Autor: Maleńka

Byłam w ramionach Najdroższego mojego. W Jego objęciach leżałam. Umiłowany mój pochylal się nade mną z tkliwoscia i patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości… I ja patrzyłam w Najdroższego z miłością…

„Zmęczo…” – szepnęłam z trudem wielkim.

„Wiem, Maleńka Moja… Cierpisz bardzo i bardzo tańczysz dla Mnie!”

Patrzył we mnie z taką miłością i taką słodyczą, że aż miałam w oczach łzy. Łzy szczęścia!

Dotykalam dłonią Jego policzka i głaskalam go z czułością.

„Mój Słodki…” – szepnęłam.

„Odpocznij we Mnie, Maleńka! Odpocznij… Ja będę tańczył w Tobie. A Ty, Dziecię odpocznij…”

Kiwnełam głową, że dobrze. Najdroższy nakarmił mnie Swoim Ciałem i zaczął we mnie tańczyć. Ach! Jak pięknie tańczy mój Umiłowany!!! Jak lekko! Jak zwiewnie! Jak wiatr! Jak ogień! Najdroższy tańczył!!! A ja nie mogłam wytrzymać… Serce mi się wyrywalo do Niego!!! I nie wytrzymałam… Pobiegłam do Umiłowanego i rzuciłam Mu się na szyję i wtulilam się w Maleńkiego mojego! On chwycił mnie w objęcia!

„Czekałem na Ciebie, Maleńka!!!” – wyszeptal z ogniem.

„Czekales??!!”

„Tak!!!”

Tańczylismy bardzo! Umiłowany mój zanurzał mnie w Sobie i czynił z Sobą jedno…!

Wisieliśmy na Krzyżu w Światłości wielkiej. Umiłowany mój i ja. Umiłowany cierpial niezmiernie… Ogromnie! Ja też cierpialam bardzo bardzo… On cierpiący i ja cierpiąca. Wisieliśmy na Krzyżu. Ale nie rozmawialiśmy o cierpieniu. Obejmowałam Najdroższego mojego z czułością i patrzyłam Mu w oczy z miłością i uwielbieniem. Uśmiechałam się do Niego z trudem. I Śliczny mój patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości i bliskości bez granic.

„Jesteś w mojej niewoli, Maleńki mój!”

„W niewoli Miłości!!!”

„Tak!!!” – szepnęłam z trudem. I zaczęłam całować JEGO Rany. Całowalam z tkliwoscia, namaszczeniem i czcią. Całowalam… Pocałunek przy pocałunku… Pocałunek przy pocałunku. Całowalam… A Umiłowany piescil moje serce. Nie mówilam Mu, ale Najdroższy mój wiedział… Moje serce zostało wczoraj zranione. Głęboko… I Umiłowany pieszczac je, opatrywal. Zalewal moje serce Miłością… Bardzo tego potrzebowałam. Bardzo!

Najdroższy zanurzał mnie w Sobie. Zatapial. Byłam cała w Umiłowanym moim i cała dla NIEGO. Maleńki był cały we mnie i cały dla mnie. Tańczylismy bardzo. SERCE przy sercu.

„Uwielbiam Twoją niewolę, Slicznosci Moja!”

„Uwielbiam CIEBIE, mój Słodki!”

Tańczylismy bardzo! W intymności wielkiej!

Najdroższy stał przede mną rozpromieniony Miłością i uśmiechem.

„Czy mogę Damę Mego SERCA zaprosić na spacer?!” – wyszeptal z miłością i zachwytem.

„Z wielką radością, mój Słodki Kawalerze!”

Uśmiechnęłam się do Umiłowanego mojego z uwielbieniem. A ON ujął mnie pod rękę… Spacerowalismy w górach mojej modlitwy, wśród światła, ciepła i ciszy. Było cudownie! Spacerowaliśmy pod rękę i rozmawialiśmy. Maleńki mój i ja. Maleńki patrzył we mnie, tylko we mnie… A ja tylko w Niego patrzyłam. Rozmawialiśmy o mnie i o moich Duchowych Dzieciach. Najdroższy zapewnił, że trzyma nas wszystkich w swoich dłoniach. A o mojej Córeczce powiedział:

„Powiedz Jej żeby była dobra dla siebie samej. Bardziej miłosierna dla siebie.”

