Autor: Maleńka

Byłam w ramionach Najdroższego mojego. W Jego objęciach tańcząca bardzo leżałam. Maleńki pochylal się nade mną z tkliwoscia i czułością niewyobrażalna. Nakarmil mnie Swoim Ciałem i tulil do SERCA Swego. Cały był Miłością! Patrzyłam w Maleńkiego mojego zakochana i zachwycona cała…

„Pytasz mnie często i pytasz, mój Słodki! Pozwól, że teraz ja Cię o coś zapytam!” – szepnęłam uśmiechając się do Niego radośnie.

„Pytaj o co tylko chcesz, Maleńka Moja!” – wyszeptal Najdroższy z czułym uśmiechem.

„Jakie jest motto mojego życia?” – spytalam uśmiechnięta od ucha do ucha.

Maleńki mój, Śliczny, rozpromienil się ogromnie nade mną rozświetlil… Patrzył we mnie…

„Odpowiedz, Maleńki mój! Proszę,..” – szepnęłam z uśmiechem.

Najdroższy zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i patrzył mi w oczy głęboko…

„Wszystko możesz w Tym, Który Cię umacnia!” – wyszeptal z ogniem Miłości.

„Tak!!! Wszystko mogę!!!” – szepnęłam wpatrzona w Umiłowanego mojego.

„Ten, Który Cię umacnia, bardzo Cię miłuje!!!”- wyszeptal Najdroższy. I zaczął mnie całować. Obsypywać pocałunkami! Jak deszczem! Deszczem pocałunków!!! Obsypywal mnie pocałunkami i pieścil moje serce! Najdroższy mój – Miłość sama… Otulał mnie Miłością… Zatapial w Miłość. Rozplywalam się w Umiłowanym moim…

Byłam w ramionach Najdroższego mojego. W Jego objęciach leżałam. Najdroższy pochylal się nade mną rozpromieniony Miłością i uśmiechem. Ja patrzyłam w Najdroższego z miłością i uwielbieniem. Leżałam i dziękowałam… Dziękowałam już od wczorajszego popołudnia, kiedy skończyłam układać modlitwy wiernych dla Oremusa!

„Dziękuję, Maleńki mój! Dziękuje!!!”

„Pamiętasz, Moja Śliczna, co Mi powiedziałaś jak zgodziłas się układać te modlitwy?” – spytal Najdroższy uśmiechając się do mnie promiennie.

„Tak, pamiętam! Powiedziałam, że zgodziłam się tylko dlatego że Ci ufam… Że ufam, że mi pomożesz. I Ty powiedziałeś że się nie zawiode. I nie tylko się nie zawiodłam, ale… doświadczylam czegoś więcej…p!!! Doświadczylam, że to Ty we mnie za mnie te modlitwy wiernych ukladales!!! Jestem pewna że to Ty!”

Patrzyłam w Maleńkiego z uwielbieniem i zachwytem… Dotykalam Jego policzka i głaskalam go z czułością. Najdroższy uśmiechał się do mnie cudnie.

„Znasz, Maleńka Moja, to powiedzenie 'jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie’?”

„Znam!” – zaśmiałam się serdecznie.

„Na ile zaufasz tyle otrzymasz! Zobacz jak bardzo Mi ufasz! Jak bardzo się na Mnie otwierasz! Że mogę w Tobie działać! Bez ograniczeń! Do woli!!! Działam w Tobie, Maleńka!”

Siarczysty buziak wylądował na policzku Ślicznego mojego. Najdroższy Najdroższy promienial cały Miłością i czułością wielką. Nakarmil mnie Swoim Ciałem i tulil do SERCA Swego. Uwielbialam Go z całego serca! Z całych sił!!!

„’Już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus!’ Już nie ja działam, lecz działa we mnie Chrystus! Modlitwy we mnie układa! Już nie ja kocham, On we mnie kocha! Tańczy we mnie! I to żadna moja zasługa! Żadna! Najdroższy mówi, że dlatego, że ufam. Ale ufność też dostałam od Niego! Wszystko dostałam od Umiłowanego! Bez Niego jestem nikim… niczym.
A z Najdroższym mogę wszystko!”

