Autor: Maleńka

„Piękna Moja!”
„Mój Przecudny!”
„Najmilsza Moja!”
„Mój Maleńki! Mój Najdroższy!”
Umiłowany mój siedział na kwiatowej kanapie, trzymal mnie w Ramionach i tulil do SERCA Swego. Cała byłam przy SERCU Ukochanego.
„Moje SERCE bije dla Ciebie, Najmilsza.” – szepnal Ukochany z czułością bezgraniczna.
„Pragnę słuchać JEGO bicia” – szepnęłam uśmiechając się do Niego.
„Posłuchaj.”
Ucalowalam Jego SERCE i słuchalam. Słuchalam i słuchalam. A ONO biło dla mnie…
Potem Umiłowany położył mnie na kwiatowej kanapie. Nakarmil mnie Swoim Ciałem. Uwielbialam Go. A ON ucalowal moje serce.
„Ono bije dla Ciebie, Najdroższy mój!” – wyszeptalam tańcząca bardzo.
„Pragnę słuchać jego bicia, Perełko!”
„Słuchaj, mój Maleńki.”
Umiłowany położył głowę na moim sercu i słuchał jak bije. Dla NIEGO bije. A ja cała dzisiaj baluje dla NIEGO! Dla UKOCHANEGO!

JEGO SERCE bije dla mnie, a moje bije dla NIEGO. Wspólne bicie serc…

Owoce drzewa Krzyża błyszczaly czerwienią. Łąka bukietowa jasniala w promieniach słońca. A my siedzieliśmy na ławeczce pod Krzyżem. Umiłowany siedział na ławeczce, trzymal mnie w Ramionach i tulil do SERCA Swego. Nakarmil mnie Swoim Ciałem i patrzył we bardzo wielką Miłością i współczuciem. Cierpialam. Tańczylam bardzo. Ukochany cierpiał ze mną. Widziałam że bardzo cierpi… Dotknęłam dłonią Jego policzka i pogłaskalam Go.
„Mój Maleńki… mój Maleńki…”- szepnęłam z czułością… uśmiechałam się do Niego z trudem
Patrzył tkliwie we mnie Swym Spojrzeniem z Krzyża. I też uśmiechał się do mnie.
„Jesteś Mi ukojeniem i odpocznieniem, Perełko.”
Patrzył mi w oczy głęboko… Wisielismy na jednym Krzyżu. Umiłowany mój i ja. Ukochany cierpiał… Objęłam Go delikatnie i przytuliłam do siebie. Mocno tuliłam.
„Mój Maleńki… mój Maleńki…” – szeptałam z tkliwoscia.
Znowu byłam w Ogrodzie Sercowym w Ramionach Umiłowanego. Tulił mnie mocno do SERCA. W pewnej chwili wstał, trzymając mnie na rękach i bardzo ostrożnie polozyl mnie na trawie, pod drzewem Krzyża. Uklęknal przede mną i zaczął całować miejsce w moim ciele, gdzie boli mnie najbardziej. Całowal… Pocałunek przy pocałunku… Całowal czule, czysto i słodko. Całowal…
„Najdroższy mój…”
Zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i wyszeptal:
„Maleńka Moja… Umiłowana Moja…”
Uśmiechnęłam się do Niego tańcząca. Ukochany pocałowal mnie jak Oblubieniec całuje Swą oblubienice. Potem objął mnie całą i przytulił do SERCA Swego. Rozplywalam się w JEGO Miłości…

