Miesiąc: sierpień 2014

Leżałam w środku nocy, tańcząca bardzo. Próbowałam odmówić Koronkę. Kiedy skończyłam, Ukochany wypowiedział imię jednego z moich duchowych Dzieci i stwierdził fakt, niż spytał:
„Bardzo dużo Ci pomógł,  Promyczku, prawda?”
„Tak i nadal pomaga”.
” Chce odejść, myśli o odejściu”.
„O odejściu z…? ”
„Tak.”
„Tylko nie to….”
„Chce. Jest wolny. może to zrobić”.
„Ale…”
„Nie mam wpływu na jego wolną wolę”.
„Ale masz wpływ  na jego serce. Nakłoń proszę jego serce… Zrób to, proszę Ukochany! Dla swojego Promyczka! Przez wzgląd na Twoje Miłosierdzie!”
Cisza…
„Będę cierpieć za niego!”
„Nakłonię jego serce, Promyku. Wysłucham Twojej prośby!”
Dziękowałam…
„To bardzo dobry człowiek i Twój sługa”.
„Jest on jak niemowlę w Moich ramionach!”
Dziękowałam!

Pojechałam na Mszę św.. Modliłam się na Niej za moje Dziecko. Komunię ofiarowałam w jego intencji.
Po przyjęciu Komunii trwałam w uwielbieniu i dziękczynieniu. Jeszcze raz dziękowałam za wysłuchanie mojej prośby.
Wtem usłyszałam głos:
„Całuję Twoje serce, Oblubienico Moja!”

Patrzyłam w Niego cierpiąca bardzo… Widziałam, że ON też cierpi… Nie rozmawialiśmy jednak o cierpieniu.
Trwaliśmy w zjednoczeniu i w miłości.
I tu zaczyna brakować słów. Byłam w Niebie, po prostu.
Urywki słów, których opisywać nie będę. Poruszenia serca, olśnienia.
A nade wszystko szczęście, światło, cisza. I Miłość.
ON i ja!

W nocy przyszedł do mojego serca i zanurzył mnie w swojej Miłości. Pomyślałam, że nie będę pisać codziennie jakie modlitwy odmówiłam (to dla mnie oczywiste i dla tych, którzy czytają bloga regularnie też oczywiste powinno być). Koronkę za dusze w czyśćcu i Różaniec.

Więc zanurzył mnie w swojej MIŁOŚCI… I trwam w Niej. W NIM.

„Uwiodłeś, zwiodłeś mnie Jezu! A ja na to pozwoliłam! – pomyślałam uśmiechając się do Umiłowanego – I jestem bardzo szczęśliwa!”
Patrzył we mnie radosny, świetlisty.
„Pragnę odnowić nasz ślub, Oblubienico Moja? Czy chcesz?”
„Tak! Pragnę!”
„Oto teraz odnawiam Mój ślub z Tobą, Mój Promyczku. Jesteś Moja na wieki!”
„Jesteś Mój, na wieki!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem wzruszeni, poruszeni, zakochani… Długo tak patrzyliśmy. Oświetlał mnie swoim blaskiem, zalewał nim, zanurzał. Trudno to opisać… Zdawało mi się, że jesteśmy jedno…
Przeczytałam potem dzisiejszą Ewangelię. O pannach głupich i mądrych.
Znów się w Niego patrzyłam i rozmyślałam…
„Nie pozwól, proszę, Umiłowany, żeby brakło oliwy w mojej lampie kiedy przyjdziesz. Nie pozwól!”
„Nie pozwolę! Jesteś Moją Oblubienicą. Ciebie sobie upodobałem i wybrałem. Nie pozwolę!”
„Czy możemy częściej odnawiać nasz ślub?” – zapytałam.
„Kiedy tylko  chcesz, kochana!”
Dziękowałam…

