Autor: Maleńka

Dziś mam jeszcze mniej siły niż wczoraj. Więc notkę pisze ON.

;Patrzyła we Mnie uśmiechnięta. Na jej twarzy malował się taniec i zmęczenie. Ale nade wszystko ufność, miłość. I ten Jej uśmiech. Uwielbiam go!
„Ukochany!” – szepnęła.
„Promyczku! – szepnąłem Jej do serca.
Uśmiechnęła się znowu. Patrzyła milcząca. Wiedziałem, że nie ma sił.
Promienny, pochyliłem się i przytuliłem Ją do Swego Serca.
„Jestem z Tobą, Mój Promyku!”
A Ona nachyliła się z trudem i ucałowała Mój wizerunek.
„Tańczący pocałunek od tańczącego Promyczka!”
Rozbrajają Mnie Jej maleńkie pocałunki… Tyle w nich miłości i piękna.
„Adoptowałam dziś rano dzieciątko, wiesz?” szepnęła z radosną prostotą.
„Wiem, sprawiłaś Mi radość!”
„Ja też się cieszę. Dzieciątku dałam na imię Gabrysia”.
Patrzyłem w Moją małą Perełkę. Zanurzałem Ją w głębiny Mojej Miłości.

To Jego notka. Kosztowała mnie wiele uniżenia, pokory… Sama o sobie bym tak nie  napisała.

Słabo się czuję, ale spróbuję 🙂 Nawet się rymuje 😀

Wpatrywałam się w Umiłowanego mojego. Miłosiernego. Jaśniał.
„Ukochany!”
„Perełko!”
„Dziś Twoje święto. Niedziela Miłosierdzia!”
„Głębiny Jego są dziś otwarte. Dla każdego!”’
„Dla każdego… i dla mnie…”
„I dla Ciebie! Chodź, zanurz się!
Zanurzał mnie w Sobie… Prosiłam:
„Zanurz wszystkich, których kocham, proszę…”
„Zanurzam, Promyku”.

Wpatrywałam się w Umiłowanego. Patrzył we mnie tkliwie…
„Ukochany!”
„Perło Moja!”
Zmęczona nocnym tańcem i wciąż tańcząca, z trudem się pochyliłam i ucałowałam Ukochanego.
„Zbieram Twoje pocałunki, Promyku!”
Uśmiechnęłam się do Niego. Mówił dalej:
„Czułe, tańczące pocałunki”.
„Tak, tańczące pocałunki…”
Patrzył świetliście, jasno, promiennie….  Byłam w Jego Świetle.

Obudziłam się tańcząca bardzo. Leżałam, ciemno jeszcze było. Umiłowany był ze mną. Widziałam Jego Twarz, Jego Miłosierne spojrzenie utkwione we mnie… Nie rozmawialiśmy. Ale To Jego spojrzenie mówiło więcej niż tysiąc słów…

Patrzył  we mnie… Niby tak samo, ale… inaczej niż zwykle. Zawsze patrzy inaczej…
Więc patrzył. Zatapiał mnie w Sobie. Zanurzał. Zapalał mnie. Tak! Zapalał. A ja… płonęłam. Jak? Nie wiem… ON to we mnie robił.
Płonęłam, serce m płonęło, z tęsknoty, z miłości.
Patrzył promienny, płomienny Miłością. I mnie Nią zapalał.
Serce mi wciąż  płonie…
Płonąć dla NIEGO. Pragnę!

Wpatrywałam się w Umiłowanego. Patrzył promiennie, świetliście.
„Chcę sprawiać Ci  radość, przyjemność, Ukochany!”
„Sprawiasz Mi radość siedząc przy Mnie, Promyku”.
'Chcę Ci…”
„Służysz Mi! Tańcem i uśmiechem. I…”
Tu przypomniał mi to, co wczoraj napisałam na Fb.
„Podzieliłam się moim szczęściem, po prostu”.
Patrzył…
„Przyznajesz się do Mnie”.
„To oczywiste!”
Patrzył czule bardzo…
„Wtedy też”.
Roześmiałam się serdecznie.
„Wtedy? Przy grze w karty?”
„Obiecałaś Coś temu, który z Tobą grał, prawda?”
„Tak! I modlę się o Tu, a św Piotra, jak będzie okazja, też poproszę! ”
Patrzył uradowany.
O czym rozmawialiśmy? 🙂

Kiedyś zarejestrowałam się na kurniku.  I chodzę sobie tam pograć, najczęściej w tysiąca 🙂 A, że klikam powoli, niektórych graczy to denerwuje, wielu do tego stopnia, że mnie poganiają, a nawet wyzywają. Więc na swoim profilu napisałam, że mam niesprawne ręce dlatego gram wolno. „Proszę o cierpliwość 🙂 „- napisałam.
Kiedy jakiś czas temu grałam, wyskoczyło w okienku rozmów:
– Przepraszam, zablokowałem Cię. Dopiero potem przeczytałem Twój tekst na profilu. Powinienem najpierw. Przepraszam.
– Odblokuj 🙂
– Już odblokowałem, ale to nie powinno się wydarzyć. Przepraszam.
– Dziękuję. I nic się nie stało.
– Oj, stało się, stało. Ubliżyłem Ci.
Zdziwiłam się szczerze mówiąc tymi przeprosinami, tym bardziej, że gdyby pan Józef (tak ten grasz miał na imię) sam nie napisał mi, że mnie zablokował  to bym o tym nie wiedziała. Kiedy raz jeszcze zapewniłam, że nic się nie stało, zaczęliśmy rozmawiać. Józef napisał skąd jest i ile ma lat, mnie zapytał o to samo.
– O, jesteś w wieku mojej młodszej córki.
– A Ty w wieku mojego taty.
Napisał mi o swoich wnukach, potem dodał:
– A ja stary grzyb już jestem.
– Nie! 🙂
– Coraz bliżej ku ziemi.
– A może raczej ku Niebu?
– Albo ku piekłu.
– Wątpię 🙂
– Jak będziesz Tam, blisko św. Piotra to poproś, żeby mnie wpuścił, ok? 🙂
– OK 🙂
Gra dobiegała końca, Józef napisał, że dodał mnie do znajomych i, że jeśli zechcę to  będziemy razem grać.
Odpisałam,, że czekam na rewanż.

