Maleńki nakarmił mnie Swoim Ciałem… i patrzył we mnie… Miłość sama… Patrzyłam w Najdroższego mojego… A moje serce było ponizone i wywyzszone zarazem. Poniżone świadomością własnej grzesznosci, a wywyższone Miłością Maleńkiego mojego. Jednak… to wywyższenie było jednocześnie miażdżeniem. Serce moje było miażdżone… jak oliwka. Miażdzone Miłością Umiłowanego. Pierwszy raz czegoś takiego doświadczałam i byłam niezmiernie szczęśliwa…

Najdroższy trzymając mnie na rękach wszedł do skalnej szczeliny. Rozpromieniony cały Miłością i uśmiechem! I ja byłam cała rozpromieniona! Cieszylismy się bardzo!!!

Umiłowany wszedł do szczeliny i zaczął w niej tańczyć! Trzymając mnie na rękach, w objęciach…

„Jesteś w swojej szczelinie, Maleńka Moja!!!” – zawołał Najdroższy z wielką radością.

„W mojej?!! Przecież to Twoja szczelina, mój Śliczny!!!”

„Wszystko co jest Moje, Twoim jest, Maleńka!!!”

„Dziękuję!!! Bardzo dziękuję, Najdroższy!!!”

Umiłowany tańczył po całej szczelinie! Pięknie i lekko zwiewnie! Tańczył szczęśliwy niezmiernie! W końcu usiadł na kamieniach, a mnie posadzil Sobie na kolankach. Obejmowałam Najdroższego mojego z czułością. A ON patrzył mi w oczy głęboko.

„I pamiętaj, Maleńka Moja, gdziekolwiek będziesz, zawsze jesteś ukryta w szczelinie, Schowana, w niej zanurzona!”

„Pamiętam i dziękuję!” – wyszeptalam wpatrzona w Najdroższego z miłością i uwielbieniem. Dotykalam dłonią Jego SERCE i Ranę SERCOWA… Delikatnie, z czułością dotykałam.

„A Ciebie Najdroższy mój nie boli jak jestem w NIEJ ukryta…?? Nie boli Cię?!”

Najdroższy patrzył we mnie z wielką Miłością i czułością.

„Wybacz że tak po ludzku pytam… Ale nie chcę żeby Ciebie bolało!”

„Nie boli! – wyszeptal Najdroższy uśmiechając się do mnie cudnie – SERCE Moje jest bardzo szczęśliwe i bardzo się cieszy, że zechciałas się w NIM ukryć!”

„I ja bardzo się cieszę że mnie ukryłes!”

Zeskoczylam z kolan Umiłowanego mojego. Ujęłam Jego dłoń.

„Chodźmy!” – Szepnęłam z uśmiechem. Najdroższy uśmiechnął się do mnie promiennie. I… chwilę później klęczelismy przy Źródle tryskajacym ze skały. Patrzylismy w nie ze czcią i namaszczeniem wielkim. Spojrzałam w Najdroższego mojego i znów dotknęłam Jego Rany SERCOWEJ…

„Szczelinę skalna uwielbiam. A Ciebie, Maleńki ubóstwiam! Ubóstwiam!!!”

Umiłowany patrzył we mnie z ogniem w oczach. Objął mnie z wielką Miłością, promienny szczęśliwy ogromnie. Zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i mnie pocałowal. Pocałowal jak Oblubieniec Swą oblubienice całuje… Czule i słodko. Trwalismy w bliskości bez granic…

Byliśmy w Getsemani. Umiłowany mój i ja. Najdroższy siedział na kamieniu. Ja siedziałam przy Nim. Mój Słodki trzymal moje ręce w Swoich dłoniach. Patrzył we mnie… Wiedział co się stało. Ważnego i wielkiego… Ale nie pytał. Czekał aż sama Mu powiem. Patrzył we mnie z wielkim entuzjazmem! Oczy Mu błyszczaly dumą i wielką radością!!! Patrzyłam rozpromieniona cała i uszczęśliwiona cała!!! Patrzyłam w Maleńkiego mojego w milczeniu. Celebrowalismy te chwilę wielkiej radości…

„Coś te moje wilki jakieś łagodniejsze…” – zaczęłam w końcu powoli.