Kiwnełam głową, że dobrze.

Spacerowaliśmy chwilę w milczeniu. Było mi bardzo dobrze… tak dobrze… przy Umiłowanym moim. I Jemu bylo przy mnie… Wiedziałam to!

„Opowiedz Mi o Melchiorze, Moja Śliczna!” – wyszeptal Najdroższy z cudnym uśmiechem.

Zaśmiałam się serdecznie! Zaskoczona, że Go jakiś krab interesuje! I zaczęłam opowiadać! Melchiorek to krab, który od niedawna zamieszkuje terrarium w moim pokoju. Mówiłam że jest bardzo oryginalny i bardzo kolorowy. Że dzieci go bardzo lubią. Że dzięki niemu w moim pokoju zrobilo się jeszcze bardziej gwarno i wesoło. Że takie małe stworzonko, a tak bardzo zmieniło moje życie i mnie. Że to dar od Najdroższego. Mówiłam, a Najdroższy mój słuchał uśmiechając się do mnie promiennie bardzo.

„Ciągle wzrastasz, kwitniesz, dojrzewasz i wydajesz owoce, jednocześnie, Maleńka Moja!” -wyszeptal Najdroższy z ogniem w oczach. Patrzyłam Mu w oczy zdumiona do głębi serca…

„Że niby… ja…?!!” – szepnęłam z trudem.. I opadlam z sił… Maleńki mój wziął mnie w objęcia. Przytulił mnie do SERCA Swego i dawał mi pić.

” Ty, Moja Śliczna!”

Pilam. Nic z tego nie rozumiałam. Najdroższy patrzył we mnie z wielką Miłością, zachwytem i uwielbieniem. I był taki bliski. Najbliższy… Umiłowany mój!!!

Umiłowany nakarmil mnie Swoim Ciałem i położył mnie na SERCU Swoim. Otulona Miłością i wtulona w Miłość rozmyślalam…

„W końcu jestem sobą! Mam swoje życie. Nim żyję. Swoim życiem żyję. I cieszę się nim! Bóg jest Życiem!!! Najdroższy mój jest Życiem! W NIM życie kipi! Wrze! Kwitnie! Wciąż rozkwita!!! I… we mnie też!!! Fizycznie jestem coraz bardziej zmęczona i bez sił… A w sercu! W sercu jestem pełna życia! Wypełniona po brzegi… Aż wylewa się ono ze mnie!”

„Kto z Kim przestaje, Takim się staje, Maleńka Moja!” – usłyszałam głos Najdroższego mojego. Uśmiechnęłam się do Niego radośnie! Od ucha do ucha! Nagle naszla mnie myśl, że skoro tak bardzo cieszę się życiem, to gdy Umiłowany mój przyjdzie po mnie to ciężko mi będzie z tym życiem się rozstać… Trzepnelam te myśl jak muchę, która brzeczy mi nad uchem i dokucza! Od razu polecę! Rzucę wszystko i polecę do Maleńkiego mojego!!! Pędem!!! Na skrzydłach pofrune! Rzucę Mu się na szyję!!! W ramiona wskocze! Na rączki!!! A gdy Umiłowany mój we mnie spojrzy… gdy zobaczę Go w końcu Takim, Jakim Jest otworzę szeroko oczy… Rozdziawie buzię ze zdumienia, olśnienia i zachwytu!!! I tak zostanę! Zastygne w uwielbieniu i zachwycie!!! Tęsknię za Najdroższym moim! Bardzo!!! Niezmiernie!!! Ogromnie!!! Tęsknię… aż mnie ssie! Ssie!!! Zakochana jestem w Maleńkim moim! Do szaleństwa zakochana!!! Ale to ON! To Jego „wina”! Rozkochal mnie w Sobie… Ukochal mnie i rozkochal w Sobie! Najdroższy mój! Piękny! Słodki!

