Miesiąc: lipiec 2014

Nad ranem przyszedł do mego serca. Uwielbiałam Go. Zanurzył mnie w Sobie. Leżałam tak, aż… 🙂 zasnęłam.

Prosiłam za moje Dziecko:
„Ono jest puste… Proszę wypełnij Je swoim Pokojem i Miłością. I spraw, żeby zaufało TOBIE do końca. Proszę…”
„Jestem z Nią, z Moją i Twoją Córeczką. Wysłucham Twojej prośby, Promyku!”

Wpatrywałam się w Ukochanego… I On patrzył we mnie tak jasno, świetliście, tak… słodko.
„Odpocznij we Mnie, kochany Promyczku”.
Odpoczywałam. A On we mnie tak patrzył jakbym była jedyna na świecie. Powiedziałam Mu to i dodałam.
„Ty, wielki i potężny Bóg, pochylasz się nade mną, słabą i grzeszną i traktujesz jak kogoś najważniejszego dla Ciebie i najpiękniejszego…”
„Jesteś taka. I jestem bliżej Ciebie niż myślisz. Żyjesz we Mnie”.
Wtedy przypomniałam sobie słowa św. Pawła: „w Nim żyjemy poruszamy się i jesteśmy”.
„Tak… I każdy jest dla Ciebie najważniejszy, prawda? Na kazdego człowieka tak patrzysz jakby był jedyny i z każdym chcesz być blisko” – raczej stwierdziłam, niż spytałam.
„Tak Promyczku! Pragnę!”
„Niektórzy proszą, żebym spytała Ciebie co mają zrobić ze swoim życiem. Odpowiadam im, że mogę spytać, ale lepiej, żeby spytali Ciebie sami. Ty im na pewno powiesz więcej”.
„Dobrze robisz. Próbują wyręczyć się Tobą zamiast zadać sobie trochę trudu i samemu ze Mną porozmawiać. Ja czekam na każdego”.
Naraz zaczęłam kaszleć  a Ukochany powiedział:
„Odpocznij Promyczku, we Mnie odpocznij”.
Odpoczywałam…

Rano, kiedy  układałam bukiety Maryi, usłyszałam w głębi serca:
„Promyczku, pragnę przyjść do Ciebie i odpocząć w Twym sercu!”
„Przyjdź Panie Jezu, proszę! Odpocznij…”
„Jestem”.
Dziękowałam i uwielbiałam… Potem dalej układałam bukiety. Wyobraziłam sobie, że odpoczywa we mnie a ja Mu szepczę słowa modlitwy…  Co jakiś czas słyszałam:
„Jak dobrze Mi w Twoim sercu, Promyku. Jak dobrze!”

Wpatrywałam się w Ukochanego… Patrzył we mnie promienny, świetlisty. Jak urzeczony…
„Znów patrzysz we mnie… z zachwytem”.
„Dobrze Mi w Twym sercu”.
„Należy do Ciebie, Umiłowany. To Twoja własność!”
Promieniał.
„Rozpieszczasz mnie Panie!”
„Odpoczynek w Twym sercu to dla Mnie  rozkosz, Promyczku”.
Dziękowałam…
„Pozwól Mi Cię rozpieszczać. Chcę tego. Rozpieszczam Cię, bo Cię kocham”.
„Nikt nigdy tak we mnie nie patrzył jak Ty, nikt nie kochał jak Ty i nikt nigdy nie był przy mnie jak Ty… Od nikogo nie dostałam tak wiele jak od Ciebie. I jeszcze chcesz mnie rozpieszczać! Rozpieszczaj mnie!”
„Nawet jeśli niewiasta zapomni o swym niemowlęciu, JA nie zapomnę o nim!”
Tymi słowami dotknął dna, głębokości  mojego serca…
Nie wiedziałam co powiedzieć… siedziałam i patrzyłam. I patrzyłam… I ON patrzył we mnie. I się do mnie uśmiechał. Też się uśmiechnęłam do Niego.
„Znów się uśmiechasz! Twój uśmiech sprawia Mi radość – usłyszałam w głębi serca.
Pragnę sprawiać MU radość!!! A ON pragnie mnie rozpieszczać!!!

Siedziałam przed Nim… cierpiąca i tańcząca zarazem. Patrzył czule i tkliwie.
„Cierpię z Tobą, Promyku. Jestem  z Tobą, przy Tobie. Jestem w Tobie.” – usłyszałam w głębi serca. Po chwil dodał:
„Chciałbym Ci ulżyć, ale krępuje Mnie Twoja wola”.
„Tak, pragnę cierpieć na Twoją chwałę. I zdania nie zmienię”.

W nocy przyszedł do mego serca. Powiedział, że pragnie. Przyszedł. A ja leżałam i nie miałam nawet sił się modlić, układać bukietów, wielbić… Leżałam pogrążona nie tyle w cierpieniu (choć też), co w ofiarowaniu. Zanurzona w Nim, w Ukochanym moim. I byłam szczęśliwa.