Byłam w ramionach Najdroższego mojego. Maleńki tulil mnie do SERCA Swego i patrzył we mnie z wielką Miłością. Ja też patrzyłam w Maleńkiego z miłością. Rozmyślalam… Moja Duchowa Córeczka powiedziała że wczorajsze czytanie z Księgi Jeremiasza o drzewie, które swe korzenie wciąż ma zanurzone w strumieniu i z niego czerpie życie i siłę i dzięki temu strumieniowi jest ciągle zielone i ciągle wydaje owoce, to czytanie o mnie. Że jestem takim drzewem. To prawda, jestem, dzięki Strumieniowi. Dzięki Źródłu.

Mnie zainteresowało, zaciekawilo coś jeszcze…

„Najdroższy mój, Ty lubisz drzewa, prawda? – spytałam uśmiechając się do Niego radośnie – tyle jest ich wymienionych w Piśmie Świętym!”

Maleńki uśmiechnął się do mnie promiennie!

„Lubię! Wszak Mój ziemski Opiekun był cieśla!”

„Drzewo poznania dobra i zła, Drzewo Życia, akacja, cedr, heban, tamaryszek, dąb… figowiec, drzewa oliwne, sykomora…” – wyliczalam drzewa które znałam z Biblii.

Umiłowany mój słuchał wpatrzony we mnie z czułością.

„Tak, Maleńka Moja. Lubię drzewa. Szczególnie jedno, uwielbiam!”

„Które?! Jakie?!” – spytalam z zaciekawieniem.

Śliczny mój wyszeptal z powagą i namaszczeniem:

„Drzewo Krzyża!”

Patrzyłam w Maleńkiego zamyślona…

„Wiesz mój Maleńki…? Uwielbiam liturgię adoracji Krzyża w Wielki Piątek. Ksiądz odsłania Krzyż, śpiewając 'Oto Drzewo Krzyża, na którym zawisło Zbawienie świata!’ a wierni oddają pokłon Drzewu Krzyża i Zbawieniu, które na Nim zawislo.”

A po chwili dodałam:

„Ja też lubię drzewa, Najdroższy mój. Szczególnie jedno uwielbiam!”

„Które?! Jakie?!” – spytal Umiłowany mój z zaciekawieniem.

„Drzewo mojego Krzyża!”

Słodki mój zbliżył Swą twarz do mojej twarzy.

„Jakaś Ty podobna do Mnie! Ślicznosci Moja! Jakaś Ty podobna!”

Patrzyłam w oczy Maleńkiemu mojemu… On nakarmil mnie Swoim Ciałem i patrzył we mnie z Miłością i zachwytem bez miary…

Najdroższy mój siedział w szczelinie skalnej na kamieniach. A ja siedziałam u Niego na kolanach. Maleńki obejmował mnie z Miłością. Był cały dla mnie i cały mój. A raczej cały we mnie, dla mnie i cały mój! I ja byłam cała w Umiłowanym moim, cała Jego i cala dla NIEGO. Położyłam głowę na Jego ramieniu i wtulilam się w Maleńkiego mojego jeszcze bardziej.

„Jak mogę Ci usłużyć, mój Śliczny?” – spytalo moje serce.

„Służysz Mi, bardzo pięknie. Lecz teraz odpocznij we Mnie, Slicznosci Moja. Dobrze?”

Moje serce przytaknelo.

„Jak mogę Ci usłużyć, Najmilsza Moja?” – spytalo SERCE Najdroższe.

„Służysz mi, mój Słodki. Ale teraz odpocznij we mnie. Dobrze?”

SERCE Najdroższe przytaknelo.

Moje serce było pełne pokoju. A w głowie zaczęły się kłębic różne myśli: „Jak ON może ci służyć?! Przecież jest Bogiem!!! Bóg nie może nikomu służyć! Stwórca nie może służyć stworzeniu! To stworzenie ma służyć Stwórcy!!!”

