Miesiąc: październik 2013

Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam? On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał, jakże miałby wraz z Nim i nam wszystkiego nie darować? Któż może wystąpić z oskarżeniem przeciw tym, których Bóg wybrał? Czyż Bóg, który usprawiedliwia? Któż może wydać wyrok potępienia? Czy Chrystus Jezus, który poniósł za nas śmierć, co więcej, zmartwychwstał, siedzi po prawicy Boga i wstawia się za nami?
Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz? Jak to jest napisane: „Z powodu ciebie zabijają nas przez cały dzień, uważają nas za owce przeznaczone na rzeź”. Ale we wszystkim tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował.
I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani potęgi, ani co wysokie, ani co głębokie, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.
( Rz 8,31b-39 )

W tym czasie przyszli niektórzy faryzeusze i rzekli do Jezusa : „Wyjdź i uchodź stąd, bo Herod chce Cię zabić”.
Lecz On im odpowiedział: „Idźcie i powiedzcie temu lisowi : «Oto wyrzucam złe duchy i dokonuję uzdrowień dziś i jutro, a trzeciego dnia będę u kresu». Jednak dziś, jutro i pojutrze muszę być w drodze, bo rzecz niemożliwa, żeby prorok zginął poza Jerozolimą.
Jeruzalem, Jeruzalem! Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie są posłani. Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swoje pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście.
Oto dom wasz tylko dla was pozostanie. Albowiem powiadam wam, nie ujrzycie Mnie, aż nadejdzie czas, gdy powiecie: «Błogosławiony ten, który przychodzi w imię Pańskie»”.

„Halloween, Hallowe’en – zwyczaj związany z maskaradą i odnoszący się do święta zmarłych, obchodzony w wielu krajach nocą 31 października, czyli przed dniem Wszystkich Świętych. Odniesienia do Halloween są często widoczne w kulturze popularnej, głównie amerykańskiej. Halloween najhuczniej jest obchodzony w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Irlandii i Wielkiej Brytanii. Mimo że dzień nie jest świętem urzędowym, cieszy się po święcie Bożego Narodzenia największą popularnością. Święto Halloween w Polsce pojawiło się w latach 90. Głównym symbolem święta jest święcąca w środku dynia z wyszczerbionymi zębami. Inne popularne symbole to duchy, wampiry, czarownice, trupie czaszki itp.„- dowiaduję się z Wikipedii. Dalej czytam, że „zwyczaj” ten, noc z 31 października na 1 listopada jest także ważnym świętem w Kościele Szatana.
Tak… Halloween stało się też  „tradycją” w Polsce. Ponoć w ok. 90% katolickiej. Jest ono narzucane przez media i ”nowoczesne” szkoły. W tzw. „dobrym” stylu jest kupowanie przez rodziców halloweenowych strojów, gadżetów przebieranie ich za potwory, wampiry, kościotrupy, diabły i demony i pozwalanie im na paradowanie do późna w nocy po ulicach.
A nazajutrz… ci sami rodzice i ich pociechy odwiedzają nabożnie  cmentarze, uczestniczą często w odprawianych na nich Mszach Św., zapalają znicze na grobach bliskich zmarłych. Nie zdając sobie sobie sprawy, że dzień wcześniej oddali cześć diabłu, szatanowi.
Dlaczego o tym piszę w kontekście dzisiejszych Czytań?
isze św. Paweł. Dalej pisze o wybrańcach Bożych, o usprawiedliwieniu. O tym, że nic nas nie może oddzielić od miłości Chrystusowej… ” ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani potęgi, ani co wysokie, ani co głębokie, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga….”
Nikt i nic. Oprócz nas samych… Sami siebie odłączamy służąc pogańskiej nowomodzie. Zabijamy przepiękne święto Wszystkich Świętych, profanujemy pamięć naszych zmarłych, rozwrzeszczanym Halloweenem i wątpliwą ”ozdobą” z dyni.
„Panu Bogu świeczkę a diabłu ogarek”…
” Jeruzalem, Jeruzalem! Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie są posłani. Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swoje pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście.
Oto dom wasz tylko dla was pozostanie. Albowiem powiadam wam, nie ujrzycie Mnie, aż nadejdzie czas, gdy powiecie: «Błogosławiony ten, który przychodzi w imię Pańskie»”.
Ocal nas, Panie, w swojej łaskawości…!