Naleze do Umiłowanego mojego. Cała jestem JEGO! Do mojego Skarba, do Najdroższego mojego należę. Nie mam w sobie nic swojego. Każdy zakamarek, każdy kącik do Niego należy. Ja nie mam niczego swojego. Nie mam nic. A jednak mam WSZYSTKO!!!
Umiłowany powiedział że moje wnętrze to Jego Królestwo. I ja czuję się w Nim jak u siebie! Jak u siebie! Uwielbiam tu, na Dno mego serca schodzić! Tu układać bukiety Madonnie. Tu być z Umiłowanym moim. Uwielbiam! Tu jestem u siebie. W Królestwie Umiłowanego. W JEGO Ogrodzie Sercowym. A ON mnie otwiera, coraz bardziej i bardziej. Otwieram się na siebie. Na NIEGO się otwieram. I jestem wolna!!!
Lezalam w naszej altance. Na kwiatowej kanapie leżałam. Tańcząca bardzo. Umiłowany mój nakarmil mnie Swoim Ciałem. Pochylal się nade mną z tkliwoscia i czułością niewyobrażalna,..
Patrzyłam w Umiłowanego z uwielbieniem i zachwytem. Widziałam miłość i oddanie W JEGO oczach.
„Wieczności mi nie starczy, żeby Ci podziękować za Twoją Miłość do mnie, Umiłowany!!!” – szepnęłam wpatrzona w Niego.
„Za miłość się nie dziękuje, Perełko. Za miłość się odpowiada, miłościa. Ty, Najmilsza Moja odpowiedziałaś!” – uśmiechnął się do mnie cudnie, jasno i promiennie bardzo!
„Odpowiedziałam i dostałam Wszystko!”
„JA też, Perełko. Ja też!”
Patrzył we mnie promienny, świetlisty, pełen niezwyklego blasku. Nikt w Ten sposób nie patrzyl we mnie,..
„Mam WSZYSTKO – mam Ciebie, Ukochany!”
„Mam WSZYSTKO – mam Ciebie, Perełko!”
Promienialam ze szczęścia. A Ukochany obsypywal mnie pocałunkami…

Staliśmy przy studni. Umiłowany mój i ja. Obejmował mnie z czułością wielką i patrzył we mnie zachwytem. Tańczylam bardzo. Ukochany wiedzial o tym. Ja również, mimo cierpienia obejmowałam Go i patrzylam Mu w oczy promienna.
'Tyle mi dajesz, Ukochany! Tak wiele od Ciebie otrzymuje!!! Dziękuję¡!!! Dziękuję, Umiłowany!!! „-szeptałam wpatrzona w Niego.
” Pragniesz Mnie, więc Ci daję, Maleńka Moja!”- uśmiechnął się do mnie cudownie.
” Dziękuję, dziękuję, Umiłowany!!!”
Oparłam się o Ukochanego.
” Taka jestem zmęczona…”- wyszeptalam. Ukochany natychmiast wziął mnie na ręce i usiadł na trawniku. Zrobił z ramion jakby kołyske. Obejmował mnie, otulal w tej kołysce. Tulił do SERCA Swego.
” Taka jestem zmęczona… „- powtórzylam cicho. Umiłowany mój pochylal się nade mną z tkliwoscia nie do opisania słowami…
„Czy chcesz Mną o coś prosić, Perełko?” – spytal patrząc mi w oczy łagodnie i poważnie bardzo. Od razu wiedziałam co ma na myśli. Spojrzałam Mu w oczy.
„Nie… Jeszcze nie… Poza tym muszę coś skoń…”
Przerwał mi gwałtownie.
„Nic nie musisz! Już nic nie musisz. Pamiętaj o tym Perełko Moja!” – wyszeptal z ogniem w głosie.
Uśmiechnęłam się do Niego z trudem..
„Chcę. Chcę skończyć to, co zaczęłam.”
„Dobrze – uśmiechnął się do mnie Umiłowany – Ale pamiętaj, Najmilsza, że wystarczy tylko jedno Twoje słowo.”
Ucalowalam Umiłowanego mojego.
„Choć pragnę tego najbardziej na świecie, nie poproszę Cię o to, Ukochany. Wiesz o tym, prawda?”
„Dlaczego??” – Ukochany zdawał się być poruszony do głębi.
„Bo chcę żeby także w tym dziala się Twoja wola, nie moja. Żeby było tak jak Ty chcesz a nie jak ja.”
„Ukochana Moja! – Umiłowany ucalowal mnie – W tej sprawie oddaję Ci Moją wolę!”
Patrzyłam w Umiłowanego mojego ze łzami w oczach. Ze łzami szczęścia.
„Az tak bardzo mnie kochasz?!!”
Patrzył we mnie i ja w Niego patrzyłam… Rozumieliśmy się bez słów.
„Daj mi proszę trochę czasu. Pragnę coś skończyć na Twoją chwałę.”
„Ile tylko zechcesz Perełko! Będzie to czas Mojej chwały i Mego triumfu.”
„Dziękuję Ukochany!”
Umiłowany patrzył we mnie z zachwytem. A ja zaczęłam rozmyślac… Po chwili spytałam:
„Ale czy ja się Tam nadaję..?”
„Możesz Mi wierzyć, że TAK! Jak najbardziej! Słyszałas Moich Przyjaciół? 'Vivat Jego Perla!’ Czekają na Ciebie. Całe Niebo na Ciebie czeka!”
Rozpromienilam sie bardzo. Umiłowany zaniosl mnie do naszej altanki i położył na kwiatowej kanapie. Nakarmil mnie Swoim Ciałem. Uwielbialam Go. A ON patrzył we mnie z zachwytem.
” Ale… – chciałam się jeszcze raz upewnić czy się Tam nadaję. Ukochany znów mi gwałtownie przerwał.
” Żadnego „ale”, Perełko! Całe Niebo czeka na Ciebie.. Ja czekam! Jedno Twoje słowo wystarczy!”
W moich oczach znowu pojawiły sie lzy, łzy szczęścia… Ucałowałam Ukochanego. Jaką wolnośc mi daje!!! Wiedziałam, że bardzo mnie pragnie, czeka i jednocześnie liczy się z moim zdaniem, szanuje je.
Na tym polega Miłość…