Obudziłam się w nocy… Zaczęłam tęsknić.
„Umiłowany, przyjdź! 'Przyjdź do mojego serca… Tęsknię! Przyjdź do Twojej własności, do swojej komnaty. Przyjdź, czekam i tęsknię”.
„Jestem, Mój Promyczku! Wszedłem do swojej komnaty! Jakże ona piękna! Przychodzę do niej odpocząć”.
Za chwilę usłyszałam jeszcze:
„Ja też tęskniłem!”
Leżałam zanurzona w Jego Miłości… tańcząca.
Zaczęłam odmawiać Koronkę za dusze w czyśćcu, a kiedy skończyłam, układałam bukiety Madonnie…
„Twoje serce jest miłą komnatą dla Mojego Syna!” – usłyszałam dźwięczny, głos kobiecy.
Zachwycona modliłam się dalej. Długo. Nie wiem ile dziesiątek Różańca odmówiłam. Nie liczyłam, dużo. Jak skończyłam poleżałam chwilę. A potem, zmęczona, zasnęłam.

Wpatrywałam się w Umiłowanego…
„Skończyłam szkic obrazu, Jezu!” – powiedziałam zadowolona.
„Piękny!”
„Mi też się podoba. Choć podobno to nie dobrze jak malarz jest zadowolony ze swego obrazu – roześmiałam się – a niech tam! 🙂 Mi się podoba”.
Ukochany patrzył we mnie… dziwnie. W uwielbieniu… w zachwycie.
Spojrzałam w Niego pytająco…
„Ty podziwiasz swoje dzieło a Ja swoje Dzieło!”
Mówił o mnie… Teraz ja patrzyłam  w NIEGO w uwielbieniu…
„Przy obrazie pomagałeś mi Ty a swoje Dzieło stworzyłeś sam – wyszeptałam po chwili.
„’A nieprawda! Pomagałaś Mi. I nadal pomagasz. Jesteś jak miękka glina w Moim ręku. Elastyczna i uległa!”
„To Twoja miłość i dobroć mnie taką czyni…”
Ukochany patrzył teraz poważnie.
„Gdybyś Mi nie pozwoliła, nie uczyniłbym niczego!”

Obudziłam się w środku nocy, leżałam… Nagle coś mnie zaatakowało. Chciało zniszczyć, zadeptać, zabić. Żebym tylko umilkła, znikła. Wrzeszczało, że odbieram mu dusze, że kradnę mu je. Krzyczało, że mnie unicestwi, bo mu przeszkadzam w robocie.
„Nikogo ci nie kradnę! Ratuję!”
Jeszcze bardziej mnie atakowało. Biło po twarzy, deptało. Goniło… Walczyłam z nim, długo. Potem uciekałam. Biegłam jak szalona i myślałam tylko o JEDNYM, o Umiłowanym moim… Naraz zobaczyłam przed sobą ogień. Morze ognia. Z tyłu był on, a z przodu ogień. Nie wiele myśląc rzuciłam się w to morze ognia… Myślałam, że zginę, a „wylądowałam” w… ramionach Ukochanego.
Potem już bezpieczna siedziałam u JEGO stóp. Zaczęłam odmawiać Koronkę do Jego Miłosierdzia za dusze w czyśćcu cierpiące. Jednak byłam bardzo zmęczona i słaba, nie miałam sił i modlitwa nie bardzo mi „wychodziła”. Pomyślałam, że odmówię potem.
„Dokończ! – usłyszałam – im bardziej jesteś bezsilna i słaba tym bardziej JA działam. Im mniej Ciebie, tym więcej MNIE”.
Dokończyłam więc jakoś…
„Uratowałaś wiele dusz, Mój Promyczku!”
„Tylko dzięki Tobie, Panie!”
Potem przyszedł do mego serca, a ja w Nim odpoczywałam…