Jezu Ukochany… trudno mi dziś pisać. Boli. Ty wiesz, Umiłowany mój… W takich dniach, momentach chronię się w Twym Sercu. W gorejącym Ognisku Miłości. Uciekam się do Niego. Twoje Serce wie co to ból, cierpienie. Wie najlepiej… Krwawi wciąż. Przebite za moje grzechy. Przeorane jeszcze po Twojej śmierci. Jakby jeszcze było mało cierpienia… mało Miłości… Więc kryję się w Nim. To Twój czuły punkt, czułe miejsce. Tu mi nie odmówisz niczego. Przychodzę tu, do Twego Serca i ofiaruję Ci moje cierpienie, słabości, całą moją nędzę i niemoc. Wiem, że moje cierpienie, choć dla mnie duże, przy Twoim jest niczym. Nie jest nawet cieniem Twojego. Mimo to ofiaruję je Tobie, mój Jezu ufając, że nawet coś maleńkiego, ofiarowanego z miłości ma wielką moc. Możesz przemienić w coś dobrego i pięknego. Przyjmij je, Panie…

Maluję. Aktualnie okno. Zauważyłam, że w moich obrazach często przewija się motyw okna. Może dlatego, że siedzę przy nim i w przerwach malowania lubię obserwować co się za nim dzieje. Zauważyłam też, że okna, które maluje są zawsze pełne światła, blasku. Są świetliste, jasne. Kiedyś, w „plastyku” pani od malarstwa próbowała wydobyć ze mnie tzw. „mroczne klimaty”. Nie udało się jej. „Widocznie ty taka jesteś. Jasna”- mówiła ze śmiechem. Powiedziała też, że moje obrazy są dziecięce i bardzo prawdziwe. Tak… serce, okno mojego życia jest pełne światła i radości i nie widzę powodu, żeby je ukrywać. Przeciwnie! To wielki Dar od Pana Boga. Będę o nim mówić, pisać. I je malować. Światło w sercu. Oknie mojego życia! Ukochany, On jest Światłem mojego serca! On wciąż otwiera okno mojego życia. Na całą szerokość!

Jestem Twoim osiołkiem. Często upartym i krnąbrnym, zbaczającym z Twojej drogi. Czasem kuszą go inne pastwiska…
A Ty stanowczo, ale z wielką miłością i łagodnością układasz go, sprowadzasz na właściwą Drogę…
Ucz mnie posłuszeństwa i pokory.
Pragnę być Twoim osłem, który niesie Cię Panie innym ludziom. Do bliźnich. Ucz nie zatrzymywać się na sobie, ale zawsze wskazywać na Ciebie.
Pragnę zabiegać o Twoją chwałę i cześć. Nie o swoją. O TWOJĄ! Pragnę, żeby przez wszystko, co robię było widać Ciebie.
A ja będę szczęśliwa, móc dalej nieść Cię, mojego Pana i Ukochanego.
Pragnę być Twoim osłem…
Jestem nim.

Ukochany… wczoraj rano odszedł do Ciebie ksiądz. Marek. Nie znałam go, nie widziałam, nie rozmawiałam. Opowiadał mi o nim mój duchowy Syn, a jego zakonny brat, ks Radek.
Opowiadał kiedy ks Marek był zdrowy i kiedy bardzo ciężko zachorował. Informował o jego stanie, prosił mnie o modlitwę. Tak, że ks Marek stał mi się bliski…
W środową noc, kiedy było z nim już bardzo źle, postanowiłam go duchowo adoptować. Odtąd ks Marek był moim duchowym Synem. I nadal nim jest…
Prosiliśmy Cię o cud uzdrowienia dla niego, wierzyliśmy do końca, że  możesz ten cud uczynić.
Ty jednak zdecydowałeś inaczej… Wziąłeś księdza Marka do siebie, gdzie już nie cierpi, gdzie już nic go nie boli. Gdzie, jak ufamy jest z Tobą.
I choć tu jego rodzina zakonna pogrążona jest w smutku i żałobie, to jednak ufam, że pocieszysz jego braci. Proszę Cię o to, Ukochany….

Ukochany Jezu, miałam dziś już nie pisać. Zmęczona jestem bardzo, ale i uparta. Wiesz o tym 🙂 Chcę, pragnę Ci podziękować za drugie Twoje Cudo. Wróciło dziś do domu. Po raz pierwszy je dziś zobaczyłam, do tej pory widziałam tylko na zdjęciu. Maleńkie jest bardzo. Mniejsze niż jego mała siostrzyczka. Ale charakterek już widać 🙂 U obojga. Dziękuję Ci za nie mój Umiłowany! Dzięki Tobie one żyją! Maleństwa kochane. Dzięki TOBIE! Bądź pochwalony. Uwielbiony! Niech żyją na Twoją chwałę!!!

