Autor: Maleńka

TAŃCZĘ.
Więc krótko.

„Ukochany!”
„Mój Promyczku!”
„Przyszłam posiedzieć przy Tobie…”
„Posiedź, Promyku. Odpocznij przy Sercu”.
Po dłuższej chwili:
„Kocham Ciebie Jezu!”
„Wiem, widzę, Perełko. Żeby tak tańczyć jak Ty, trzeba bardzo kochać”.

Leżałam tańcząca i rozmyślałam:
„On, Ukochany mój, nigdy nie mówi mi o złu, które jest we mnie.,. Nie mówi o moich grzechach i słabościach. Choć zna je, lepiej niż ja sama. Nie mówi. Przeciwnie! Mówi o moim pięknie!
A kiedy mówi, że jestem piękna, ja chcę, pragnę być jeszcze piękniejsza, lepsza, chcę bardziej kochać. Dla Niego, ze względu na NIEGO! Kiedy mówi o moim uśmiechu, chcę się uśmiechać się częściej. Kiedy mówi o tańcu, pragnę tańczyć bardziej. Dla Niego.
A kiedy mówi, że mnie kocha, ja… rozpływam się w Jego Miłości…”

Ucałowałam Ukochanego. Patrzył we mnie tkliwie…
„Umiłowany!”
„Perło Moja!”
Patrzyłam tańcząca. On patrzył… zachwycony.
„Piękna Córka Króla!”
Uśmiechnęłam się.
„Króla najpiękniejszego! Przecudnego!”
Promieniał.

Jeździłam wózkiem po podwórku i śpiewałam:

U sąsiadów trwa remont. Panowie, robotnicy, którzy tynkowali ścianę domu sąsiadów, słysząc śpiew, co chwilę się na mnie oglądali i patrzyli na mnie ze zdumieniem. Pewnie myśleli, że mam bzika 🙂
A mam 🙂 bzika na punkcie Ukochanego!

Ucałowałam MAMĘ. Wpatrywałam się w Nią.  Ona uśmiechała się do mnie… ja do Niej.
„Mamusiu!”
„Mój Motylku, Dziecię Moje!”
Ucałowałam Ją znów. Patrzyła najczulej…
„Jaka Ty piękna, Motylku!”
„Dzięki Tobie i Twojemu Synkowi”.
„Idź do Niego, tęskni!”

Wpatrywałam się w Ukochanego. Trwaliśmy w tęsknocie i miłości… Wciąż trwamy.

TAŃCZĘ! Dla Umiłowanego tańczę. Wtulona, przytulona do Jego Serca. Współczującego, cierpiącego. Zranionego. Wtulona w Jego Serce… Tańczę! Czy może być większe szczęście i większa radość niż taniec dla Niego??? Nie!!! Tu, na ziemi nie ma większego szczęścia niż cierpieć z Cierpiącym. Dla Cierpiącego.
Tańczę otulona Jego Miłością!
Dziś usłyszałam w głębi serca, że z tańcem mi do twarzy.
Do twarzy mi z Umiłowanym!

Zmęczona jestem i tańcząca bardzo. Dźwigam swój krzyż, coraz cięższy… Dźwigam, wpatrzona w poorane plecy Ukochanego. Idę do wyznaczonego CELU.

Wpatrywałam się w Umiłowanego. Patrzył we mnie Swym spojrzeniem z Krzyża…
„Ukochany!”
„Najmilsza!”
„Przyszłam pobyć z Tobą” – uśmiechnęłam się.
„Jesteś ze Mną od rana”.
„’Tak…”
Uśmiechnął się  do mnie.
„Latamy, Promyczku!”

Latam dźwigając krzyż. Z Nim, tylko z Nim to możliwe. Napisałam, że krzyż jest coraz cięższy. Po ludzku, tak. Ale z Nim latam!

Krótko.

„Tańczymy!”
Patrzył we mnie czule, bardzo czule…
„Tańczymy, Promyczku”.
Ucałowałam Ukochanego i patrzyłam Mu w oczy. Szeptał do mojego serca:
„Jestem z Tobą, Perełko. Jestem w Twym cierpieniu, w Twoim tańcu. Jestem w Twej słabości i niemocy”.
Dziękowałam.
„Tańczę dla Ciebie, mój Ukochany”.

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie słodko, czule, promiennie…
„Cieszę się bardzo, że wstąpiłeś do Nieba i przygotowujesz dla mnie miejsce!”
Uśmiechałam się do Niego. A On do mnie.
„Już czeka, gotowe, Promyczku!”
Ucałowałam Ukochanego…
Patrzył we mnie w taki sposób, że czułam, że jestem dla Niego ważna, najważniejsza! Jedyna i piękna w Jego oczach. A jednocześnie bardzo maleńka… niemowlę. I byłam…
„Wiesz, mój Jezu, ja już teraz jestem w Niebie. Ty jesteś moim Niebem!”
Patrzył promienny. Zanurzał mnie w Sobie. I jestem w Niebie.
Ja i ON.
NIEBO.

W każdej chwili mogę przerwać pisanie. TAŃCZĘ.

Zauważyłam, że moje życie duchowe nabiera pędu. Przyśpiesza, przyśpieszyło. I coraz szybciej biegnie, pędzi wręcz! Pędzi do Ukochanego! Ja pędzę!

„Ukochany!!”
„Perło Moja!”
Patrzył we mnie promiennie, świetliście…
„Jakiś TY Piękny!”
Patrzył… zachwycony we mnie.
„Jesteś we Mnie, a Ja jestem w Tobie!”
„Ja Twoja, a Ty mój!”

Tęsknie i pędzę do Umiłowanego mojego. Pędzę!

Leżałam tańcząca i rozmyślałam… Oto wynik rozmyślań:

Może niektórych dziwi, że mam aż tyle duchowych Dzieci. Około czterdzieścioro.
Otóż każdego, za którego się modlę, czynię, a właściwie to Pan Jezus czyni, moim duchowym Dzieckiem. Kiedyś, jak byłam młodsza, myślałam, że nigdy nie będę miała ani dzieci, ani męża. I było mi, szczerze mówiąc, trochę smutno.
A tymczasem… 🙂 każda by chciała (i każda może mieć 🙂 ) TAKIEGO Męża jakiego ja mam. A Dzieci ok 40.
Pomyślałam, że rodzę swoje duchowe Dzieci. Rodzę do Życia. Rodzę przez modlitwę i taniec – ofiarę cierpienia.
Wystarczy 🙂  Tańczę bardzo. Na chwałę Ukochanego i za moje kochane Dzieci.

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzy: we mnie czule bardzo…
„Przyszłam posiedzieć przy Tobie”.
„Posiedź, Promyku, odpocznij”.
Tak… zmęczona byłam.
Rozmyślałam o moim duchowym Dziecku, które zmarło dziś w nocy.
Patrzył we mnie tkliwie.
„O co wczoraj prosiłaś, Promyczku dla swych Dzieci?”’
„O Niebo!”
„Wysłuchałem Cię!”
Ucałowałam Go.

Później dowiedziałam się, że moje Dziecko umarło z Bogiem.