Nakarmil mnie Swoim Ciałem. Umiłowany mój, Najdroższy, Maleńki mój. Siedział na kwiatowej kanapie w naszej altance i tulil mnie do SERCA Swego. Tańczyłam bardzo, ale uśmiechałam się do Niego radośnie.
„Ciągle się dziwię…!!!” – szepnęłam wpatrzona w Umiłowanego mojego.
„A Ja uwielbiam patrzeć jak się dziwisz swoimi odkryciami, Perełko Moja!”- uśmiechnął się do mnie Umiłowany.
„Odkrywasz mnie przede mną samą.”
„Odkrywajac i poznając siebie, odkrywasz i poznajesz Mnie!” – rozpromienil się Ukochany.
„To prawda. Zadziwia mnie Twoja Miłość do mnie!”
Ukochany patrzył we mnie z wielką czułością.
„Zatańczymy, Perełko?” – spytał z uśmiechem. Pokiwalam głową z radością. Ukochany trzymając mnie w ramionach, wstał z kanapy i zawirowal wokoło, śmiejac się radośnie! Potem delikatnie postawił mnie na kwiatowym dywanie. Objął mnie. Patrzyłam w Niego z zachwytem i uwielbieniem… On patrzył mi w oczy uśmiechnięty cały. Patrzył we mnie… jak w obrazek… Tańczyliśmy. Znaleźliśmy się w wielkiej sali balowej, pełnej luster, pięknych bukietów i zdobnych lamp. Już tu kiedys byłam. Tańczylismy bardzo. Umiłowany w tym rancu prowadzil. Płynął, latał, fruwal po całej sali! Ja pływałam z Nim! Słyszałam głosy niewidzialnych ludzi, którzy tanczyli z nami:
„Nasz Król znów ze Swoją Perla!”
„Tak! Nie odstępuje Jej ani na krok!”
„Zakochany w Niej, widać, na zabój!”
„A Ona jaka w Niego wpatrzona!”
Tak… bylam wpatrzona w Umiłowanego mojego, w mój Skarb jedyny… Tańczylismy i tanczylismy…
Lezalam tańcząca bardzo, na kwiatowej kanapie leżałam. Umiłowany mój pochylal się nade mną z tkliwoscia wielką.
Uśmiechałam się do Niego radośnie, promienna i zachwycona.
„Na zabój! – szepnęłam.
” A żebyś wiedziała że tak, Perełko! ”
” Wiem. Widzę… ”
Patrzył we mnie i ja w Niego patrzyłam. Z Miłością patrzylismy w siebie nawzajem. Ukochany pocałowal mnie i położył głowę na moim sercu. Tańczymy. Bardzo Tańczymy. Umiłowany patrzy we mnie. Zakochany na zabój!

