Miesiąc: listopad 2016

Noc. Leżę w łóżku tańcząca. Ukochany jest ze mną. Tuli do Serca…
„Ja jestem z Tobą, Promyczku. Jestem w Twym sercu. Zawsze!”
Uśmiechnęłam się do Niego z wdzięcznością. Po chwili szepnęłam:
'Jak w Maryi!”
Od razu jednak pożałowalam tych słów. Kimże ja jestem, żeby się do Maryi porównywać…? Nikim!!!
Usłyszałam w głębi serca:
” Tak, Mój Promyku. Jak w Maryi”.
Leżałam dalej. Noc, ciemno. Tańczę.
„To bardzo dobry czas na spotkanie z Umiłowanym. On i ja. Nic nie rozprasza, nie przeszkadza… On, ja. Ciemność i taniec.
Adwent.”

„Córko moja, cierpienie będzie ci znakiem, że ja jestem z tobą.”
Dz. 669

Jest ze mną.

Znów fragment Dzienniczka s Faustyny:
” przyszłam do cmentarza, uchyliłam drzwi i zaczęłam się modlić chwilę, i zapytałam się ich wewnętrznie: Pewno jesteście bardzo szczęśliwe? Wtem usłyszałam te słowa: O tyle jesteśmy szczęśliwe, o ile spełniłyśmy wolę Bożą
(Dz. 515)”

Noc, taniec z Ukochanym, rozmyślania. Rozmowa:
„Jesteś szczęśliwa, Promyku?”
„Wiesz, że tak, Ukochany. Bardzo!”
„A dlaczego?”
„Jesteś we mnie, ze mną. Kochasz mnie…”
„Dlaczego jeszcze?”
„Żyję w zgodzie z samą sobą. Staram się przynajmniej tak żyć…  I wierzę, że… podobam się Tobie”.
Noc, ciemno… a ja czułam Jego przenikliwe spojrzenie na sobie. I głos w głębi serca:
„Gdybyś nie pełniła Mojej Woli, nie byłabyś szczęśliwa”.

Wczoraj po południu „przypadkiem” natknelam się na tekst Dzienniczka Św Faustyny:
„Pociągasz mnie za sobą w niebiosa – a pozostawiasz mnie na ziemi; wlewasz w duszę moją tęsknotę za Tobą, – a kryjesz się przede mną. Umieram z pragnienia, by połączyć się na wieki z Tobą – a śmierci nie pozwalasz, by się zbliżyła do mnie
(Dz. 952).”
Przeczytałam raz, drugi, trzeci… Nie mogłam oczu oderwać się od tego tekstu. On był/jest o mnie! O tym czego doświadczam, a do tej pory nie potrafiłam ubrać w słowa. O mnie!

W nocy znów w tańczyłam bardzo intensywnie. Umiłowany mój był przy mnie.
Znów wyobrażałam sobie, że Ukrzyżowany leży obok mnie i tuli do Serca swojego małego Promyka.
Zaczęłam znowu rozmyślac o słowach Św Faustyny.
Chciałam o coś zapytać Ukochanego, lecz w głębi serca usłyszałam:
„Nie pytaj o nic, Promyczku. Idź po śladach, które Ci wskaże. A dojdziesz do Celu. ”
” Dobrze, Ukochany!”

Teraz siedzę u Stóp Umiłowanego mojego. Tańczę bardzo. On jest przy mnie i tuli mnie do Serca.

Tańczę po Śladach…

Adwent.
Moje życie jest Adwentem. Czasem oczekiwania, pragnienia, tęsknoty… Wielkiej, dojmujacej tęsknoty. Moje życie to Adwent. Czas czuwania. Czas oczekiwania. Radosnego, pełnego nadziei. Kiedyś jeden z moich Duchowych Synów napisał, że moje życie kojarzy mu się z Wielkim Postem. Może kiedyś było Wielkim Postem, ale od kiedy jestem blisko z UKOCHANYM Jezusem, moje życie zmieniło się w Adwent. Owszem na pierwszy rzut oka moje życie wydawać się może pełne trudów, doświadczeń braku i cierpienia. I często jest takie. Ale jest też pełne szczęścia i radości. Maryja i Józef też łatwo nie mieli, też cierpieli, doświadczali trudów, braku. Ale byli radośni i szczęśliwi. Ufnie czekali na NARODZINY.
Moje życie jest Adwentem. Czasem radosnego oczekiwania, pragnienia i tęsknoty. Czasem oczekiwania na Narodziny. Narodziny do ŻYCIA. Życia w PEŁNI!

Dziś w nocy tańczyłam bardzo. I leżąc usłyszałam w głębi serca:
„Ten Adwent spędzisz pod Sercu Jezusa, Promyczku. ”
Głos był jasny, perlisty, kobiecy. Byłam pewna, że już kiedyś go słyszałam…

Wpatrywalam się w Umiłowanego. Patrzył we mnie promienie bardzo.
” Pod Twoim Sercem?? I kto to do mnie mówił?? „-spytałam zdziwiona bardzo.
Uśmiechnął się do mnie.
„O nic się nie pytaj, Perełko Moja. Dowiesz się niedługo.”
Patrzył tak bardzo promiennie…
„Dobrze, Ukochany! ”
Patrzył. I ja też patrzyłam.
Tajemnica jakąś.
To piękne. Adwent jest pełen Tajemnic. To jedna Wielka TAJEMNICA.