Kiedy malowałam, przyszła wiadomość od mojego Dziecka:
Izajasz 54,13-17
„13 Wszyscy twoi synowie będą uczniami Pana,
wielka będzie szczęśliwość twych dzieci.
14 Będziesz mocno osadzona na sprawiedliwości.
Daleka bądź od trwogi, bo nie masz się czego obawiać,
i od przestrachu, bo nie ma on przystępu do ciebie.
15 Oto jeśli nastąpi napaść, nie będzie to ode Mnie.
Kto na ciebie napada, potknie się z twej przyczyny.
16 Oto Ja stworzyłem kowala,
który dmie na ogień rozżarzonych węgli
i wyciąga z niego broń, by ją obrobić.
Ja też stworzyłem niszczyciela, aby siał zgubę.
17 Wszelka broń ukuta na ciebie będzie bezskuteczna.
Potępisz wszelki język, który się zmierzy z tobą w sądzie.
Takie będzie dziedzictwo sług Pana
i nagroda ich słuszna ode Mnie – wyrocznia Pana.”

Wpatrywałam się w Umiłowanego… i dziękowałam Mu.
„Dziękuję Ci, Jezu… Uratowałeś mnie! Dziękuję! Dziękuję!”
Patrzył we mnie promienny i jasny…
„Czytałaś słowa ode mnie. prawda? Modlitwa jest Twoją tarczą! A Ja jestem z Tobą, Oblubienico Moja!”
Patrzyłam z uwielbieniem… a On kontynuował:
„Będziesz jeszcze wiele cierpieć dla Mego Imienia, za swoje Dzieci i dusze w czyśćcu”.
„Będę! Ale pomóż mi proszę, bo bez CIEBIE nie dam rady…”
„Jestem z Tobą, Promyczku!”
Patrzyłam w Niego z uśmiechem… a ON we mnie…
„Jezu?”
Tak, Miła Moja?
„Kocham Cię!”
Patrzyliśmy w siebie jeszcze długo.
Odpoczywałam w NIM…

To jedna z wielu nocy, w czasie której jedno z moich Dzieci nie mogło zasnąć, póki – jak samo mówi – „nie zrobiło co trzeba.” Tym razem było to odmówienie różańca.
ON: Odmów różaniec za tych, którzy idą prostą drogą do piekła.
DZIECKO: Panie, nie daj im dojść do piekła! Niech Twoje miłosierdzie będzie im na tej drodze przeszkodą! Prosiłam Cię kiedyś, pamiętasz? Jeśli piekło nie jest puste, to niech już nie będzie bardziej pełne.
Po czym moja Córka napisała do mnie:
„Monika… odmówiłam tej nocy różaniec… Przecież nie pierwszy raz. Ale nigdy w życiu nie zrobiłam tego (a raczej ON nie zrobił tego we mnie) W TAKI SPOSÓB. Tego się nie da opisać…”

Ja też tej nocy nie mogłam spać, tańczyłam. Byłam z Nim, a raczej On był ze mną. Błogosławiona bezsenność… Tak! Błogosławiona! Szczęśliwa. Bo to szczęście być z Umiłowanym. Tylko On i ja… w okół ciemność a w moim sercu JEGO ŚWIATŁO. I wielka radość.

Wpatrywałam się w Ukochanego.
„Masz należeć do tej „Margaretki”’- powiedział nagle.
(Może kiedy indziej napiszę o co chodzi, bo teraz nie mam sił).
„Ale… ja chciałam tylko się modlić tak, po prostu, bez należenia”.
„Masz należeć. To będzie znak, że modlisz się za Moje Sługi”.
„Skoro tak, dobrze. Chciałam  adoptować kolejne dzieciątko, trzeciego sierpnia się urodziło i chciałam adoptować następne”. Szóste już.
„Nie teraz, teraz masz inne zadania. Módl się za swoje duchowe Dzieci. I za dusze w czyśćcu.  Bardzo potrzebują modlitwy”.
„Jasne a adoptować dzieciątka nie mogę?”
„Adoptujesz niedługo. Powiem Ci kiedy, Promyczku. A teraz skup się proszę na tym. To bardzo ważne”.
„Dobrze, Ukochany”.
Patrzył we mnie promienny…
„Dziś w nocy znów tańczyłaś dla Mnie!”
„Wiesz… uwielbiam te nocne tańce. I bycie z Tobą… Wtedy nawet cierpienie mi nie przeszkadza. Przeciwnie. Pomaga. Rozmyślam wtedy o Twojej Miłości. o Twoim Cierpieniu”.
Patrzył tak przenikliwie, że przeszywał moje serce na wylot.
„I Ty, kochany Promyczku myślisz, że brak Ci pokory?!”
„Tak. nachodzą mnie takie myś…”
Nie pozwolił mi skończyć.
„To myśli złego! Nie zatrzymuj się na nich. A kiedy będzie Ci brakować pokory, wtedy JA Ci powiem”.
„Dobrze, Ukochany!”
Patrzył we mnie czule…