Najdroższy uniósł moje ręce do Swych ust i ucalowal słodko.

„Co zrobiłaś?! Mów, Moja Śliczna!” – wyszeptal Najdroższy z ogniem w oczach.

Zaśmiałam się głośno i radośnie!

„Co zrobiłam? Nic. Uśmiechałam się do nich, po prostu! Uśmiechałam się do wilków. A one spuszczaly oczy lub uciekaly wzrokiem. I lagodnialy!”

„Wiedziałem, że dasz radę!!! Wiedziałem!” – wyszeptal Najdroższy znowu calujac moje ręce.

„Ale do spojrzenia miłości to mi jeszcze daleko…”

„Ty to byś chciała wszystko od razu. A tak nie ma! Trzeba pomału, małymi krokami. Ale, ale… mówisz że uśmiechałas się do wilków, tak?”

Kiwnełam głową, że tak. Najdroższy mówil dalej:

„A jaki to był uśmiech? Zły, złośliwy, nerwowy, a może atakujący?”

„E, nie. Łagodny i dobry raczej. Uśmiech… miłości!”

Umiłowany promienial cały zachwytem!

„Uśmiech miłości to więcej niż zwykły uśmiech. Uśmiechem pokazałas wilkom, że się ich nie boisz, a miłością, że kochasz ich mimo, że czynią Ci zło!”

I Maleńki uniósł się wielką radością nade mną!!! I porwał mnie do tańca! Płomiennego, szalonego, pięknego tańca! Tańczyliśmy po całym Ogrodzie Oliwnym!!!

„Oto pogromczyni wilków!!! Zwyciężyła horde wilków uśmiechem Miłości!!!” – krzyczał Najdroższy mój na cały głos! Przesadzal! I to grubo! Ale tak bardzo się mną cieszył, że Mu nie przeszkadzałam. Cieszyłam się razem z Nim!!!

„Zasłużyłas na nagrodę, Maleńka Moja! Jutro będziemy w szczelinie skalnej!”

„Suuuuperrr!!! Huuurrraaa!!!” – zawołałam uradowana cała. Ale od razu zawstydzilam się swojej radości.

„Nie zrozum mnie źle, Maleńki mój… Bardzo mi tu z Tobą dobrze! I bardzo się cieszę że tu jestem! Ale szczelinę skalna uwielbiam… Uwielbiam!”

„Rozumiem Cię doskonale, Moja Śliczna!” – wyszeptal Najdroższy z Miłością bezgraniczna. Nakarmil mnie Swoim Ciałem i dalej tańczyliśmy w Ogrodzie Getsemani. A Umiłowany cieszył się mną radością bez miary!!!

Byliśmy w Getsemani. Najdroższy mój i ja. Umiłowany siedział na ziemi oparty o kamień. A ja leżałam w Jego objęciach. Zmeczona byłam bardzo… Ale nie fizycznie. Moje serce było zmęczone…

„Moje serce jest zmęczone, udręczone… opuszczone, odrzucone…” – szepnęłam z trudem. Umiłowany mój patrzył we mnie z tkliwoscia niesamowitą…

„Serce Twe, Maleńka Moja, jest podobne do SERCA Mojego!”

Ucalowalam SERCE Najdroższe i położyłam na NIM głowę.

I wylewalam przed NIM swoje serce… Zalilam się na zachowanie jednego z moich Duchowych Dzieci.

„Przychodzi do mnie i… dręczy, dokucza, rani… Wali we mnie jak w worek treningowy. Krzywdzi… Kilka dni odpuścilo… A wczoraj znowu zaczęło się dręczenie… dręczenie. We wszystkim mnie kontroluje, cenzuruje, narzuca swoją wolę. Wtrąca się nawet w moje malowanie… Maluję teraz „Zmartwychwstanie”. Takie moje, osobiste… I Dziecku nie podoba się Twoja szata. Jest kolorowa i wygląda jakby na obrazie się ruszala. A 'ma być biała i statyczna jak u innych!’ A ja nie chcę żeby było jak na innych obrazach. A ruszająca się szata… Ruch to życie, a Zmartwychwstanie to przecież zwycięstwo Zycia nad śmiercią. I co, mam teraz zmieniać obraz, bo mojemu Dziecku się nie podoba…? Obraz to tylko przykład, podobne przykłady mogłabym mnożyć. Moje Duchowe Dziecko traktuje mnie jak wroga a moje słowa jak atak na siebie… A ja przecież Jego wrogiem nie jestem. Przeciwnie! I nie atakuje. Pomyślałam już, że nie będę się odzywać, że będę milczeć… ”