1500 notka 🙂

Byłam w Ogrodzie Sercowym w naszej altance. Z Umiłowanym moim, z Najdroższym moim byłam. Ukochany siedział na kwiatowej kanapie i tulił mnie do SERCA Swego. Patrzył we mnie promienie bardzo, czule i z wielką Miłością. Ja cała szczęśliwa, uśmiechalam się do Niego radośnie. Patrzyłam z dziękczynieniem…
Rozmyślalam. Po upadku, o którym pisałam przedwczoraj, bardzo bolało mnie serce. Bolało nie tylko dlatego że zranilam Ukochanego, ale też dlatego  że siebie zranilam. I Umiłowany mój wczoraj rano obiecał że mi serce uzdrowi. I spełnil obietnicę. Kiedy? Jak? Nie wiem. Po prostu w pewnym momencie zauważyłam że już mi serce nie boli!! Poza tym doszłam do wniosku że ten upadek był mi potrzebny! Dlaczego? Żeby się po raz kolejny przekonać, że nie jestem idealna, że nie mogę sobie ufać, nie mogę sobie wierzyć. Że mogę ufać tylko Jemu, tylko Jemu, Ukochanemu wierzyć. Tylko w JEGO Miłosierdziu pokładać nadzieję. Tylko w NIM!!!
Umiłowany patrzył mi w oczy jasno i promiennie, świetliscie. Patrzyłam w Umiłowanego mojego najszczęśliwsza w Kosmosie!
Rozejrzałam się po altance.
„Ciągle mnie to dziwilo! Na zewnątrz maleńka, prosta, surowa, można by powiedzieć że brzydka i nie pociągająca. A gdy się do niej wejdzie, wewnątrz, cudo!!! Delikatne, ażurowe ściany z krzaka róży, kwiatowa kanapa, stokrotkowe poduszki i przecudny, barwny dywan z kwiatów… a miejsca tyle że można by w niej swobodnie tańczyc. No… Królewska komnata!!! Cudnie Umiłowany, to wymyśliłes!!!”- szepnęłam wpatrzona w Niego.
Ukochany uśmiechnął się tajemniczo…. Bardzo tajemniczo. Spojrzalam w Niego pytająco, zaintrygowana bardzo…
„Ta altanka… to TY jesteś, Perełko Moja. Na zewnątrz prosta, mała, dla niektórych brzydka i odpychajaca. A wewnątrz…”
„Co wewnętrz?!” – przerwalam Umiłowanemu mojemu, zdziwiona.
Umiłowany uśmiechnął się do mnie przepięknie.
„A wewnątrz Moje Królestwo!”
Zaniemówiłam w uśmiechu…
„Wystarczy wejść…” – wymamrotalam po chwili.
„Tak. Trzeba wejść do środka, żeby się przekonać!”
Umiłowany pochylal się nade mną z uśmiechem. Cały był uśmiechem. I ja uśmiechałam się do Niego w zachwycie. A moje serce rozplywalo się w JEGO Miłości…

Bieglam! Pędzilam alejkami Ogrodu Sercowego! Leciałam jak na skrzydłach!!! Do Umiłowanego mojego pędzilam!!! Do Ukochanego!!! Czekał na mnie przy studni. Gdy tylko mnie zobaczyl, rozpromienil się bardzo! I szeroko rozłożyl ramiona! Wpadlam w nie szczęśliwa! Umiłowany chwycił mnie w objęcia i zawirowal wokoło z radością nie do opisania!! Zakrecil się!
„Perlo Moja!!! – wołal na cały Ogród. Śmiał się przy tym perliscie! Kręcił, wirowal mną!!! Śmiałam się radośnie, szczęśliwa cała!!!
Umiłowany delikatnie postawił mnie na trawie. Patrzył we mnie z wielką Miłością. Ukleklam przed Nim, a On nakarmil mnie Swoim Ciałem. Patrzyłam w Niego z zachwytem i uwielbieniem. Zaczęłam całować stopy Umiłowanego mojego. Całowalam ze czcią i namaszczeniem… Z radością całowalam. Ukochany podniósł mnie z wielką tkliwoscia…
Patrzył we mnie promienie bardzo.
„No co? – zaśmiałam się głośno – nie mogę Tobą zawirowac to całuję!!!”
Ukochany śmiał się znowu na cały Ogród!!! Wziął mnie na ręce i zaniósł do wodospadu. Wszedł do niego. Woda spływala na nas z pluskiem. Postawił mnie, pocałowal… Uklęknął przede mną… Podniósł Swą głowę i patrzyl we mnie z… zachwytem. Już pochylal się żeby całować moje stopy.
” Umiłowany mój… proszę… ’- podniosłam GO delikatnie.
Stal przede mną promienny i świetlisty bardzo.
„Perełko Moja, albo całowanie stóp, albo wirowanie.Wybieraj!”- uśmiechnął się do mnie cudnie. Popatrzyłam Mu w oczy z uśmiechem. I przytuliłam się do Umiłowanego, przylgnelam do Niego całą sobą.
„Przytulenie… wybieram.”
Umiłowany objął mnie rozczulony. I przytulił mnie do Siebie z czułością. Tulił i tulił i tulil… A JEGO SERCE szeptalo:
„Moja Śliczna! Moja Maleńka! Moja Slodka!”
Wtulilam się w Umiłowanego mojego sercem i duszą i ciałem. I tak trwalismy we wzajemnym przytuleniu. Ukleklismy przed sobą nawzajem.
„Ukochany!! Umiłowany mój! Najdroższy! Maleńki mój!!!”- szepnęłam wpatrzona w Niego.
„Moja Piękna! Słodka Moja! Umiłowana Moja!!!” – szeptal wpatrzony we mnie.
Uśmiechnęłam się do Niego radośnie i szepnęłam:
„Szkoda że nie mogę Tobą zakręcić, zawirowac, jak Ty mną, Umiłowany!!!”
I Ukochany mój zaczął się śmiać! Jasno! Perliscie! Złociscie! Śmiałam się i ja razem z Umiłowanym! Śmiało się moje serce! Cały Ogród Jasnial od naszego śmiechu!