Ukochany patrzył we mnie z uśmiechem.
„A TY to nawet przy grze w karty działasz!”
„Ja działam zawsze, Promyczku!”
Może siedział z nami, jako trzeci Gracz. I rozdawał Swoje karty. Niebieskie… 🙂

Krótko, bo tańczę bardzo.

„Pięknie tańczysz, Mój Promyczku”.
„Tańczę jak potrafię. A jeśli pięknie to dzięki Tobie!”
Patrzył… dziwnie.
„Promyczku, pięknie tańczysz, uwierz!”
„Kiedy ja czuję, że nic nie robię. Cierpię tylko…”
„Właśnie! Ty czujesz, a JA widzę. Kto jest bardziej wiarygodny?”
Byłam rozbrojona!
„Ty!”
Patrzył promienny. Uśmiechałam się do Niego.

Jakiś czas potem:
„Przyszłam jeszcze posiedzieć. Uwielbiam w Ciebie patrzeć”.
„Ten, w Którego patrzysz, kocha Cię i tańczy z Tobą!”
„I widzi”.
„Widzi!

Dziś rozmawiałam z Ukochanym o sprawach osobistych, nie będę jej opisywać.

Swoją drogą jak bardzo ON mi ufa! Jak bardzo! Dał mi tyle duchowych Dzieci. I co rusz daje nowe. Mam ich już ponad trzydzieścioro. Prawdę mówiąc już przestałam Je liczyć 😀 Tylko się za Nie modlę, oddaję Je w JEGO RĘCE. Codziennie rano błogosławię Je w JEGO Imię, w Imię Ojca i Syna i Ducha Św., tańczę  za moje Dzieci. Za wszystkie razem i za każde z osobna.
Kocham Je, po prostu…. 🙂
A One mnie nazywają: Mamą, Mamuśką, Mateńką, lub po prostu Monią.
Kochają mnie… 🙂
A ON mi ufa, daje kolejne i kolejne.
Czyż można chcieć więcej?

Krótko, bo tańczę bardzo.

Nakarmiona Jego Ciałem i napojona Jego Krwią, wpatrywałam się w Umiłowanego. Patrzył promiennie we mnie.
„Żyję w Tobie, mój Promyczku!”
„Wiem!” – ucałowałam Go.
„I tulę Cię do Swego Serca!”
Znów Go ucałowałam.
„Doświadczam tego przytulenia”.
Patrzył czule bardzo.
„Wtedy gdy niczego nie doświadczasz, gdy wydaje Ci się, że jesteś sama, gdy cierpisz bardzo, wtedy tulę Cię najmocniej”.
Patrzyłam… Po chwili poprosiłam tatę, żeby mnie położył. Zmęczona byłam i tańcząca.
Kiedy leżałam, usłyszałam w głębi serca:
„Tulę Cię, Perełko!”
„Dziękuję!”
I tak leżałam wtulona w Umiłowanego. Wtulona w Jego Serce.

Obudziłam się „wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno”, Tak, tak, to słowa z Ewangelii św Jana, ale do tej sytuacji pasują jak ulał. Więc obudziłam się. I… uświadomiłam sobie, że śpiewałam we śnie. I że teraz śpiewam dalej.
„To Król nasz pełen chwały, śpiewajmy Jemu pieśń! Jezus Chrystus Zmartwychwstały, oddajmy Jemu cześć!”
I tak śpiewałam. Nie ustami, ale sercem. A całe moje wnętrze było rozświetlone, jaśniejące. Światłem Zmartwychwstałego, Jego blaskiem, Miłością.
„Promyku!”
„Ukochany! Żyjesz!”
„Żyję, Perełko! I Ty Żyć będziesz!”
Tulił mnie do Swego Serca.
Wciąż tuli.

Patrzył we mnie czule, Bardzo czule…
„Ukochany mój!”
„Perełko Moja kochana!”
Wpatrywałam się w mojego Króla, a On zanurzał mnie w Sobie…
„Tęsknię…. Usycham z tęsknoty…!”
„Przeciwnie! Kwitniesz, Promyku!”
Patrzył. Promieniał
„Perełko!”
„Umiłowany!”
Tu brakuje mi słów, żeby opisać w jaki sposób we mnie patrzył.
„Pragnę!” – wyrwało mi się prosto z serca.
Zatapiał mnie w Sobie.
„Cierpisz bardzo, Promyku”.
„Ty wiesz”.
„Cierpię z Tobą”.
Patrzyłam z uwielbieniem.
Po chwili dodał:
„A czego pragniesz, otrzymasz!”
„KOGO, Ukochany – szepnęłam całując Go – KOGO!”
Uśmiechnął się.
„Kogo pragniesz, Tego otrzymasz!”
Dziękowałam…