I inna myśl: „Ale przecież On sam powiedział że nie przyszedł na świat po to by Mu sluzono, ale aby służyć! Od narodzenia służy ludziom. Więcej! Od stworzenia świata służy człowiekowi!!! I mi służy! Miłością!!!”

Poprzednia myśl uciekła!

Podnioslam głowę i patrzyłam w Umiłowanego mojego.

„Wiesz mój Maleńki? Do niedawna myślałam że ja nie potrafię służyć… że nie umiem. Bo przecież tak niewiele potrafię zrobić. Ty mnie nauczyłes, że mimo to mogę służyć. I służę!”

„Służysz, Maleńka. Miłością i tańcem!!! I Ja służę.”

Najdroższy uśmiechnął się do mnie cudnie.

„Wiem…! Ale teraz odpocznij we mnie. Proszę!”

„Z wielką radością, Maleńka Moja!”

Znów położyłam głowę na ramieniu Najdroższego mojego. Odpoczywalam w Nim. A ON, mój Słodki we mnie odpoczywal.

Byliśmy w górach mojej modlitwy. Umiłowany mój i ja. Siedziałam na jednym ze stoków, na trawie zielonej. Najdroższy leżał przy mnie a głowę położył na moich kolanach. Pochylałam się nad Najdroższym moim z miłością i uwielbieniem. Dłonią głaskalam dłonią Jego brodę. Maleńki patrzył we mnie rozpromieniony Miłością i uśmiechem! Cudny bardzo!!! Patrzyłam w Maleńkiego… patrzyłam… I nagle znalazłam się w wielkiej Swiatłości! Tak jasnej, że niczego nie widziałam przed sobą. Tylko światło! I nagle stanęła przede mną jakby postać! Jasniejsza od światła! Ujęła mnie za rękę i zaczęła gdzieś mnie prowadzić… Szliśmy w Światłości, długo. Az nagle postać znikła! A ja zostałam sama… Byłam w Swiatłości, ale innej niż do tej pory! Byłam w Niej po raz pierwszy, a czułam się jak u siebie! Światłość mnie otaczala, otulala, przenikala… przeswietlala. Odpoczywalam w Niej… I byłam szczęśliwa niezmiernie…

„Tys Moja Umiłowana! Moja Jedyna! Moja Najsliczniejsza!” – usłyszałam dźwięczny, łagodny miękki głos… Nie był to glos Najdroższego mojego… Choć bardzo do Niego podobny… Miałam wrażenie że już Go kiedyś słyszałam…

„Tys Moja Córeczka Najmilsza!”

To był głos… TATY! Tak! Taty!!! Stanęłam na palcach i wyciągnęłam ręce do góry! Wysoko…

„TATUSIU!!! Kocham Ciebie!!! Kocham!!! Kocham!!!”

I zaczęłam tańczyć! Lekko i zwiewnie! Dla TATY!!! Starałam się najpiękniej jak potrafilam… Dla mojego TATY!!! Tańczyłam… Tańczyłam… I ani się nie zorientowałam jak znów siedziałam na trawie zielonej i głaskalam brodę Umiłowanego mojego. Spojrzałam w Niego i uśmiechnelam się do Niego od ucha do ucha! I On uśmiechał się do mnie cudnie! Nakarmil mnie Swoim Ciałem. Uwielbialam Go z całego serca! Tańczyliśmy bardzo. W intymności wielkiej… Dla TATY!

Na niebie mojego życia zbliżała się kolejna burza. Nadciągala… Już była blisko. Już słyszałam jej złowrogie pomruki. Już słyszałam grzmoty…. Już widziałam ciskane we mnie pioruny… Już nastawilam się na cierpienie. Na ból serca….

Gdy nagle… wszystko to ucichlo! Umilklo! Nagle! Ustalo jak nożem uciąl!!! Na niebie mojego życia znów zaświecilo słońce!!! A serce zalała radość i Pokój!!!

„Dziękuję, Maleńki mój!!! Dziękuję!!!”

