Autor: Maleńka

Mogę w każdej chwil przerwać.

„Ukochany, Najdroższy Panie Jezu!”
„Promyku Mój ukochany!”
Patrzył we mnie promienny, świetlisty. Patrzył czule bardzo… słodko. Ja w Niego patrzyłam w milczeniu.
„Wiem, że tańczysz bardzo, Perełko. Jestem z Tobą w cierpieniu i tańcu”.
Uśmiechnęłam się i chciałam  Mu dziękować. Ale On mi przerwał, mówiąc:
„Zaśpiewaj Mi to, co od rana Mi śpiewasz.
„Dobrze!”

Śpiewałam . On patrzył uśmiechnięty.
„Piękne!”
„Piękne? Prawdziwe!”
„Właśnie dlatego  piękne, bo prawdziwe!”
Patrzył we mnie… taki… dobry, taki łagodny… taki….
„Tak. Piękne, bo prawdziwe!”
Myślałam o innym Pięknie. A może o Tym samym…

Tańcząca wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył promienny. We mnie patrzył…
„Ukochany!”
„Perło Moja!”
„Przyszłam przy Tobie posiedzieć”- szepnęłam i ucałowałam Go.
„Odpocznij, Promyczku, tańczysz bardzo”.
„Tak, przyszłam odpocząć. Ale przede wszystkim Ci usłużyć”.
Promieniał.
„Uśmiechnij się do Mnie, Promyczku!”
Uśmiechnęłam się do Niego.
Patrzył jak nikt na świecie…
„Uśmiechnięta tancerka. Moja Uśmiechnięta Tancerka!”
Uśmiechnęłam się bardziej…
On jaśniał, promieniał, świecił… Byłam w Jego Świetle.
„Moja Uśmiechnięta Tancerka!”

Dziś 1001 notka 🙂

Codziennie rano witamy się z moim duchowym Dzieckiem słowami „Szczęść Boże”.
Dziś chciałam Mu jeszcze napisać, że tańczę /tzn ofiarowuję cierpienie/ bardzo ,bardzo.  Jednak pomyliłam literki i słowo automatycznie ułożyło się w „uczczę bardzo, bardzo”.  Nie zauważyłam tego błędu w pierwszej chwili. Dopiero jak wysłałam.
„Tańczę” dopisałam jeszcze.
Potem pomyślałam: „Tańcem w CIĘ uczczę!”
„Czczisz Mnie bardzo, bardzo. Miłością i tańcem!”- usłyszałam w głębi serca.
„Ty to napisałeś, prawda?”
„Ja, Promyczku, Ja!”
Uśmiechnęłam się do Ukochanego. Tańcząca.

Patrzył we mnie promiennie, jasno i…. tkliwie.
Zatęskniłam…
„Zawsze chciałam Cię…”- umilkłam i patrzyłam zachwycona.
„Promyczku, Ty Mnie czcisz i nawet o tym nie wiesz!”
Patrzyłam…
„A Ty mnie znów wysłuchałeś!” – pomyślałam o wielkiej radości mojej Córeczki a tym samym i mojej radości. Dziękowałam.
Patrzył we mnie rozczulony…
„Zawsze Cię wysłuchuję, Mój Promyku. A Ty Mnie czcisz, Mi służysz. Uczci Cię Mój Ojciec”.
Patrzył we mnie tak, że znów tęskniłam…

Tańczę bardzo, nie mam sił. Notkę napisze On.

Patrzyła we Mnie słodka Moja. Promyczek Mój ukochany, Cierpiący i Tańczący. Patrzyła uśmiechnięta. Ucałowała Mój wizerunek. I patrzyła Mi w oczy. Była taka maleńka, bezbronna. Dziecię Moje. Kochana Moja!
„Odpocznij we Mnie, Promyczku!” – szepnąłem jej do serca.
„Miłości moja!”

Tańczę w NIM i odpoczywam w NIM. Taniec w Nim jest odpoczynkiem.

Dziecko:
-Jak się jest zdrowym, wtedy jest się szczęśliwym.
Ja:
-ja jestem chora i jestem szczęśliwa.
Dziecko:
-jesteś szczęśliwa??
Ja:
– Bardzo!!!
Dziecko:
-To mnie nie rozumiesz…
Ja z czułym uśmiechem: – To Ty mnie nie rozumiesz.
Dziecko tez z uśmiechem:
–  Masz racje. To ja cię nie rozumiem.