Upadłam. Podniósł mnie natychmiast i przytulił do SERCA Swego. Żałowalam, przepraszalam. Wybaczyl od razu.

Lezalam w naszej altance. Na kwiatowej kanapie. Umiłowany mój pochylal się nade mną z Miłością… Leżałam smutna, zawiedziona sobą, swoim upadkiem. A przede wszystkim serce mnie bolalo, że mojego Umiłowanego zranilam…
Umiłowany jednak patrzył we mnie… promienny.
„Jestem z Tobą, Najmilsza Moja!”
„Nie jestem Ciebie godna…” – szepnęłam z wyrzutem do siebie. Ukochany uśmiechnął się do mnie pobłażliwie, jak do małego dziecka.
„Sama z siebie nie jestes. Ja Ciebie oczyszczam i czynię godną.”
„I nadal mnie… pragniesz?” – spytalam patrzac w Niego badawczo. Umiłowany roześmiał się serdecznie, perliscie.
„Bardzo, bardzo, bardzo!!!”
Patrzyłam w Umiłowanego mojego z zawstydzeniem…
„Przepra…” – Umiłowany zamknął mi usta pocałunkiem.
„Za co? Już zapomniałem!” Całował jak Oblubieniec całuje oblubienice. A w moje serce wlewal pokój, radość i szczęście!!!
Uśmiechnęłam się do Niego radośnie! Umiłowany promienial cały.
„Zawsze jesteś Moją Perłą! Zawsze! Choć się pobrudzisz pozostajesz Perla! Przychodz wtedy do Mnie, Ja Cię oczyszcze​, obmyje…. I znów błyszczysz piękna w Mojej koronie!”
„Dzięku…”
Umiłowany znowu pocałunkiem zamknął mi usta… Nakarmił mnie Swoim Ciałem.
Moje serce klęczy przed Ukochanym w zachwycie.