Byliśmy w górach mojej modlitwy. Umiłowany mój i ja. Na jednym ze stoków górskich. Ja leżałam na trawie. A Najdroższy pochylal się nade mną. Patrzyłam w Niego rozpromieniona cała! Uśmiechem od ucha do ucha i uwielbieniem!!! Śliczny mój patrzył we mnie rozpromieniony Miłością i zachwytem. Dotykal delikatnie mój policzek i głaskal go z czułością wielką.

„Dziękuję…!” – szepnęłam wpatrzona w Umiłowanego mojego.

„Widzisz, Maleńka Moja? Nie taka burza straszna jak ją malują! Burzy nie trzeba się bać!” – wyszeptal Najdroższy z tkliwoscia i czułością niewyobrażalna.

„Z Tobą niczego nie trzeba się bać!!! A burze chyba polubie!” – zaśmiałam się radośnie.

„Polubić! To najlepsze rozwiązanie!” – Maleńki śmiał się perliscie

Potem nakarmił mnie Swoim Ciałem. I patrzył we mnie… Spojrzeniem Miłości i bliskości bez granic. A ja patrzyłam w Najdroższego zakochana i zachwycona cała!!! Patrzyłam długo… Najdroższy uśmiechał się do mnie cudnie, a mi się oczy zamykaly… zamykaly… Aż całkiem się zamknęły. A ja zasnęłam słodko… Z uśmiechem na twarzy… 😊

Wisieliśmy na Krzyżu w Światłości wielkiej. Umiłowany mój i ja. Umiłowany obejmował mnie z Miłością i tkliwoscia niesamowitą i tulil do SERCA Swego. Patrzył we mnie poważny i współczujacy bardzo. Leżałam w Jego objęciach cierpiąca i zmęczona bardzo leżałam. Bez sił.

„Cierpisz bardzo, Słodka Moja… Cierpisz bardzo…” – wyszeptal Najdroższy ze smutkiem .

Patrzył we mnie taki łagodny i czuły…

Dotykalam dłonią Jego policzka i głaskalam go z czułością.

„To nic, Maleńki mój. To nic. Ja chcę podobnie jak Ty. Pragnę podobnie jak Ty” – szepnęłam z trudem.

„I jesteś podobna jak Ja. Za swoje Dzieci cierpisz. Tańczysz za Nie!”

„Taaaak!!!” – szepnęłam uśmiechając się do Maleńkiego mojego od ucha do ucha!

Najdroższy rozpromienil się ogromnie nade mną! Rozświetlil niezmiernie!

„Jestem bardzo dumny z Ciebie, Maleńka Moja! Bardzo dumny!” – wyszeptal Najdroższy z ogniem w oczach. I zaczął całować moje obolałe i zmęczone ciało… Pocałunek przy pocałunku… Pocałunek przy pocałunku. Całowal… Potem przylozyl moje usta do Rany SERCOWEJ i dawał mi pić. I piłam Napój Życia i Miłości. Piłam.

Tańczylismy bardzo. W intymności wielkiej.

Tańczylismy bardzo, bardzo! Umiłowany mój, Maleńki i ja. Umiłowany obejmował mnie z Miłością i w tańcu prowadził. Ja położyłam głowę na Jego ramieniu… Oddana i poddana Ślicznemu mojemu. Pozwalałam Jemu się prowadzić. Tańczylismy w milczeniu… A moje serce szalalo z radości!!! Cieszyłam się Najdroższym moim!!! Tak!!! Cieszyłam się!!! Moim Ślicznym! Słodkim moim! Najmilszym moim! Bogiem moim! Maleńkim moim… Cieszyłam się NIM!!! Niezmiernie… Pragnęlam Go uwielbiac! Wychwalac! Wywyzszac!!! Dlaczego?! Dlatego że jest! Po prostu… Cieszyłam się NIM… A Maleńki mój pozwalal mi się Sobą cieszyć! I cieszył się mną!!! Cieszył się Swoją Maleńką!!! Cieszył się… A Jego SERCE szalalo z radości!!! Tańczyliśmy bardzo! SERCE przy sercu… Z Rany SERCOWEJ wyszła bielutka Hostia i weszła we mnie. Serca tańczyły w przytuleniu… I szalaly z radości ciesząc się sobą nawzajem!!! Ogromnie! Niezmiernie! Bez miary!!!