Prawie całą noc  tańczyłam dla Ukochanego. Dla Jezusa Miłosiernego! Tańczyłam przed Jego Tronem.
Zaprosiłam Go do swojego serca. Przyszedł i przytulił do Serca.
Odmówiłam Koronkę do Jego Miłosierdzia za dusze cierpiące w czyśćcu, żeby uzyskać odpust. I był ze mną kiedy próbowałam odpocząć. Był ze mną. Kiedy układałam bukiety Madonnie, też był.
Jest ze mną cały dzień.

Patrzył we mnie rozpromieniony.
„Jestem z Ciebie dumny, Promyczku! I Ty też możesz być z siebie dumna”.
„Jestem… – szepnęłam.
Patrzyliśmy w siebie uśmiechnięci.
„To teraz Ty działaj”.
„I Ty też będziesz miała jeszcze dużo pracy. Ale na razie tak, odpocznij”.
Ja jednak byłam pełna energii!
„Tańczyłam dziś dla Ciebie, Umiłowany! Ciągle tańczę! I pragnę tańczyć! Więcej, więcej więcej i głębiej! Dla Ciebie, Ukochany!”
„Pięknie tańczysz Oblubienico Moja!”
„Chodzisz teraz ze Mną po wodzie” – dodał po chwili.
Tak, chodziłam…. Z Nim za rękę.
Wpatrywaliśmy się w siebie nawzajem jeszcze długo…
„A teraz odpocznij w Moim Sercu a Ja odpocznę w Twoim”.
Odpoczywałam… i ON  też.

SMS OD MONIKI: I uwierz Mu wreszcie. Do końca.

ON: Jak się podoba sms ode Mnie?

DZIECKO: …

ON: Musisz wiedzieć, że jeśli Mi w pełni nie zaufasz, nie będę mógł działać – Twoja wolna wola będzie mnie ograniczała, jeśli mi jej nie oddasz… Oczywiście masz prawo czuć to, co czujesz, tylko to jest ludzkie. To jest pycha. Chcę to w Tobie uzdrowić. Pozwolisz mi?

DZIECKO …

ON: Podnieś tutaj swój palec (…) (w domyśle: Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż [ją] do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym! J 20,27)

DZIECKO: Nie kończ proszę…! Przepraszam…! Ufam Ci! Zabierz wszystko, co mnie od Ciebie oddziela, tylko nie kończ proszę, bo mi się serce na kawałki pokroi…

ON: No wreszcie! Nawet nie wiesz jak się cieszę…!

DZIECKO: Ja też 🙂 Czy mogę przyjść ?

ON: Chodź, chodź, nabieraj sił, bo przed Tobą długa droga. I pamiętaj : uszy otwarte, głowa do góry. Walka trwa. Monika po prawej, a Ty po lewej mojej stronie. Każda ma od dziś swoje zadania i każda jest chroniona przed złem. Mój sługa dołączy do Was. Za jakiś czas.

DZIECKO: A co z…

ON: Nowe dziecko duchowe Moniki walczy na rekolekcjach. Walczy ze złem i demonami przeszłości w sobie. Jeśli będziecie się szczerze modliły, wygra i też do Was dołączy. Jeśli nie…

DZIECKO: Nawet nie kończ…!

ON: No! 🙂 I taka walcząca mi się podobasz 🙂 Wreszcie tę swoją energię pożytkujesz we właściwym kierunku.