Teraz siedziałam z Nim. I rozmyślałam…
„Uszczęśliwiasz mnie, Umiłowany. To nie przypadek, że w takim stanie maluję Twój portret, Miłosierny Jezu, prawda?”
„Nie, nie przypadek, Oblubienico Moja!”
„Kiedy widzę Ciebie cierpiącego z Miłości do mnie, sama pragnę cierpieć z miłości do Ciebie. To wielkie szczęście! To miałeś na myśli kiedy mówiłeś, żebym się nie bała. i  że pragniesz mnie uszczęśliwiać, tak?”
„Tak. I pragnąłem, żebyś to sama odkryła”.
„Uszczęśliwiasz mnie!”
Patrzył we mnie promienny…
„Jutro do Ciebie nie przyjdę…”
„Nie martw się Promyczku. Ja do Ciebie przyjdę!”

„Prawdziwa miłość Boga zależy na wypełnieniu woli Bożej. Ażeby okazać miłość Bogu w czynie, trzeba, ażeby wszystkie uczynki nasze, chociażby były najmniejsze – muszą płynąć z miłości dla Boga. – I powiedział mi Pan: Dziecię moje, najwięcej Mi się podobasz przez cierpienie. W cierpieniach swoich fizycznych czy też moralnych, córko moja, nie szukaj współczucia u stworzeń. Chcę, aby woń cierpień twoich była czysta, bez żadnych przymieszek. Żądam, żebyś się nie tylko oderwała od stworzeń, ale i sama od siebie. Córko moja, chcę się napawać miłością serca twego – miłością czystą, dziewiczą, nieskalaną, bez żadnego przyćmienia. Córko moja, im więcej ukochasz cierpienie, tym miłość twoja ku Mnie będzie czystsza” (Dz. 279).”

„Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusa. Dlatego mam upodobanie w moich słabościach, w obelgach, w niedostatkach, w prześladowaniach, w uciskach z powodu Chrystusa. Albowiem ilekroć niedomagam, tylekroć jestem mocny”

Słabo się dziś czuję i w każdej chwili mogę przerwać pisanie.

Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Witaj Mój dzielny Promieniu!”
Uśmiechnęłam się i pomyślałam, że raczej słaba jestem. Ale skoro tak mówi… 🙂 Można czuć się słabym a jednocześnie być dzielnym.
„Witaj Umiłowany. Tańczę dziś dla Ciebie, intensywnie”.
„Jesteś dzielna! Trudno jest Ci dzisiaj uśmiechać się, prawda? Musisz się wysilić”.
„Tak… ale daję radę”.
„Właśnie! A swoim tańcem, nawet nie wiesz jak bardzo Mi pomagasz. Opowiem Ci w wieczności”.
„Dzięki  Twojej pomocy”.
„I dzięki Twojej ufności, Promyku”.
„Dziękuję”.
Patrzył we mnie tak intensywnie, przenikliwie, a jednocześnie tak łagodnie, czule i promiennie. Znów byłam w Niebie….
„Patrzysz tak… we mnie, Umiłowany. Brak mi słów…
„Zachwycam się Tobą, Promyczku!”
I tak patrzyliśmy, zachwyceni sobą nawzajem.

Nie wiem od czego zacząć… zacznę od końca.

Wpatrywałam się w Ukochanego. Zawstydzona upadkiem, ale szczęśliwa, że mi go wybaczył. Podniósł….
Patrzył we mnie tak jasno, czule, z tak wielką miłością, że wszelki wstyd i zażenowanie mijały. Po chwili już odważnie patrzyłam Mu w oczy.
„Jesteś! Czekałem na Ciebie Mój Promyczku!”
„Tęskniłam…”
Patrzył we mnie… brak mi słów, żeby opisać jak we mnie patrzył…
Wieczorem i rano prosiłam Go o wybaczenie. Przepraszałam.
I… zobaczyłam obraz, który też trudno mi opisać… Zobaczyłam Tors, Jego. Z miejsca gdzie było Serce… tryskała Krew.
„Moja Krew zmywa Twoje grzechy”.
Nie byłam w stanie nic powiedzieć… Kiedy doszłam do siebie, dziękowałam, uwielbiałam…
I teraz tak we  mnie patrzył…
„Kochasz Mnie, Promyczku?”
„Ty wiesz… że tak”.
Po chwili dodałam:
„Przytul mnie, Umiłowany!”
„Tulę Cię do  Serca!”
Patrzył i patrzył… a ja w Niego.
„Rzuć się w przepaść Mojego Miłosierdzia”.
„Pragnę…”
Jak dobrze mi z Nim!

Przeziębiona. Nie będę opisywać jak wygląda przeziębienie, bo każdy to wie. Do bólu fizycznego dochodzi jeszcze ogólne rozbicie i zniechęcenie.