Umilklam. A po chwili dodałam:

„Potrzebuje odrobiny luzu, swobody, wolności dla tego co robię. A moje serce jest ścisnięte, udręczone. Czuję się osaczona, zaszczuta…”

„Jak przez wilki!” – wyszeptal Najdroższy. Jego słowa zawisly w powietrzu. Podnioslam głowę i spojrzałam w oczy Umiłowanemu mojemu.

„Tak!!! Maleńki mój… co mam zrobić żeby panować nad wilkami? Żeby nie bać się ich? Żeby się mnie słuchały?”

„Rob to co Ja. A co Ja zrobiłem, Maleńka Moja?”

„Patrzyłes na nie!”
„A jak na nie patrzyłem?”
„Normalnie. Jak we mnie… z miłością”.

Najdroższy rozpromienil się ogromnie nade mną!

„Właśnie, z miłością! Spojrzenie Miłości potrafi rozbroic każdego wilka. Potrafi sprawić że nawet najbardziej agresywny wilk staje się łagodny i potulny. Spróbuj, Moja Śliczna, a zobaczysz!”

„Dobrze. Spróbuję. Choć będzie to trudne… Kiedy się widzi złowrogo patrzące ślepia i wyszczerzone kły, trudno patrzeć na wilka z miłością…”

„Wiem, Maleńka, że to trudne. Ale spróbuj. Ja Ci pomogę!”

„Spróbuję!”

Umiłowany nakarmil mnie Swoim Ciałem i mocno przytulił do SERCA Swego. Zanurzał mnie w Sobie, zatapial… I dotykał mojego obolałego serca, pieścil je. Rozpieszczal. Uzdrawial Miłością…

Byliśmy w Getsemani. Najdroższy mój i ja. Umiłowany siedział na ziemi, oparty o kamień. A ja leżałam w Jego objęciach leżałam zmęczona i obolała bardzo. W ramionach Najdroższego mojego było mi dobrze… Była noc, ciemna. Tylko księżyc i gwiazdy na niebie świeciły. Ale dziwne… bo jakby świeciły tylko dla nas. Oświetlaly to miejsce gdzie byliśmy Najdroższy mój i ja, także wokół nas było jasno jak w dzień. Dalej było ciemno. Umiłowany pochylal się nade mną z tkliwoscia i patrzył we mnie Swym Spojrzeniem z Krzyża. Patrzyłam w mojego Ślicznego z miłością i uwielbieniem…

Nagle od strony skalnej groty wynurzyl się wilk… Potem drugi i trzeci… Wtulilam się w Maleńkiego mojego.

„Najdroższy mój… pytales czego się boję. Wilków się boję!!!” – szepnęłam prawie bezglosnie.

„Nie bój się, Maleńka Moja. Ja jestem z Tobą!” – wyszeptal Najdroższy tulac mnie do Siebie z czułością. Tymczasem wilki powoli podchodzily do nas…

„Jeśli chcesz, Maleńka, to pokażę Ci jak te wilki…”

„Oswoić?”

„Może nie tyle oswoić, co panować nad nimi. Rządzić nimi. Sprawić żeby to one Ciebie słuchaly i baly. A nie Ty ich. Chcesz, Moja Śliczna?”

„Tak!!!”

Wilki podchodzily coraz bliżej i bliżej nas… Szczerzyly kły! Najdroższy spojrzał na nie, spojrzał im w ślepia. A one… natychmiast się zatrzymały, położyły na ziemi i zaczęły się lasic!!! Nagle zrobiły się potulne jak baranki!!!

„Jak to zrobiłeś, Najdroższy mój???!!!” – zawołałam z podziwem i zachwytem.