Oja… moja mała siostrzenica i chrześniaczka. Zadziwia mnie, zachwyca i wzrusza sposób w jaki mnie traktuje. A jednocześnie to u niej takie naturalne…
Przytoczę kilka sytuacji.
Któregoś dnia malowałam i za bardzo się przechyliłam sięgając po farbę. Tak niefortunnie, że nie mogłam się wyprostować. Zastygłam w bezruchu. Potem siłując się sama ze sobą próbowałam usiąść prosto. Naraz usłyszałam zza pleców cieniutki głosik.
– Cekaj ciociu! Oja ci pomozie!
Podbiegła do wózka, chwyciła mnie za rękę i mocno pchnęła całym swoim wątłym ciałkiem, tak, że od razu usiadłam prosto.
– O, już dobzie! – zawołała.
– Już dobrze – uśmiechnęłam się do niej – dziękuję bardzo.
Pochwaliłam ją bardzo. Oja rozpromieniła się i pobiegła do kuchni.
– Babcia, Oja ciocię… Oja ciocię… – słyszałam jej głosik, nie mogła znaleźć odpowiedniego słowa, więc zawołałam:
– Oja pomogła cioci!
– Tak! – słyszę znów – Oja pomogła cioci!
Naprawdę mi pomogła…
Innym razem rodzice gdzieś jechali a ja sobie czytałam. I słyszę, że mama mówi do taty, żeby mnie spytał czy nie chcę iść do toalety.
– Oja pita! – słyszę cieniutki głosik.
Przybiega do mnie i „pita” bez ogródek:
– Ciesz siusiu ciociu?
Powiedziałam, że nie.
– Ciocia nie cie!- woła.
Dziewczynka jest niejadkiem. Ale bardzo lubi słodycze, szczególnie „tetolatkę”. Kiedy dostanie, zawsze domaga się jeszcze dla mnie: „A dla cioci?!”
Potem przynosi i wkłada mi do ust. A jak zjem, pyta:
– Ciesz jesce , ciociu?
Jedno jest pewne 😉 przy Oi nie zginę! 🙂

Ukochany mój JEZU… słaba jestem fizycznie. Sił brakuje. Ale dla mnie ważniejsza jest inna siła. Siła ducha. Tej mam w nadmiarze, po brzegi wypełnia mi duszę. Pan Bóg jakoś mi daje. Obdarza. Chyba lubi kiedy się uśmiecham A dzięki NIEMU, dzięki TOBIE uśmiecham się często. Do Ciebie i do ludzi. Ale nie tylko się uśmiecham. Dzięki niej żyję, kocham życie.
Ty, Jezu, jesteś moją siłą. Moim życiem.
Nagrałam to dla Ciebie… 🙂

Maryjo Jasnogórska, Matko moja Ukochana! Mateńko najmilsza… Oto dzisiaj oddaję się Ci pod opiekę. Strzeż mojej duszy i ciała. Oddaję Ci moje małe, biedne serce… grzeszne i słabe. Chroń je od złego. Proszę… Matko mojego Ukochanego, przyjmij mnie, córkę. Otocz troskliwą opieką. Madonno… medalik z Twoim wizerunkiem noszę na piersiach jak tarczę obronną prowadź mnie do Jezusa! Oddaję Ci też moich bliskich, moje duchowe Dzieci i wszystkich, których znam. Błogosław nam, Maryjo!

Ukochany… pomagasz mi nieustannie. Widzę to. Namacalnie. Wysłuchujesz. Ty i Twoja Matka. Kilka dni temu prosiłam Cię o coś naprawdę ważnego. O cud właściwie. Chodziło o czyjeś zdrowie i życie. Wszystko wydawało się już przesądzone… Pamiętam jak o tym z Tobą rozmawiałam… prosiłam, żebyś zrobił to dla mnie. Żebyś nie patrzył na moje grzechy i słabości, ale na moją miłość do Ciebie. Może to zuchwałe, że byłam tak pewna swojej miłości, ale tak prosiłam… Prosiłam i prosiłam. Potem umilkłam i trwałam w milczeniu.
Wydawało mi się, że w pewnej chwili usłyszałam: „Dobrze, poznaj i ty moją miłość”. Sądząc, że właśnie mi się to wydaje, prosiłam Cię dalej. Prosiłam o coś konkretnego. Dobrze, powiem. Prosiłam, żeby guz nie okazał się złośliwy. Nazajutrz miały być wyniki, czekałam na wiadomość od mojego Syna duchowego, który mnie prosił o modlitwę w tej intencji, i który miał mi dać znać o wyniku. Około południa napisał, że już zna wyniki badań, że guz nie jest złośliwy i, że szansa na przeżycie dla tego człowieka jest!
Byłam szczęśliwa! Teraz byłam pewna, że to Twoje słowa słyszałam (właściwie „słyszałam” to zle słowo, bo ich nie usłyszałam uszami, tylko gdzieś w głębi duszy…).
Trwałam w dziękczynieniu i w zdumieniu, że mnie wysłuchujesz. Dlaczego… wysłuchujesz? Nie pierwszy raz zresztą… Karolina napisała, że to pewnie dlatego, że w moim życiu jest dla Ciebie dużo miejsca. To prawda, staram się, żeby było. Coraz więcej i więcej.
I pragnę Ci się podobać, wcale nie dlatego, że wysłuchujesz moich próśb.
Pragnę Ci się podobać, bo Cię kocham, po prostu.