Zakochana jestem w Maleńkim moim… do szaleństwa!!! To chyba widać?! I bardzo dobrze! Ma być widać!!!! 😍😀

Byliśmy w szczelinie skalnej. Najdroższy mój i ja. Umiłowany siedział na kamieniach, a ja siedziałam u Niego na kolanach. Na kolankach Maleńkiego mojego siedziałam. Obejmowałam Go z miłością i uwielbieniem. Dotykalam dłonią Jego policzka i głaskalam go z czułością. Najdroższy patrzył we mnie z zachwytem i podziwem…

„Jesteś bardzo dzielna i odważna, i mężna!” – wyszeptal Najdroższy z ogniem w oczach.

Uśmiechnęłam się do Niego z wdzięcznością!

„Nie wiem czy zauważyłaś coś jeszcze, Moja Śliczna?” – spytał Najdroższy po chwili, uśmiechając się do mnie cudnie.

„Co takiego, Najdroższy mój?!” – spytalam zdziwiona i zaciekawiona.

„W końcu jesteś sobą!”

Patrzyłam w Maleńkiego zaskoczona i olśniona!!!

„W końcu jestem sobą…!” – wyszeptalam wpatrzona w Najdroższego…

Patrzył tkliwie we mnie, rozpromieniony Miłością i uśmiechem!!!

„W końcu jestem sobą!!!” – zawołałam na głos! Patrzyłam w Maleńkiego uśmiechnięta od ucha do ucha!

Sama podejmuje decyzje! Jestem w nich wytrwala! Kiedyś taka nie byłam… Bałam się podejmować decyzje, a jeśli już podjęłam, łatwo zmieniłam zdanie. Ulegalam presji innych. Bałam się co powiedzą inni. Teraz juz się nie obawiam. I uczę się, że jeśli inaczej niż inni myślę i robię, nie znaczy że myślę i robię źle. Tylko inaczej. Czuję się jakbym wychodzila z cienia i swoimi decyzjami zaskakiwala siebie. I innych. Zaskakiwala! Jednych pozytywnie, innych negatywnie.

„Tych, którzy są wpatrzeni w siebie i zamknięci na innych zaskakujesz negatywnie, a tych, którzy są otwarci na innych, pozytywnie, Maleńka Moja!”

Patrzyłam w oczy Umiłowanemu mojemu, a On w moje oczy patrzył… Głęboko.

„Wiesz mój Maleńki? W sercu mam taką dziwną radość… słodką. I taki dziwny pokój… słodki. I jestem przekonana, że moje decyzje Ci się podobają. Że jesteś z nich zadowolony!”
„Jestem z Ciebie dumny, Moja Śliczna!”
Patrzyłam w Umiłowanego rozpromieniona Jego Miłością… A On nakarmił mnie Swoim Ciałem i tulił do SERCA Swego. Trwaliśmy w bliskości bez granic…

Byliśmy w górach mojej modlitwy. Umiłowany mój i ja. Na jednym ze stoków górskich, na trawie zielonej leżałam. Leżałam i patrzyłam w Najdroższego, który pochylal się nade mną cały. Zasłanial mi całe niebo. On był moim Niebem. Jak we mnie patrzył promienny i piękny niezmiernie… Był nie tylko Niebem, ale i Słońcem moim!

„Teraz Ty, Moja Śliczna, jesteś w niewoli Mojej!” – wyszeptal Najdroższy z ogniem Miłości w oczach.

„Suuuuperrr!!!” – wyrwało mi się z głębi serca.

Najdroższy rozpromienil się ogromnie! Zaśmiał się w głos! Dźwięcznie, perliscie, radośnie! Uśmiechałam się do Niego od ucha do ucha!

„Niedługo chciałbym Cię zabrać ze Sobą do Mojego ogrodu, Maleńka Moja!”

„Do ogrodu?” – spytałam z zaciekawieniem.

„To sad raczej. Gaj oliwny. Getsemani się nazywa”- wyszeptal Najdroższy wpatrzony we mnie.