DZIECKO: Dziękuję…! 🙂

„Mój sługa dołączy do Was. Za jakiś czas”. Tak… przeczytałam tę rozmowę rano i podczas malowania zaczęłam rozmyślać o tym JEGO słudze a moim duchowym Dziecku. I to rozmyślanie przerodziło się w rozmowę z Ukochanym.
„To jego imię wymieniłeś wśród trzech osób, które szczególnie potrzebują mojej ofiary cierpienia“.
„Wybrałem Go do wielkich rzeczy!”
„Tak…”
Rozmyślałam a Ukochany szeptał mi do serca:
„Kiedyś porównał się do św Tomasza. Niedowiarka. Ale On jest raczej Nikodemem, który szuka Prawdy. Pamiętasz Nikodema? Uczony w Piśmie, teolog. Faryzeusz. Przyszedł do Mnie nocą. I Twoje Dziecko też szuka”.
Zamyśliłam się…
„Ty jesteś większy od wszystkich myśli teologicznych. Jak to dobrze…”
„Tak. Jestem większy. Nie daję się zamknąć w formułkach, sloganach, wywodach naukowych. Jestem ponad nie. Twojemu Dziecku a Mojemu Słudze wydaje się że wie, że Mnie poznał. Może poznał. Ale nie doświadczył. Brak Mu zdumienia, dziecięcego zdziwienia. Jego serce jest zamknięte w teologicznych formułkach. I trzeba to serce otworzyć na Ducha”.
Myślałam… a Ukochany mówił dalej…
„Czytałaś Jego teksty, kazania, prawda?”
„Tak… Mądre i piękne. Ale… trochę sztywne…”
„Właśnie! Piękne, bardzo poprawne teologicznie. akademickie. Ale brakuje im życia, Ducha. Mnie im brakuje!”
„Raz chciałam zwrócić mu uwagę, ale potem pomyślałam, że nie powinnam. Nieuczona taka….”
„Powinnaś! W twoich prostych notkach jest więcej życia niż w Jego tekstach! Poza tym to Twoje Dziecko, Promyczku!”
„Tak. I jestem za Nie odpowiedzialna.”- dodałam cicho.

Wpatrywałam się w Niego. Patrzył we mnie promienny i jasny.
„Mam opisać tę naszą rozmowę?”- spytałam.
„Tak”.
Widząc, że trochę się obawiam, dodał:
„Nie obawiaj się Promyczku. Zaufaj Mi”.

Ufam, więc napisałam.

Obudziłam się w środku nocy, tańcząca (cierpiąca, obolała) i nie mogłam spać. Naraz słyszę w głębi serca cichy, ledwo słyszalny głos:
„Cierpię…”
Mój Ukochany cierpi! W jednej chwili znalazłam się w kościele przed Umiłowanym… Siedziałam u Jego stóp. Pocieszałam, tuliłam, całowałam. Byłam z Nim, trwałam. I cierpiałam razem z Nim.

Patrzył we mnie bardzo smutno… patrzyłam w Niego długo. Kiedy nagle spostrzegłam, że… płacze.
„Ukochany, Umiłowany mój…! Ty płaczesz?!“
„Dziś znowu do Mnie przyjdą. Wielu obojętnych, letnich, oziębłych. Z obowiązku, żeby się  innym pokazać. A nie dla Mnie”.
Patrzyłam w Niego smutno… nie wiedząc jak Go pocieszyć. A On mówił dalej:
„Kocham ich wszystkich, ale Moja Miłość jest lekceważona, poniewierana, odrzucana”.
Płakał…
„Serce Mi krwawi”.
„Ukochany… mi jak widzę jak cierpisz, jak płaczesz… też krwawi. Ofiaruję moje cierpienie za tych, którzy Cię nie kochają. I pragnę Cię kochać za nich…”- szepnęłam.
Twarz Mu jakby pojaśniała.
„Złączę Twoją ofiarę z Moją, Promyczku!”
„Chciałam Cię o to prosić Ukochany”.
Już nie płakał, ale wciąż patrzył smutno…