„Też tak będziesz mogła robić! Odpocznij teraz, Maleńka, bo wiem że cierpisz bardzo!”

„Chcę w Ciebie patrzeć, mój Śliczny!”

„Patrz więc!” – wyszeptal Najdroższy rozpromieniony Miłością i uśmiechem.

Przylozyl moje usta do Rany SERCOWEJ i dawał mi pić. I piłam Napój Życia i Miłości. Piłam, aż zaspokoilam pragnienie. Potem ucalowalam Ranę SERCOWA!

„Dziękuję!!!” – szepnęłam wpatrzona w Najdroższego mojego.

Patrzył we mnie… Miłość sama!

„Wczoraj powiedziałaś że nie jesteś tu ze Mną po to żeby uciekać. A po co? Po co tu jesteś, Maleńka Moja?”

„Żeby z Tobą być, Najdroższy mój. Po prostu. Z Tobą i dla Ciebie!”

Byliśmy w Getsemani. Najdroższy mój i ja. Była noc ciemna. Tylko księżyc oświetlal nas nieśmiało. Umiłowany siedział na kamieniu, a ja siedziałam u Niego na kolanach. Patrzył we mnie z wielką Miłością i ja w Niego z miłością patrzyłam. W pewnej chwili zeskoczylam z kolan Maleńkiego mojego, stanęłam przed Najdroższym i ukłonilam się najpiękniej jak potrafilam.

„Czy mogę prosić Ciebie, Maleńki mój do tańca?” – spytalam z uśmiechem. Najdroższy jakby się ociagal, zwlekal… jakby nie chciał…

„Tutaj chcesz tańczyć, Maleńka?! Tu?!” – wyszeptal Najdroższy ze zdziwiony i poruszony jakiś…

„A dlaczego nie? Każde miejsce jest dobre do tańca. A tu miejsca jest bardzo dużo!”

Chwyciłam Maleńkiego mojego za rękę i zaczęłam Go ciągnąć!

„No chodź!” – szepnęłam ze śmiechem. Najdroższy zaśmiał się bardzo radośnie. Wstał, objął mnie z wielką czułością. I zaczęliśmy tańczyć! Tańczyliśmy najpierw wokół drzewek oliwkowych, a potem dalej, na otwartym terenie!

„Nie chciałeś ze mną tańczyć, Najdroższy mój?! Mam się na Ciebie obrazić?!” – spytalam żartobliwie. Najdroższy wiedział, że żartuję. Był jednak bardzo poważny. Oczy Mu płonęly…

„Jeszcze nikt nigdy nie chciał ze Mną tańczyć tutaj! Sam musiałem…!”

„No to jestem pierwsza – szepnęłam z lekkością – ktoś musi być pierwszy!”

Uśmiechnęłam się do Umiłowanego od ucha do ucha. A ON patrzył we mnie z zachwytem i uwielbieniem. Tańczylismy bardzo po całym Ogrodzie! Nagle Najdroższy osłabl bardzo… Ledwie Go uniosłam i położyłam na ziemi przy kamieniach… Staralam się robić to delikatnie i ostrożnie, ale nie bardzo mi to wychodziło… Ukleklam przed Umiłowanym moim.

„Co Ci, Maleńki mój??!! Co Ci…?!!!” – szepnęłam z bólem serca.

„Boli…!!!”

„Gdzie???!!”

Najdroższy z trudem wielkim wskazal dłonią na SERCE… Przytuliłam się do SERCA Najdroższego i zaczęłam JE pocieszać. Całowalam i pocieszalam. I pocieszalam… pocieszalam. Po chwili podnioslam głowę. Nic nie widziałam przed sobą… tak było ciemno. Nagle z ciemności wyłonił się pysk wilka…!!! Jego czarne ślepia patrzyły we mnie złowrogo, a wielkie ostre kły lsnily w świetle księżyca. Zamarlam…

Przylgnęłam do SERCA Najdroższego całą sobą… I trwałam tak długo. Kiedy znów podnioslam głowę, zobaczyłam pochylone nade mną Oblicze Najdroższego mojego.

„Nie zostawiłaś Mnie! Nie ucieklas!” – wyszeptal Najdroższy z tkliwoscia.