Idę za UMIŁOWANYM moim. Za Oblubiencem mego serca, Oblubiencem mojej duszy. Za Panem Jezusem idę. Każdego dnia staram się iść za NIM. Choć krzyż coraz cięższy, obolała bardzo. To idę za Ukochanym moim.

Siedziałam u Stóp Umiłowanego i patrzylam w Jego oczy. A ON patrzył w moje. Siedziałam i w Niego patrzyłam. A ON we mnie patrzył… Nie potrzeba było nic więcej.
„Najmilsza Moja! Tańczysz. ”
Uśmiechnęłam się do Niego.
Patrzył tkliwie we mnie I czule bardzo.
Pomyślałam, że  nikt Tak we mnie nie patrzy jak ON! Dla Jego spojrzenia z Krzyża mogę tańczyć jeszcze bardziej. Dla UKOCHANEGO mojego.

Patrzył we mnie z wielką tkliwoscia.. Zapatrzylam się w Umiłowanego mojego… Zanurzal mnie w Sobie. On patrzył i ja patrzyłam.
„Moja Śliczna! ”
Uśmiechnęłam się do Niego.
” Kocham Cię! ”
” Widzę, Perełko. ”
Patrzył tkliwie bardzo…

W nocy tańczyłam bardzo intensywnie z Umiłowanym moim. Nad ranem chciałam, jak zwykle, układać bukiety Madonnie. Ale nie miałam siły.
„Nie dam rady, Ukochany… Przepraszam! ”
” Ja Ci pomogę, Promyczku. Dasz radę.”
„Dobrze. Dziękuję! ”
I zachwytem układać. Na początku szło mi trudno. Ale potem coraz łatwiej i łatwiej. I… ułożylam.
Jak skończyłam, szepnęłam do Ukochanego:
” Dałam radę. Dzięki Tobie! ”
” Zawsze jestem z Tobą, Perełko. I zawsze Ci pomogę.”

A teraz siedzę przed Umiłowanym moim. Tańczymy. Bardzo Tańczymy. Ale wiem że z NIM dam radę. Tylko z Nim.

Ucalowalam Umiłowanego. I siedząc u Jego Stóp, wpatrywalam się w JEGO Miłosiernre Oblicze. Patrzył we mnie z wielką czułością… Jak kochająca matka w swoje niemowlę. Rozmyślalam…
'Jak bardzo troszczysz się o mnie, mój Jezu! Jak bardzo się mną opiekujesz! Zadziwiasz i zachwycasz mnie każdego dnia. Widzę Twoją Obecność przy mnie. Namacalnie, realnie, fizycznie!!! Dajesz mi szczęście i radość. I pociagasz mnie ku Sobie bardziej i bardziej i bardziej…”
Uśmiechał się do mnie. Milczał. Jego spojrzenie przenikalo mnie na wskroś. I pociągal tym spojrzeniem ku Sobie jeszcze bardziej…

Siedziałam u Stóp Umiłowanego mojego i wpatrywalam się w JEGO Oczy. Patrzył w moje. Długo tak siedziałam w milczeniu. W końcu wyszeptalam :
„Uwielbiam tak siedzieć przed Tobą… Ale muszę już iść. Mam dziś pod opieką Olę.”ma
Uśmiechał się do mnie.
„Idź Promyczku. Ja jestem z Wami”.

Ola to moja siostrzenica i chrześniaczka. Tak się złożyło że nie mogła pójść do przedszkola. I była pod moją opieka. Bawiłysmy się świetnie! Lepilysmy plasteline, ukladalysmy puzzle, rysowalysmy. Ola nie mogła się nadziwić „jak to można tak ładnie buzia rysować??”
Też próbowała, ale jej nie wychodziło. Bylo bardzo wesoło 🙂

Wpatrywalam się w Umiłowanego mojego uśmiechnięta. On patrzył we mnie czule i promiennie.
„Ukochany mój! ”
„Perlo Moja Umiłowana!”
„Posiedzieć przy Tobie przyszlam. ”
” Ja zawsze czekam na Ciebie, Promyczku. Tęsknię! ”
Uśmiechnęłam się do Niego… z nostalgia…
” Ukochany… Tęsknię więc przychodzę. Jak przyjdę to tęsknię jeszcze bardziej . A nie mogę nie przychodzić bo tęsknię bardzo! ”
Patrzylismy w siebie nawzajem….
” Piękna Moja! ”
Ucalowalam Umiłowanego.
” Jak mogę Ci usłuzyc? – spytałam uśmiechnięta.
„Służysz Mi uśmiechem, Promyku”.
„Łatwo Ci służyć! ”
Patrzył we mnie z powagą. Wiedział, że tańczę bardzo.
„Łatwo, naprawdę?”
„Kocham Cię, więc mi łatwo! ”
Patrzył we mnie z wielką Miłością….