Miesiąc: grudzień 2016

Noc. Leżałam w łóżku tańcząca bardzo.

Byłam w Ogrodzie mojego serca. Adorowalam Rany Umiłowanego. Kleczalam u Jego Stóp i adorowalam, uwielbialam i całowalam… JEGO Rany. Klejnoty mojego serca, mojego Ogrodu. Najcenniejsze Klejnoty! Skarby!!

Długo tak kleczalam u Stóp Umiłowanego. Podniósł mnie i wziął na ręce. Usiadł na ławeczce i tulil mnie do Serca jak najczulsza matka. Tańczylismy.

“Serce Moje! Dziecię Moje”.

Tulił mnie do Serca. Mocniej i mocniej…

“Kocham Ciebie, Kocham Ciebie Jezu! “- szeptalam wtulona w Umiłowanego, bezpieczna i bardzo szczęśliwa. Ukochany pochylal się nade mną i patrzył Spojrzeniem z Krzyża. Tańczylismy.

Wciąż tańczymy.

Noc. Leżałam łóżku. Nie mogłam spać. Nie tańczyłam za bardzo. W miarę. A nie mogę spać często. Po prostu mało snu potrzebuję. Kiedy tak leżę, mogę zejść do Ogrodu mojego serca. Do Ukochanego.
Zeszłam tęskniaca bardzo… Ukochany czekał na mnie przy ławeczce.
“Jesteś!!!- szepnęłam uśmiechając się do Niego.
“Jesteś Perełko Moja!”
“Przy Tobie jestem. Przychodzę do Ciebie by BYĆ!”
Chwilę później siedziałam na ławeczce, a Umiłowany pochylal się nade mną i tulil do Serca. Patrzył we mnie jak nikt inny na świecie.
Trwałam przy Sercu UKOCHANEGO.
ON, Jego Miłość, Jego SERCE jest centrum Ogrodu mojego serca. Jego ŹRÓDŁEM! Źródłem Życia!!! To dzięki Niemu żyje Ogród, dzięki Niemu żyje moje serce. To dzięki Niemu ja Żyję!!!!
Przychodzę do Tego Źródła, aby pić, aby pić ze Zdroju Zbawienia. Aby Żyć. Aby BYĆ!

Byłam w kościele. Kleczalam przed Umiłowanym ukrytym pod Postacią bialutkiej, kruchej Hostii. Adorowalam SERCE. ŹRÓDŁO Życia Świętości, Miłości.
“Serce Jezusa, bądź pochwalone!
bądź pozdrowione!
bądź uwielbione!
bądź wywyzszone!
Amen. “

Noc. Leżałam w łóżku tańcząca bardzo.
Umiłowany pochylal się nade mną. Jedną dłonią gładzil moje czoło i włosy, a drugą trzymał w moich rękach. Patrzył we mnie spojrzeniem z Krzyża, czule bardzo. W Jego oczach widziałam miłość troskę i współczucie, że mnie boli, że cierpię. Chciałam Go pocieszyć.
“Dla Ciebie tańczę, Ukochany mój Jezu. Za moje Duchowe Dzieciaki” – szepnęłam uśmiechając się do Niego. Patrzył we mnie… W JEGO oczach ujrzalam dwa krzyże stojące naprzeciw siebie. Na jednym krzyżu wisiał mój Ukochany, na drugim…ja. Krzyże zbliżały się do siebie. Coraz bardziej i bardziej. Aż zbliżyły się do siebie całkowicie. Uscinely się wzajemnie.
“Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. “
Słowa te były niczym wiatr. Wirowaly.  Wirowaly wokół mojego łóżka i wokół krzyży. Ukochany wciąż patrzył we mnie z niezwykłą, bezgraniczna MIŁOŚCIĄ…
Ujrzalam drogę. Szłam po niej z Umiłowanym moim. Trzymał mnie za rękę. Uśmiechnięty, promienny, szczęśliwy. Ja też szczęśliwa bardzo, śmiałam się w głos. Ubrana byłam w białą sukienkę w kwiaty. Na horyzoncie świeciło wielkie, ogromne Słońce. Jego blask okrywal całe Niebo. Chłodny wietrzyk rozwiewal mi włosy. Szliśmy razem. Umiłowany prowadził mnie. Oboje wiedzieliśmy dokąd mnie prowadzi. Do DOMU.