Potem pojechałam na Eucharystię. Na Niej Ukochany jeszcze raz powiedział, że złączy moją ofiarę ze Swoją.
Trwałam w Nim…

Po południu raz jeszcze przyszłam posiedzieć przed Nim.
Patrzył we mnie promienny i jasny.
„Pocieszyłaś Mnie Promyczku i ulżyłaś Mi w cierpieniu”.
Patrzyłam w Niego wzruszona…

Rano, kiedy tylko się obudziłam, powitał mnie Głos Ukochanego:
„Witaj Mój Promyczku! Jak Ci się spało?”
Boga obchodzą nawet takie drobnostki…
„Witaj Ukochany! – uśmiechnęłam się do Niego – dobrze spałam, dziękuję. Całą noc prawie”.
Potem zaprosiłam Go do serca. Przyszedł. A ja zanurzona w Jego Miłości leżałam i rozmyślałam… 🙂 O czym, o Kim? O moim szczęściu, wielkim szczęściu! Kiedyś w najśmielszych snach nie wyobrażałam sobie, że będę tak bardzo szczęśliwa! I to wszystko dzięki Niemu, Umiłowanemu mojemu. Tylko dzięki Niemu! Dzięki też Niemu zmieniam mój stosunek do samej siebie. Inaczej siebie widzę. „Jestem piękna!” – pomyślałam.
„Tak, Promyczku, jesteś piękna. Masz w sobie Moje Piękno!”
Uśmiechałam się do Niego…

Patrzył we mnie przenikliwie
„Jesteś Moim narzędziem! – powiedział z mocą – działam przez Ciebie i przez bloga”.
„Tak, jestem. Kruchym i słabym. I widzę jak działasz!”
„Promyczku! Jeszcze większe rzeczy zobaczysz, tylko pozwól Mi działać przez Twoje serce, usta i ręce”.
„Już pozwoliłam dawno! Ale jeśli potrzebujesz/ albo ja potrzebuję potwierdzenia, zapewnienia to tak, pozwalam. Rób ze mną co chcesz. Na Twoją chwałę!”
Patrzył we mnie z zachwytem… a ja w NIEGO.
Długo…
Potem poczułam jakiś dziwny impuls, żeby wejść na Fb, bo tam jest dla mnie wiadomość. Weszłam… Ks Tomasz umieścił taki wpis:
„W drodze do/z pracy wstąp do kościoła parafialnego, pod zwykłymi warunkami można dziś uzyskać odpust zupełny, za:”Nawiedzenie kościoła parafialnego w dniu 2 sierpnia, kiedy to przypada odpust „Porcjunkuli” po odmówieniu Ojcze nasz i Wierzę”.
Odpust można ofiarować za siebie lub za dusze w czyśćcu cierpiące.”