Siedzieliśmy na ławeczce pod drzewem Krzyża. Umiłowany mój i ja. Było pięknie, świecilo jasne słońce, niebo było bezchmurne. Ukochany trzymał mnie w Ramionach i tulil do Serca Swojego. Pochylal się nade mną promienny cały. Ja uśmiechałam się do Niego radośnie. Szczęśliwa bardzo!
„Kocham Cię, mój Królu!” – wyszeptalam wpatrzona w Umiłowanego.
„Kocham Cię Moja Księżniczko!” – uśmiechnął się do mnie Ukochany.
Zeskoczylam z Jego kolan. Ukleklam przed Nim i zaczęłam całować JEGO stopy. Całowalam z uwielbieniem i zachwytem. Umiłowany mój po chwili wstał, podniósł mnie i wziął na ręce i przytulił do Siebie. Potem podniósł mnie do góry, wysoko, wysoko! Zawirowal wokoło, radośnie wołając:
„To nie uchodzi, żeby Księżniczka całowala stopy Króla!”
„Jeśli Go kocha, całuje! Uchodzi! Jak najbardziej!!! Uchodzi”- również zawołałam radośnie.
„Nie uchodzi!!” – Umiłowany śmiał się perliscie wciąż wirując.
„Uchodzi, uchodzi!!!” – śmiałam się. I tak droczylismy się ze sobą, śmiejąc się i wirujac radośnie. W końcu Ukochany postawil mnie na trawniku. Staliśmy naprzeciw siebie, szczesliwi ogromnie! Umiłowany mój jasnial niezwykłą światłościa. Patrzył we mnie z wielką Miłością. Ukląkł przede mną i zaczął całować moje stopy… Ukleklam od razu przed Umiłowanym, ujęłam w obie dłonie JEGO twarz i wyszeptalam:
„To nie uchodzi, żeby Król całowal stopy Swojej… księżniczki…”
„Jeśli Ją kocha, całuje! Uchodzi, jak najbardziej, uchodzi!” – szepnal Ukochany uśmiechając się do mnie cudnie. Patrzyłam w Niego uśmiechnięta cała. Patrzyłam w JEGO oczy głęboko. I nagle znalazłam się w pustym, ciemnym kościele. Na ołtarzu stała piękna złota monstrancja, a w niej jasniala bielutka Hostia. Kleczalam przed Nim z uwielbieniem. Nagle Hostia wyszła z monstrancji, a ja usłyszałam głos:
„Bardziej niż złoto droższe i milsze jest Mi Twe serce, Perełko Moja!”
Umiłowany patrzył mi w oczy z zachwytem. I ja patrzyłam w Niego. Nagle ogarnęło mnie wielkie zmęczenie. Oparłam się o ramię Ukochanego. Od razu wziął mnie na ręce, przytulił do SERCA i zaniósł do altanki. Polożył mnie na kwiatowej kanapie. Był przy mnie… Wziął moją rękę w Swoją dłoń, przytulił do policzka i ucałował. Ja Jego dłoń ucałowałam.
„Mój Królu….” – szepnęłam wpatrując się w Niego.
„Moja Księżniczko” – uśmiechnął sie do mnie z czułością.

Wczoraj w życiu moim i mojej rodziny pojawilo się zawirowanie. Ostry życiowy zakręt. I choć później wszystko wrócilo do normy, wyprostowalo się, to jak w każdej trudnej sytuacji, pojawily/ objawily się różne reakcje ludzkie. M. in. pytanie dlaczego nas to spotkało?
Pytanie do mnie:
– Znasz odpowiedź „dlaczego?”?
Ja:
-Nie wiem dlaczego.
-A nie możesz Go spytać?
-Nie będę pytać.
-Dlaczego? Przecież to nic złego. Pytać można o wszystko.
-Oczywiscie. Ale ja pytać nie będę.

Byłam w Ogrodzie Sercowym w naszej altance. Z Umiłowanym moim byłam. Leżałam na kwiatowej kanapie, tańcząca bardzo. Ukochany był ze mną, nakarmil mnie Swoim Ciałem i pochylał się nade mną z czułością i Miłością ogromną. Patrzył we mnie Swym Spojrzeniem z Krzyża.
„Dlaczego nie będziesz Mnie pytać, Najmilsza Moja?” – spytal.
Patrzyłam w Umiłowanego, prosto w oczy głęboko, przenikliwie.
„A Ty pytałeś Swego Ojca dlaczego musisz iść na Krzyż, dlaczego musisz cierpieć i umrzec na nim? Nie. Nie pytałeś. Poszedłes na Krzyż i umarłes za mnie. Nie pytałeś dlaczego. I ja też chcę jak Ty. Nie pytać. Ale przyjmować wszystko to co dla mnie przygotowales. I przechodzic to z Tobą, iść za Tobą Umiłowany.”
Umiłowany patrzył mi w oczy. Jego Spojrzenie było pełne ognia.
” Jakaś Ty podobna do Mnie, Perełko! Jakaś Ty podobna!”
” Pragnę…” – wyszeptalam tańcząca.
” Jesteś!”- powiedział Umiłowany z ogniem w głosie. Pocałowal mnie jak Oblubieniec całuje Swą oblubienice. Położył głowę na moim sercu. Tańczylismy. Wciąż tańczymy,