Patrzył we mnie czule bardzo. Bardzo czule..
„Tańczysz, Mój Promyku!”
„Bardzo”.
„Jestem w Twoim tańcu”.
Ucałowałam dziękując Mu.
Patrzył tkliwie…
„I jesteś szczęśliwa?”
„Tak. Ty jesteś moim Szczęściem!”
On patrzył we mnie, a ja prosiłam Go, żeby moje Dziecko odnalazło Szczęście.

„Ukochany!”
„Perełko Moja!”
Patrzył we mnie… jak nikt na świecie na/we mnie nie patrzy. Miłość i Miłosierdzie samo.
„Zakochana jestem! W Tobie!”
Patrzył we mnie. A ja zaczęłam rozmyślać czy słowo  „zakochana” tu w ogóle pasuje, czy to nie herezja jakaś.
„Zakochany jestem w Tobie, Mój  Promyczku!”
Uśmiechnęłam się do Niego. Obiekcje prysły.
„Jestem Twym Oblubieńcem”.
„Ja Twoją oblubienicą!”
Patrzył…
„Nasza miłość kwitnie. Na modlitwie, w tańcu”.
„Tak!!!”
„A w Komunii Świętej osiąga wypełnienie. Moja Krew i Ciało łączy się z Twoim!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem. Zakochani.

Ucałowałam Ukochanego. Patrzył we mnie czule bardzo…
„Piękna Moja!”
„Najpiękniejszy Mój”
Patrzył… a ja do Niego szeptałam:
„Pomogłeś mi! Rano, kiedy układałam bukiety Madonnie, brakło mi sił, pomogłeś mi!”
„Zawsze Ci pomagam, Promyczku”.
„Nie wiem jak CI dziękować!”
Patrzył tkliwie…
„Kochaj Mnie, miłości tylko pragnę”.
„Masz ją! Masz moją miłość!”
Promieniał.
„Masz ją!”- powtórzyłam.
„Wiem!”
Uśmiechnęłam się do Niego, tańcząca bardzo, bardzo.
Uśmiechnął się do mnie.
„’Miłość to radość cierpienia’ – znasz te słowa, prawda?”
„Słowa św Tereski. I moje!”

Zmęczona jestem, ale może choć troszkę spróbuję.

„Ty mój Pasterz, ja owca Twoja!”
Patrzył we mnie czule bardzo…
„Znasz Mój Głos”.
„Poznaję… Uczysz mnie rozpoznawać Twój Głos”.
Patrzyłam w mojego Pasterza. W Dobrego Pasterza.
„Niesiesz Swoją małą, chorą owieczkę na Swych ramionach…”
Patrzył we mnie…
„Choroba ciała jest niczym wobec choroby duszy, Promyczku”.
„Tak… Kiedyś moja dusza też była chora. Uzdrowiłeś ją. Miłością!”
Patrzył we mnie. Mój Dobry Pasterz.

Ucałowałam Ukochanego. Patrzyłam Mu w oczy, a On w moje.
„Umiłowany!”
„Perełko Moja!”
„Przyszłam do Ciebie. Pobyć z Tobą”.
Patrzył promienny.
„Jestem dla Ciebie ważny”.
„Ważny? Najważniejszy!”
Zanurzał mnie w Miłości…
„Jesteś moim powietrzem! Tlenem moim. Moim Życiem!”
„Jestem!”
Patrzyłam uśmiechnięta. Wiedział.
„Tak, Promyku, wiem. Chcę jednak, żebyś o wszystkim Mi mówiła. Uwielbiam Cię słuchać!”
„Kocham Ciebie…”
Patrzył we mnie tak, jakbym była dla Niego najważniejsza…

„Perełko Moja!”
Patrzył we mnie czule bardzo. Uśmiechnęłam się do Umiłowanego, choć byłam zmęczona i tańcząca bardzo.
„Sprawiasz, że się uśmiecham, Ukochany”.
Patrzył promiennie.
„Odpocznij we Mnie, Promyczku:.
Odpoczywałam wpatrując się w Niego. Zanurzał mnie w Sobie…
„Jestem Twój, Promyku!”
„Jestem Twoja!”