” A jeśli ktoś jest chory /np ja/ i nie może pójść do kościoła to odpustu uzyskać nie może, tak?” – spytałam. I chwilę później pojawiła się odpowiedź:
x. Tomasz Delurski jest inna możliwość:”Odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami (sakramentalna spowiedź, Komunia eucharystyczna i modlitwa w intencjach Ojca Świętego) udziela się w granicach Polski wiernemu, który z duszą całkowicie wolną od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu pobożnie odmówi Koronkę do Miłosierdzia Bożego w kościele lub kaplicy wobec Najświętszego Sakramentu Eucharystii, publicznie wystawionego lub też przechowywanego w tabernakulum.
Jeżeli zaś ci wierni z powodu choroby (lub innej słusznej racji) nie będą mogli wyjść z domu, ale odmówią Koronkę do Miłosierdzia Bożego z ufnością i z pragnieniem miłosierdzia dla siebie oraz gotowością okazania go innym, to pod zwykłymi warunkami również zyskują odpust zupełny. W innych zaś okolicznościach odpust będzie cząstkowy”.
Wyszłam. Wiedziałam co robić. Nie wiedziałam tylko za kogo ofiarować. Czy za kogoś konkretnego, kto umarł, czy ogólnie za dusze w czyśćcu.
Patrzyłam Ukochanemu w oczy…
„Za siebie ofiaruj!- usłyszałam cichy głos w głębi serca.
„Za siebie?” – zdziwiłam się. Nawet nie przyszło mi to do głowy… nigdy do tej pory nie uzyskałam odpustu dla siebie, zawsze za dusze w czyśćcu.
Ukochany patrzył we mnie z czułością…
Zaczęłam odmawiać Koronkę. Patrzyłam MU w oczy. A On w moje.
Często w moich oczach pojawiały się łzy… Czasem miałam wrażenie, że w Jego też.
Kiedy skończyłam, usłyszałam:
„Wysłuchałem Twojej prośby, kochana”.
Oczy zaszkliły się jeszcze bardziej.
„Promyczku, ofiarujesz cierpienie za swoje Dzieci. Ofiaruj szczególnie za Nie”.
I usłyszałam trzy imiona.
„Będziesz wiele cierpieć za Nie. One tego potrzebują.
„Będę, chcę. Pragnę!”
Potem ks Tomasz napisał mi jeszcze odnośnie odpustu, że mogę go uzyskiwać codziennie i ofiarowywać za dusze cierpiące w czyśćcu.
Też będę.

Dziś też tańczę więc będę pisać bardzo ogólnie, skrótowo. Choć nie wiem czy się uda 🙂 .
Rano przyszedł do mego serca. I zanurzył w swojej Miłości…

Zajrzałam na gg. duchowe Dziecko pisało. Opisywało mi cuda, których ostatnio doświadczyło. Napisałam, że przeczytam potem. Najpierw pragnęłam spotkać się z Umiłowanym. Wyszłam z gg. Otworzyłam Pismo Św. i…

Wpatrywałam się w Ukochanego, a On zdawał się spoglądać na obraz, który teraz maluję i mówił:
„To Ja, Twój Jezus, Promyczku!”
„Tak, to Ty – uśmiechnęłam się – tylko… jesteś inny niż…”
„Tak, jestem Inny, Ty też jesteś inna”,
Patrzył we mnie przenikliwie. Przyszła mi na myśl dzisiejsza Ewangelia. A On zdawał się mówić:
„Widzieli tylko to, co zewnętrzne. Matkę, ojca, braci, siostry a najważniejszego, wnętrza, dojrzeć nie mogli. Z Tobą jest podobnie, prawda?”
Zamyśliłam się… Tak, była to prawda. W domu uchodzę za milczka, czasem nawet za gbura. Mało mówię, lubię rozmyślać w samotności, ciszy, dużo się modlę, czytam. Nie lubię plotkować (dla niektórych to wada). Milczek 🙂
„Tak, jestem inna….”
„Podobna do Mnie”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem długo…
„Córeczka pisze” – pomyślałam.
Patrzył we mnie promiennie.
„Przeczytaj. Pisze też o blogu, jak działam przez niego. Przeczytaj, proszę”.
„Teraz?”
„Tak, proszę”.
Weszłam na gg i zaczęłam czytać… Byłam zdumiona! Rzeczywiście pisała też o blogu…
Skończyłam. Patrzyłam w  Umiłowanego wzruszona… szczęśliwa.
„Kazałeś jej pokazać bloga…”
„Wiesz dlaczego? – spytał i nie czekając na odpowiedź dodał:
„Żeby dać świadectwo Twojej ufności. Pokazać ją”.
Patrzyłam jeszcze bardziej zdumiona…
„’Wiesz… jak to wszystko  czytam to dochodzę do wniosku…”
„Tak, wysłałem ją tam, wysłałem Twoje  Dziecko. Żeby pomogło. Owszem, odniosło też dla siebie spore korzyści. Ale i pomogło”.
Patrzyłam w Niego… kontynuował:
„Ziarenko zostało  wsiane i wkrótce zakiełkuje”.
Ucieszyłam się!
„Też dzięki Tobie Mój Promyczku”.