Upadłam. Przepraszalam Ukochanego mojego. Umiłowany podniósł mnie i tulil do Serca.
„Pragnę Cię uszczęśliwiać, a tymczasem…. upadam, odchodzę….”
Patrzył we mnie z wielką Miłością.
„Uszczęśliwiasz Mnie, Promyczku! „
” Jak?! „
” Wracając do Mnie „.
” Do kogo miałabym wrócić? Do kogo innego??”
Ukochany uśmiechnął się do mnie. Tulil do Serca mocniej i mocniej….
„Perlo Moja Umiłowana. Jesteś blisko Mnie. A im bliżej Mnie jesteś Zły wścieka się bardzo, nienawidzi Cię,  bo należysz do Mnie. I wynajduje coraz to nowe sposoby,  żeby Ciebie skusić,  zwieść. I będzie wynajdywal.“
“Chcę być blisko CIEBIE Ukochany. Coraz bliżej i bliżej. A że Zły będzie mnie kusil to… to jego problem. Ja mam CIEBIE. Ty mi pomożesz!!”
Umiłowany tulil mnie z tkliwoscia wielką. Trwałam tak, przy Jego Sercu.

Zawsze pragnęłam adorować JEGO Rany. Pragnęłam. Ale nie śmiałam Dotknąć, żeby nie sprawić bólu Umiłowanemu. Jednak teraz widziałam, że nie sprawi to Mu bólu. Przeciwnie.
“One są dla Ciebie, Promyczku.  Z Miłości do Ciebie. “
Uklęknęłam u JEGO Stóp i zaczęłam całować JEGO Rany. To Jego dowody Miłości do mnie. Całowalam i całowalam… Trwałam w bezgranicznym unizeniu, oddaniu i… zachwycie. Wciąż trwam. A Ukochany jest cały dla mnie.  Cały. 

Miałam zamiar opisać moje Święta Bożego Narodzenia. Ale tańczę bardzo i nie mam za dużo siły.

Napiszę więc o nocy.

Lezalam tańcząca bardzo.

Byłam w Ogrodzie mojego serca. Ukochany trzymał mnie w Ramionach i tulil do Serca. Pochylony nade mną…  JEGO pełne czułości Spojrzenie. Spojrzenie z Krzyża. To Spojrzenie dodawało mi otuchy w cierpieniu, napelnialo mnie radością  i szczęściem wielkim. Ukochany otulal mnie Sobą, Miłością. Cała byłam w Nim. Jasnialam JEGO blaskiem. Cały Ogród Jasnial. Jednak ja nie patrzyłam na Ogród.  Patrzyłam w Umiłowanego mojego. Nie istniało nic. Tylko Jezus i… ja. Nawet nie istnialo cierpienie. Ból nie miał  znaczenia. 

Tylko Umiłowany mój Jezu. Tylko On. Jego Serce, Jego Miłość, Jego  Spojrzenie. 

Szopka w moim kościele parafialnym:

Po Wieczerzy  Wigilijnej trwałam tańcząca przy Umiłowanym moim. Tulil mnie do Swego Serca pochylony nade mną z czułością..
“Dziś Wigilia Twoich Urodzin, Ukochany mój Jezu! “
Uśmiechał się tkliwie nade mną.
“Tak, Promyczku. I dostaniesz prezent ode Mnie. “
“Ja prezent od Ciebie?? To ja powinnam dać prezent Tobie!! “
“Już Mi dałaś, Promyczku. Dziś JA dam Tobie.”
“Ja Ci dałam prezent?”
“Przyszłas do Mnie!”
Zdziwiona byłam, bo przecież codziennie przychodzę do Niego. I to jest raczej prezent od Umiłowanego dla mnie. Poza tym, nie mogłabym nie przychodzić… Ukochany patrzył we mnie, w moje oczy. Zmęczona zasnęłam…
Obudziłam się w nocy. Ukochany wciąż patrzył mi w oczy, a ja w Jego oczy patrzyłam. Patrzyłam i patrzyłam… I nagle… zobaczyłam w nich mój obraz. Anioł trzymał Hostię i Kielich przed którym klęczały Dzieci z Fatimy.
„Jak te dzieci i jak pasterze w Betlejem, tak i Ty Promyku wpatrujesz się teraz we Mnie”.
Patrzyłam zachwycona, zdumiona, szczęśliwa…

Tańczymy. Umiłowany pochyla się nade mną…

Za moje Duchowe Dzieci tanczę. Moje serce jest pełne ich gestów, uśmiechów. Pełne ich serc. Tak! Serce pełne serc.
Mam Duchowych Dzieci okolo 4o. Około, bo przy 20- tym przestałam liczyć. Nie liczę – kocham. I tańczę za Nie.
Moje Dzieci otaczają mnie modlitwą. Pomagają mi bardzo.
A Ukochany daje mi kolejne i kolejne. I rozszerza moje małe serce.
Pełne serc.

Noc. Leżę w łóżku tańcząca bardzo.

Ogród mojego serca Ukochany pochyla się nade mną. Trzyma w swych dłoniach moją twarz. Ja w swoich rękach trzymam JEGO. Pochyla się nade mną z wielką Miłością i czułością. Patrzy we mnie spojrzeniem z Krzyża. Tańczymy. W Jego oczach widzę siebie uśmiechnięta, widzę swoje oczy, twarz. W JEGO oczach… Uświadamiam sobie, że On w moich oczach widzi Swoje. Jakie to piękne…
„Cały Twój, Promyczku! ”
” Cała Twoja, Jezu! ”
Patrzymy w siebie nawzajem. Cali dla siebie nawzajem. Tańczymy. Ofiaruję Umiłowanemu mojemu cierpienie. On je przyjmuje z Miłością.
Ofiaruje mi Siebie. Miłość. Pochylenie Ukochanego. Czułość. Moja uśmiechnięta tańcząca twarz w Jego oczach. A Jego spojrzenie z Krzyża w moich.
Ofiarowanie. Obdarowanie.

Wpatrywalam się w Umiłowanego mojego. Ucalowalam Go i patrzylam Mu w oczy. Patrzył we mnie promiennie.
„Pisz, Promyczku. Ja Ci pomogę.”
Uśmiechnęłam się do Niego.
„Dobrze, Ukochany mój! ”
Więc piszę.
W nocy obudziłam się tańcząca bardzo i bardzo zmęczona. Chciałam zejść do Ogrodu mojego serca, do Ukochanego, ale nie miałam siły. Tęsknilam i pragnęlam. Nie miałam jednak siły…
Nagle poczułam, że czyjeś dłonie podnoszą mnie… Ktoś bierze mnie na ręce, przytula do serca i… unosi w głąb mnie. Znałam Te dłonie, To SERCE znałam.
Po chwili byłam już w Ogrodzie mego serca. Z Umiłowanym. Ukochany siedział na ławeczce, a mnie trzymał w ramionach, na kolanach. Tulił do Serca. Jak matka swe dziecko. I pochylał się nade mną z wielką tkliwością.
„Tęskniłem, Perełko”.
„Ja też…”
„Wiem. Dlatego przyszedłem po Ciebie”.
Uśmiechnęłam się do Niego z wdzięcznością.
Szepnęłam po chwili:
„Tańczę bardzo”.
Patrzył we mnie spojrzeniem z Krzyża.
„Dla Mnie tańczysz, Promyku”.
„Dla Ciebie”.
Tulił mnie do Serca. Wciąż tuli.