„Zostawić Ciebie?! Uciec?! Nie mam takiego zamiaru! Nie po to tu jestem z Tobą, Najdroższy, żeby uciekać!”

A po chwili dodałam:

„Wilka widziałam!”

Maleńki patrzył we mnie rozpromieniony Miłością.

„To nie był zwykły wilk, Moja Śliczna!”

Patrzył mi w oczy głęboko! Nagle Najdroższy odzyskal siły. Wstał i nakarmil mnie Swoim Ciałem. A potem… porwał mnie do tańca!!! Pięknego! Szalonego tańca!!!
„Jeszcze nikt nigdy nie chciał ze Mną tańczyć tutaj! Sam musiałem…! Ty, Moja Śliczna, zechciałaś pierwsza!”
„Ktoś musiał być pierwszy!” – uśmiechnęłam się od ucha do ucha.
Umiłowany zaśmiał się perliście i patrzył we mnie z Miłością i zachwytem. Tańczyliśmy bardzo. W bliskości bez granic!!!

Byliśmy w Getsemani. Najdroższy mój i ja. Umiłowany siedział na kamieniu i trzymal mnie w objęciach. Siedziałam na kolanach Maleńkiego mojego.

Ciemnialo

„Zaraz przyjdzie wieczór, a potem noc…” – wyszeptal Najdroższy jakby z lękiem.

„I dobrze!” -szepnęłam uśmiechając się do Niego z miłością.

„Nie boisz się nocy, ciemności, Maleńka Moja?”

„Najmilszy… – uśmiechnęlam się poblazliwie – jak mogę bać się nocy i ciemności skoro wtedy spotykam się z Tobą?! Lubię noc!”

„To czego się boisz, Maleńka? Cierpienia? Śmierci? Mnie…?”

Znów się uśmiechnęłam do Umiłowanego mojego.

„Cierpienia się nie boję, bo tańcze w nim z Tobą. Śmierci też nie, bo ufam, że gdy umrę, pójdę do Ciebie, mój Słodki! Że wskocze do Ciebie na rączki! A Ty mnie przyjmiesz i przytulisz do SERCA! A Ciebie…? Ty jesteś Miłością… a czy Miłości można się bać…?! Nie, nie bój się Ciebie, Maleńki mój!”

” A jest coś, czego się boisz, Moja Śliczna?”- spytal Najdroższy z tkliwoscia.

Posmutnialam bardzo…

„Boję się że Cię zranie, skrzywdze, że będziesz przeze mnie cierpiał… Że będziesz?! Nie! Że cierpisz przeze mnie, Najdroższy… że Ciebie krzywdzę, ranie…”

Najdroższy patrzył we mnie z wielką Miłością i czułością… Szeptałam:

„Nie chcę grzeszyc, a grzesze… Już taka moja przewrotna ludzka natura. Nie czynię dobra, którego chce, ale zło, którego nie chcę…!”

Najdroższy patrzył we mnie głęboko… Oczy Mu płonęly!

„Ze Mną niczego nie musisz się bać, Maleńka Moja! Niczego!!!”

„Niczego…??!!!! Tego, że Cię ranie, też??!”

„Niczego, Najmilsza Moja! A gdy już upadniesz, przyjdź do Mnie. Ja jestem Miłością i Miłosierdziem… Ja wybacze, ulecze, ukocham. Ja Cię nigdy nie potępie. Tylko przyjdź…!”

Rzuciłam się Najdroższemu na szyję i ucalowalam Go z całego serca! Z wdzięcznością i uwielbieniem.

” Kocham Ciebie moj Maleńki! I boli mnie kiedy Cię ranie!”

„Wiem, Maleńka Moja. Wiem!”

Najdroższy nakarmił mnie Swoim Ciałem i tulil do SERCA Swego. Trwałam w uwielbieniu…

Byliśmy w górach mojej modlitwy. Umiłowany mój i ja. Umiłowany siedział na jednym ze stoków górskich i trzymal mnie w objęciach. Nakarmil mnie Swoim Ciałem.

„Pora ruszać, Moja Śliczna!” – wyszeptal Najdroższy z Miłością. Uśmiechał się do mnie promiennie bardzo. Przytaknelam z uśmiechem.

