BZIK

Leżałam tańcząca i rozmyślałam:
„On, Ukochany mój, nigdy nie mówi mi o złu, które jest we mnie.,. Nie mówi o moich grzechach i słabościach. Choć zna je, lepiej niż ja sama. Nie mówi. Przeciwnie! Mówi o moim pięknie!
A kiedy mówi, że jestem piękna, ja chcę, pragnę być jeszcze piękniejsza, lepsza, chcę bardziej kochać. Dla Niego, ze względu na NIEGO! Kiedy mówi o moim uśmiechu, chcę się uśmiechać się częściej. Kiedy mówi o tańcu, pragnę tańczyć bardziej. Dla Niego.
A kiedy mówi, że mnie kocha, ja… rozpływam się w Jego Miłości…”

Ucałowałam Ukochanego. Patrzył we mnie tkliwie…
„Umiłowany!”
„Perło Moja!”
Patrzyłam tańcząca. On patrzył… zachwycony.
„Piękna Córka Króla!”
Uśmiechnęłam się.
„Króla najpiękniejszego! Przecudnego!”
Promieniał.

Jeździłam wózkiem po podwórku i śpiewałam:

U sąsiadów trwa remont. Panowie, robotnicy, którzy tynkowali ścianę domu sąsiadów, słysząc śpiew, co chwilę się na mnie oglądali i patrzyli na mnie ze zdumieniem. Pewnie myśleli, że mam bzika 🙂
A mam 🙂 bzika na punkcie Ukochanego!