„Dobrze, mój Słodki!” – szepnęłam z lekkością.

„Zobaczysz, pięknie będzie!” – wyszeptal Maleńki, wciąż patrzył we mnie. Głęboko. Mówił z lekkością i uśmiechał się do mnie. Ale w Jego głosie słychać było ciężar. Wiedziałam że mówi o bólu, samotności, odrzuceniu… krwawym pocie…

„Kocham Ciebie moj Maleńki i pójdę z Tobą gdziekolwiek Ty pójdziesz!” – szepnęłam z miłością i uśmiechem.

„Wiem, Maleńka Moja!”

Najdroższy zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i mnie pocałowal. Pocałował jak Oblubieniec Swą oblubienice całuje. Wziął mnie w objęcia, nakarmili mnie Swoim Ciałem i tulil do SERCA Swego.

„Cieszę się że zabierasz mnie ze Sobą, Najdroższy! Bardzo!!!”
„Ja także, Maleńka! Odpocznij teraz”.
Umiłowany otulał mnie Sobą. Odpoczywałam w Miłości…

Byłam w ramionach Najdroższego mojego. W Jego objęciach leżałam. Cała obolała i zmęczona bardzo leżałam. Maleńki pochylal się nade mną z tkliwoscia i czułością niewyobrażalna i patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem Miłości i bliskości bez granic… Patrzyłam Mu w oczy z miłością… Głęboko.

„Bardzo Cię bolą, Maleńka Moja…” – Najdroższy patrzył we mnie Swymi dużymi pięknymi, łagodnymi oczami.

„Śliczny mój… nie mówmy o tym co mnie boli, ale co boli Ciebie…!” – wyszeptalam ze smutkiem. Tymczasem Umiłowany mój wcale nie był smutny i nie wyglądal na cierpiącego!!! Przeciwnie! Rozpromieniony i świetlisty był ogromnie! I jakis uroczysty wielce… Zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i patrząc mi w oczy głęboko wyszeptal z ogniem:

„Ale… Maleńka, dzięki Tobie Mnie nie boli!!!”

Otworzyłam szeroko oczy ze zdumienia…!!!

„Nie boli???!!! Nie boli Ciebie, Maleńki mój???!!”

Najdroższy gwałtownie potrzasnal głową!

„Nie!!!”
W pierwszej chwili wydało mi się to niemożliwe… Ale Maleńki patrzył we mnie… cały szczęśliwy, uradowany, uśmiechnięty cały!!! Nie mogłam Mu nie wierzyć!!! Zaczęłam się cieszyć! Bardzo! Ogromnie! Niezmiernie! Tańczyłam z radości i szczęścia!!! Że mego Umiłowanego nie boli!!! Tańcowałam! Fruwałam! Szalałam! Tak! Szalałam w Miłości! W Miłości Najdroższego szalałam!!! A On, Śliczny mój patrzył we mnie urzeczony! Zachwycony! Zakochany cały…! I cieszył się! Cieszył się mną! Bez miary!!!

Byłam w ramionach Najdroższego mojego. W Jego objęciach leżałam. Zmeczona i obolała. Bez sił. Najdroższy mój tulil mnie do SERCA Swego. Pochylal się nade mną z tkliwoscia i patrzył we mnie… poważny i współczujacy bardzo. Chciałam pogłaskać Jego policzek. Wyciągnelam rękę… zawisła w powietrzu i opadła bezwładnie… Umiłowany ujął moją dłoń podniósł do Swych ust i ucalowal ją, potem przytulił do Swego policzka.

„Cierpisz bardzo, bardzo, Maleńka Moja…” – wyszeptal z miłością i bólem ogromnym.

„Tańczę bardzo. Z Tobą Maleńki! Razem tańczymy, prawda?”

„Tak, Moja Śliczna. Razem tańczymy!”

Najdroższy jednak wciąż był smutny i zamyślony. Cierpial bardzo, że mnie boli… Zaczęłam Go pocieszać:

„Jest dobrze… Jest dobrze, mój Słodki! Nie martw się o mnie, proszę!”