I taka do Niego przyszłam… I siedziałam przed Nim zmęczona. I patrzyłam w Ukochanego w ciszy.
„Kocham Cię taką, Promyku!”
Patrzył we mnie  pogodnie, czule i współczująco. Tkliwie.
„Przyszłam posiedzieć z  Tobą, Umiłowany…”
„Posiedź więc”.
I tak siedziałam przed Nim… długo.
Patrzył we mnie promiennie, jakby chciał mi dodać otuchy.
„Dobrze mi z Tobą, Jezu”.
„I Mi z Tobą dobrze, umiłowana!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem długo…

Rano przyszedł do mego serca…

Wpatrywałam się w Niego.
„Oj, Panie Jezu zmęczona jestem – roześmiałam się serdecznie – malowałam długo. Ciebie! I zmęczona, ale cieszę się!”
Patrzył we mnie i się uśmiechał.
„Jestem szczęśliwa, że mogę malować! A Ciebie szczególnie!”
„Cieszę się, Mój Promyku, że pomnażasz swój talent.”.
„Staram się!”
Uśmiechał się…
„To wspaniale,  że malujesz Mój portret. I maluj Mój portret w sobie. W swoim życiu”.
„Też się staram…”
„Widzę.  I raduję się!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem… uśmiechnięci, szczęśliwi.
On patrzył przenikliwie, przeszywał mnie.
„Pragnę Cię, Promieniu! Jesteś Moja!”
„Twoja! Całkowicie!”
„I mogę  robić z  Tobą co  chcę?”
„Możesz, Ukochany!”
„Niebawem zobaczysz co z Tobą zrobię”.
Patrzyłam pytająco.
„Nie bój się! Pragnę Cię uszczęśliwiać!”

Wpatrywałam się w Ukochanego… Patrzył we mnie świetlisty, promienny. Zapatrzyłam się w NIEGO.
„Witaj Umiłowany!”
„Witaj oblubienico Moja!”
Jego światło opromieniało mnie… Zanurzało w NIM.
„Zabieram Cię do Nieba, Mój Promyczku!”
I byłam  w Niebie… tylko On i ja.. I nikt więcej. Nic się nie liczyło, nie przeszkadzało. Ani  ból, ani 🙂 śpiew papużki. On i ja…
Rano przyszedł do mego serca a ja bardzo prosiłam, żebym była Jego żywym krzyżem. Odpowiedział, że już nim jestem.
Teraz znów westchnęłam:
„Pragnę być żywym Twoim krzyżem, Umiłowany…”
„Jesteś nim, Promyczku. Cierpię w Tobie”.
„Ty jesteś we Mnie a ja w Tobie”.
„To zjednoczenie, Promyku”.

Na Mszy św.:
Po przyjęciu Ukochanego do serca, trwałam w dziękczynieniu. Mówiłam jak bardzo jestem szczęśliwa, że zechciał do mnie przyjść, uwielbiałam GO. I usłyszałam:
„W Twoim sercu, Promyku, znajduję odpoczynek i wytchnienie. Pragnę do niego przychodzić”.
Byłam bardzo szczęśliwa…

Potem wpatrywałam się w Oblicze Jezusa…
Patrzył we mnie przenikliwie, poważnie, ale i czule.
„Ja jestem Słowem, które przed  wiekami wypowiedział Ojciec. Wierzysz w to, Promyczku?”
„Tak, wierzę”.
„Błogosławieni, którzy uwierzyli!”
Patrzyłam w Niego z uwielbieniem a On mówił do mego serca:
„Ty jesteś Moim narzędziem, Moim Promieniem, którym rozświetlam serca

Rano przyszedł do mojego serca. Pragnął… i ja też.
„Przyjmij Mnie Promyczku, pragnę”.
„Przyjdź Umiłowany mój!”
„Jestem!”
Leżałam obolała, a raczej tańcząca, a On  mówił:
„Jestem w Tobie. Zanurzam Cię w Moim Sercu.  Zanurzam Twoich bliskich i Twoje Dzieci”.
„Właśnie chciałam Cię o to prosić, Ukochany…”
„Znam Twoje myśli zanim je wypowiesz, Promyczku”.
„Dziękuję Ci, Jezu!”

Wpatrywałam się w Niego…
„Witaj Miła Moja!”
„Witaj Ukochany!”
Zapatrzyłam się w Niego i rozmyślałam… Myślałam o Profesorze Chazanie, o tej całej nagonce na niego, o zmarłym dzieciątku, które uratował od aborcji… I przyszedł mi do głowy pewien pomysł…
„Ukochany, jakiś czas temu, mówiłeś, że dasz mi to o co Cię poproszę”.
„Tak, mówiłem. I podtrzymuję to”.
„To mam prośbę. Układam bukiety Madonnie. I pragnę… jedno „Zdrowaś”, jedno uratowane życie, dobrze? I kiedy ofiarowuję cierpienie, Ty ratuj dzieciątka. Bardzo, bardzo proszę…”
„Prosisz o wiele, Mój Promyczku”.
„Słyszałam, że Ty nie umiesz dawać mało… że pragniesz dawać wiele. Dlatego proszę”.
Patrzył we mnie poważnie i przenikliwie.
„Znów Mnie pokonałaś Promyczku. Wysłucham Twojej prośby!”
Dziękowałam…
A potem… 🙂 zaczęłam układać bukiety.