Tańczylismy bardzo. W Światłości wielkiej. Umiłowany mój i ja. Najdroższy obejmował mnie z czułością i w tańcu prowadził.

„Jakże piękna jest Oblubienica Moja! Jakże piękna!” – wyszeptal Najdroższy patrząc mi w oczy z zachwytem.

„Oblubienica pragnie być piękna dla swego Oblubienca! Zresztą oblubienica nie może być brzydka przy Takim Oblubiencu!” – szepnęłam wpatrzona w Najdroższego z uwielbieniem.

„Nie zaprzeczyłas, Maleńka Moja! A pamiętasz co było rok, dwa lata temu?”

Zaśmiałam się serdecznie!

„Zaprzeczalam, broniłam się! Mówiłam że jestem pełna grzechów! Nie mówię że teraz nie mam grzechów! Mam! Ale Ty mnie nauczyłeś, że dla Ciebie grzech nie jest najważniejszy. Tylko ja! Dostrzegasz we mnie dobro i pielęgnujesz je. A ono rozrasta się, a zło znika!”

„Wielu ludzi woli siedzieć w swoich grzechach patrzeć na nie, niż dostrzec swoje piękno. A wiesz dlaczego?”

Kiwnełam głową, że nie.

„Bo tak jest łatwiej. Dostrzeżenie swego piękna rodzi konsekwencje. Trzeba uznać Tego, od Którego to piękno pochodzi i pójść za NIM. To trudne!”

„Ale piękne! Fascynujące!”

„Ale nie powiesz że nie jest Ci ciężko!”

„Jest! Czasem bardzo. Ale kto powiedział że pójście za Tobą Najdroższy mój musi być łatwe??! 'Choćbym chodzil ciemną doliną, zła się nie ulekne bo Ty jesteś ze mną’. Nie usuwasz ciemnych dolin, ale jesteś w nich z nami!”

Tańczylismy chwilę w milczeniu. Najdroższy patrzył we mnie rozpromieniony Miłością i uśmiechem. Zachwytem i dumą!

„A co trzeba zrobić, aby dostrzec własne piękno, Moja Śliczna?” – spytal Najdroższy z uśmiechem.

„Podnieść głowę i spojrzeć w Ciebie! Spojrzeć Ci w twarz, w oczy…”
„Spojrzeć we Mnie?”

„Tak! Bo to w Tobie jest moje piękno! Ty jesteś moim pięknem, Najdroższy mój!!! Ozdabiasz mnie! Przystrajasz Sobą!”

Maleńki zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i mnie pocałowal. Jak Oblubieniec caluje Swą oblubienice… Nakarmil mnie Swoim Ciałem i tulil do SERCA Swego. Tańczyliśmy bardzo! W bliskości bez granic!

Byliśmy w Światłości wielkiej. Umiłowany mój i ja. Umiłowany trzymał mnie w objęciach i tulil do SERCA Swego. Pochylal się nade mną z tkliwoscia i patrzył we mnie z wielką Miłością i zachwytem. Patrzyłam w Najdroższego z miłością i uwielbieniem. Dotykalam Jego policzka i głaskalam go z czułością.

„Jak dobrze mi u Ciebie mój Śliczny! Jak dobrze!” – szeptałam szczęśliwa cała.

Za mną ciężkie dni, krzykliwe, męczące… I te, które przede mną jawia się jeszcze cięższe, krzykliwe… Potrzebuję ciszy… ukojenia. Moje serce tego potrzebuje. I Najdroższy mój daje mi to czego potrzebuję. Daje ciszę i ukojenie. Więcej! On, Maleńki mój jest Ciszą i Ukojeniem moim. Najdroższy nakarmił mnie Swoim Ciałem i wyszeptal z ogniem w oczach:

„Nie lękaj się tego co przed Tobą, Moja Śliczna! Ja jestem z Tobą. A Ty rób swoje!”

Tak! Najdroższy mój JEST ze mną! Z Nim przetrwam wszystko! On jest!!!