„A Ty, Maleńka, o siebie się nie martwisz?” – spytal Umiłowany badawczo.

Otworzyłam szeroko oczy ze zdumienia!!!

„Ja mam się martwić o siebie??! Przecież jestem w Twoich rękach, Najdroższy mój!!! W Twoich dłoniach! W najlepszych!!! Ty się o mnie troszczysz, opiekujesz się mną. Nie, nie martwię się o siebie!”

Uśmiechnęłam się do Umiłowanego mojego od ucha do ucha! A ON patrzył we mnie z zachwytem i uwielbieniem…

” A zechciałabyś… „-zaczął jakby nieśmiało.

„Tak?! Co takiego, mój Słodki? Czego sobie życzysz?!”

„Czy zechciałabyś… jeszcze bliżej… bardziej… głębiej…?” – spytal Najdroższy prawie bezglosnie.

Zrozumialam że Maleńki zaprasza mnie do jeszcze większej bliskości, do jeszcze głębszego zjednoczenia, a tym samym do jeszcze większego cierpienia.

Spojrzałam w oczy Najdroższemu głęboko.

„Tak, chcę. Pragnę, Maleńki mój!”

„Dziękuję, Maleńka! Szukałem kogoś zaufanego, bliskiego. I Ciebie wybrałem, Najmilsza Moja. Ale musiałem się najpierw spytać!” – wyszeptal Najdroższy z ogniem Miłości w oczach.

„Nie musisz mnie pytać, Najdroższy mój. Nie pytaj więcej.”

„Będę pytać. Muszę.”

„Dobrze, mój Słodki. Pytaj, jeśli musisz. Moją odpowiedź znasz. I jest niezmienna”-szepnęłam z lekkością.

Uśmiechałam się do Umiłowanego mojego i On uśmiechał się do mnie. Promienial cały uśmiechem i zachwytem. Wyjął z SERCA Hostie i do ust mi podał. Spozylam. Smakowała słodko… Jak miód!!!

Patrzyłam w Maleńkiego z miłością i uwielbieniem. Uśmiechałam się do Niego szczęśliwa ogromnie!

„Ufasz mi Maleńki… Dziękuję bardzo!!! Dziękuję!!!”

Umiłowany patrzył we mnie z uwielbieniem… Tańczylismy bardzo. W wielkiej intymności.

Byliśmy w szczelinie skalnej. Najdroższy mój i ja. Umiłowany siedział na kamieniach i trzymal mnie w objęciach. Na kolanach u Niego siedziałam. Dotykalam dłonią Jego policzka i głaskalam go z czułością.

„Uwielbiam gdy tak Mnie głaskasz, Maleńka Moja!” – wyszeptal Najdroższy z tkliwoscia.

„Wiem… Na tyle Cię znam, Najdroższy mój, że wiem!” – szepnęłam z uśmiechem.

„Znasz Mnie? A nie tak dawno twierdziłas, że nie znasz!” – wyszeptal Najdroższy czułym uśmiechem.

Zaśmiałam się serdecznie!

„Widzisz jak wszystko we mnie zmieniasz, Maleńki mój?! A znam Cię troszkę…”

„No to powiedz co jeszcze uwielbiam, Moja Śliczna?!”

Umiłowany mój patrzył we mnie z zachwytem…

„Uwielbiasz… we mnie patrzeć!” – szepnęłam zawstydzona i uszczęśliwiona zarazem.

Umiłowany patrzył mi w oczy głęboko…

„Uwielbiam Ciebie, Slicznosci Moja! Uwielbiam Twe serce, jasne i czyste…”

Patrzyłam w Maleńkiego mojego zakochana do szaleństwa i uwielbiałam Go…

Natychmiast znaleźliśmy się na Krzyżu. Najdroższy mój cierpial niezmiernie… Ogromnie!!! Chciałam Słodkiemu mojemu jakoś ulżyć, ale nie wiedziałam jak…

” Tylko Ci przeszkadzam, Umiłowany! Tylko Ci przeszkadzam…” – szepnęłam z wielkim bólem serca…

Najdroższy spojrzal we mnie głęboko… Przenikliwie.