Najdroższy wstał i trzymając mnie na rękach szedł. Szedł. Nie wiem jak długo szedł. Wydawało mi się, że Najdroższy szedł tylko chwilę. Patrzyłam w Najdroższego mojego i On patrzył we mnie. Po chwili Umiłowany mój stanął.

Jesteśmy na miejscu, Maleńka Moja!”-wyszeptal uradowany. I delikatnie postawił mnie na ziemi. Było chyba okolo południa, bo słonce grzało bardzo. Rozejrzałam się dokoła. To co zobaczyłam nie przypominało ogrodu jaki sobie wyobrażałam. Przed nami leżał wielki kamień, obok niego leżało kilka mniejszych. Przy kamieniach rosły dwa drzewa oliwne. Jedno tuż przy kamieniach, drugie kilka metrów dalej. Drzewa wyglądaly na bardzo stare. Grube pnie, kora popękana, konary powyginane… Wszystko skąpane w słońcu Najdroższy ujął moją dłoń, zaprowadził do największego kamienia. Usiadł na nim i gestem dłoni zapraszal żebym usiadła obok Niego. Usiadłam nie przestając się rozglądać. Gałązki oliwek tworzyły delikatny cień nad nami. Dopiero teraz zobaczyłam w oddali małą grotę skalna. Widziałam też więcej rosnących drzew oliwnych. A nieco dalej nawet sad oliwkowy. Byliśmy jakby u podnóża góry.

Najdroższy spojrzał we mnie z uśmiechem.

„Lubiłem tu przychodzić z apostołami. Odpoczywalismy tu, rozmawialiśmy. A wieczorami i nocami rozmawiałem z TATĄ.”

„Wiem!” – szepnęłam z uśmiechem.

Najdroższy rozpromienil się ogromnie nade mną!

„Teraz Ty jesteś ze Mną Moja Umiłowana!”

„Ja z Tobą, a Ty ze mną!”

Uśmiechnęłam się do Niego radośnie!
Słońce grzało bardzo…
„Gorąco!”-szepnęłam.
„Pod wieczór troszkę się ochłodzi, a w nocy…”
Najdroższy nie dokończył. Nie pozwoliłam Mu! Dałam Mu siarczystego buziaka!
„Bardzo się cieszę, że mogę tu z Tobą być, mój Maleńki!!!”- szepnęłam rozpromieniona od ucha do ucha.
„I Ja bardzo się cieszę, Moja Mała!”- Najdroższy promieniał Miłością.
Położyłam głowe na Jego ramieniu. Maleńki przytulił mnie do Siebie.
I tak trwaliśmy razem. W tłoczni oliwy.

Byłam w objęciach Maleńkiego mojego. Na SERCU Jego leżałam. Tuliłam JE do serca swego. I rozmyślalam… Rozmyślalam o Ogrodzie Getsemani. O tłoczni oliwek. Tam zaczęła się Męka Umiłowanego mojego… Tam zaczęła się Jego Agonia. SERCE Jego tam było miażdżone cierpieniem… Gniecione jak oliwka… I pomyślałam, że SERCE Najdroższe cierpialo najbardziej. Już w Getsemani. Cierpiało… I choć JEGO ból był niewidoczny dla ludzkich oczu (a raczej był widoczny w postaci krwawego potu…) to był nie do opisania słowami.

Zaczęłam całować SERCE Najdroższego mojego. A moje serce szeptalo:

„Najdroższy mój chodzmy już do Twego Ogrodu. Chciałabym…”

Najdroższy spojrzał we mnie z wielką Miłością.

„Dobrze, Maleńka. Jutro pójdziemy” – wyszeptal.

„Dziękuję…!”

„Cieszę się bardzo, Maleńka Moja, że chcesz tam już iść!”

„Najwyższy czas!”

Umiłowany mój patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem. Oczy Mu płonęly…

„Tak, Moja Śliczna! Najwyższy czas!”-wyszeptal Najdroższy. Zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i mnie pocałowal. Pocałowal mnie jak Oblubieniec Swą oblubienice całuje.

Całowalam SERCE Najdroższego mojego. Wciąż całuję.