„Przeszkadzasz Mi?! Nigdy Mi nie przeszkadzasz!!! Nie ma takiej opcji, Maleńka Moja! Nie ma takiej opcji!” – wyszeptal Najdroższy z ogniem w oczach.

„Dzielisz ze Mną Moją MĘKĘ, Maleńka Moja!” – dodał.

„Pragnę dzielić…”

„Dzielisz! Posil się Najmilsza Moja!”

Umiłowany przylozyl moje usta do Rany SERCOWEJ i dawał mi pić. I piłam Napój Życia i Miłości. Piłam…

Tańczylismy bardzo bardzo. W dłoniach Najdroższego mojego byłam. Jestem cała w Umiłowanym moim. Cała w Jego rekach.

Byliśmy w górach mojej modlitwy. Umiłowany mój i ja. Umiłowany siedział na jednym ze stoków, na trawie zielonej. Ja siedziałam u Niego, u Maleńkiego mojego na kolanach. Obejmowałam Go z czułością. Dotykalam dłonią Jego policzka i głaskalam go z miłością i uwielbieniem. Śliczny mój uwielbiał gdy tak Go głaskalam… Patrzył we mnie… Miłość sama… Gładzilam Jego policzek długo. Potem ujęłam Najdroższego za ramiona i delikatnie położyłam Go na trawie. Ukleklam przed Nim i wpatrywalam się w Maleńkiego mojego zakochana i zachwycona cała!
„Jesteś w mojej niewoli, Maleńki mój!” – szepnęłam uśmiechając się do Niego od ucha do ucha.
Umiłowany patrzył we mnie z ogniem w oczach…
„Ach! Jak słodka ta niewola! Jak słodka…” – wyszeptal Najdroższy z mocą. Pochyliłam się i ucalowalam Maleńkiego mojego. Jak Oblubienica Oblubienca swego. I położyłam głowę na Jego SERCU. Z Rany SERCOWEJ wyszła bielutka Hostia i weszła we mnie. Uwielbialam Najdroższego mojego… Potem rozmyślalam… Wczoraj usłyszałam od mojego Dziecka pytanie:
– Dlaczego na nas tyle spada…? Dlaczego mamy tak ciężko…?!
Pytanie brzmiało jak wyrzut, jak skarga… i bynajmniej nie było skierowane do mnie… Ale do Boga.
Ja się skarżyć nie będę. Nawet mi przez myśl to nie przeszło. Przed kim miałabym się skarzyć?! Przed Najdroższym moim?! Miałabym się skarżyć przed Kimś Kto za mnie poszedł na Krzyż??! Przed Kimś Kto za mnie cierpiał niezmierne męki, boleści, tortury??! Nie będę!!! On nie pytał dlaczego ma iść za mnie na Krzyż! Nie pytał, nie skarżył się! Tylko poszedł i umarł za mnie. Niewinny! Moje winy wziął na Siebie! Czy ktoś może sobie wyobrazić co przeżywało Jego SERCE???! Jak cierpiało??!!! Jak KOCHAŁO??!!! Czy ktoś zdoła to sobie wyobrazić…??? Skarga byłaby z mojej strony śmiesznością, głupotą. Więcej! Byłaby egoizmem! Pychą!
Nie będę się skarzyć przed Najdroższym moim. Nie chcę! Pragnę się od Niego uczyć. Pokory. Cichości. Miłości. Pragnę isc za Nim. Każdego dnia. Wiem, że Umiłowany chce dla mnie jak najlepiej, że chce dla mnie Nieba. I jeśli dopuszcza cierpienie to tylko dla mojego dobra! Wiem to!
„Ach! Jak słodka ta niewola! Jak słodka…” – wyszeptal Najdroższy z mocą i ogniem.
Leżałam na SERCU Umiłowanego. Cała w Jego rękach.
Tanczyliśmy bardzo. W bliskości, w intymności wielkiej. Maleńki mój i ja…