Miesiąc: kwiecień 2014

Trudno mi opisać co Ukochany we mnie robi. Co robi ze mną. Rozkochuje mnie w Sobie coraz bardziej i bardziej. Pociąga mnie do Serca, przyciąga. I rozpieszcza. A ja przecież nic wielkiego nie robię, tylko staram się Mu podobać i Go kochać. Się staram… Pragnę.

Gdy po przeczytaniu dzisiejszej Ewangelii zaczęłam się w Niego wpatrywać, usłyszałam głos w głębi serca:
„Jesteś, oblubienico Moja”.
„Jestem, Panie”.
„Pragnę, żebyś wiedziała, że Moja Miłość do ciebie nie ma granic, nie ma końca. I to co ci mówię o tobie jest prawdą”. Nie jest na wyrost, jak czasem myślisz”.
Uśmiechał się przy tym łagodnie, czule. I pobłażliwie.
Czułam się jak małe dziecko w ramionach Taty. Byłam bezpieczna i bardzo szczęśliwa. Pełna pokoju i radości. I… czegoś jeszcze :), ale nie potrafię tego ani opisać, ani nazwać. Może pełna Obecności Bożej. Nie wiem. 🙂 On wie.
Zaczęłam Go prosić, żeby tak mnie skruszył, wypalił, żebym znikła, żeby mnie nie było. Tylko ON. Żebym stała się przeźroczysta, żebym Go sobą nie zasłaniała.
Jezus, Umiłowany mój uśmiechał się do mnie…

Po przeczytaniu dzisiejszej Ewangelii patrzyłam w Ukochanego…
„Witaj oblubienico Moja, perło Moja!”
„Witaj Umiłowany!”- uśmiechnęłam się.
Jezus był poważny, ale promienny.
Wpatrywałam się i rozmyślałam o Ewangelii.
„Łagodny i pokorny sercem, którego jarzmo jest słodkie a brzemię lekkie… Tak… Przychodzę do Ciebie utrudzona i obciążona, a Ty mnie pokrzepiasz. Dajesz siłę. Jesteś ukojeniem dla mojej duszy”.
Patrzył we mnie czule… jakbym była, byłam takim prostaczkiem, któremu powierzał Swoje Tajemnice. I tak było. Powierzał.
„Chcę być jak Ty… naucz mnie, proszę – szepnęłam – kocham Cię i chcę być jak Ty”.
Patrzył we mnie, a w głębi serca usłyszałam:
„Jesteś. Dźwigasz swoje jarzmo pokornie i cicho. Teraz bardzo cierpisz choć nikt o tym nie wie. Tylko Ja”.
„Tańczę dla Ciebie, Jezu!”

Dziś nie będzie opisu mojej modlitwy. Uwielbiałam Jego Miłosierdzie, a potem długo z Nim rozmawiałam o sprawach bardzo osobistych. O moich grzechach. Właściwie o jednym. Rozmawiałam i zdumiona jestem. Po pierwsze dlatego, że mogę z Nim o tym rozmawiać. Tak, po prostu. Zwyczajnie. Radzić się. A przede wszystkim słuchać. Po drugie dlatego, że mnie nie osądza, nie oskarża choć ma do tego wszelkie prawo. A On nie. Jest ze mną. I podnosi! On mnie podnosi. Swojego robaczka nazywa perłą.
A we mnie dzieje się coś… Chcę być lepszą, dla Niego. I ufam Mu, że mi w tym pomoże. Ufam w Jego  Miłosierdzie. Ufam Miłosiernemu.

Nad ranem kiedy układałam bukiety Madonnie zobaczyłam obraz… Zobaczyłam stado świń, które coś deptały, niszczyły. Nie widziałam tego, bo było brudne, ukryte w błocie i nieczystościach. Nie widziałam, ale podświadomie wiedziałam co to było. To była perła. Co więcej, coś/Ktoś mi mówiło, że tą perłą jestem ja…
„Tak, tak właśnie wyglądam, cała w błocie i nieczystościach. To cała prawda o mnie. Brudna, nędzna i grzeszna”- pomyślałam. Zaczęłam się upokarzać, przepraszać Ukochanego za to jaka jestem.
Potem zobaczyłam przecudną koronę, wysadzaną drogocennymi kamieniami, diamentami, była też jedna, mała perła.
„Jesteś perłą w Moim diademie, robaczku!” – usłyszałam.
Byłam zdumiona! Przecież widziałam siebie wśród świń i nieczystości!
„Kto się poniża, wywyższony będzie” – usłyszałam znowu.

Dziś było inaczej niż zwykle. Kiedy zaczęłam się wpatrywać w Ukochanego, zdawało mi się, że koniecznie chce mi coś  powiedzieć. Nie myliłam się.
„Pragnę się podzielić  z tobą Moją tajemnicą, kochany robaczku”.
Słuchałam z zapartym tchem a On kontynuował:
„Nazywam cię <robaczkiem>, bo prosiłaś Mnie o to, ale naprawdę jesteś Moją drogocenną perłą. Drogą i drogo okupioną”.
Trwałam w  zdumieniu, dziękczynieniu i uwielbieniu…
Jestem Jego perłą… Niesamowite!

Wpatrywałam się w Jego oczy… W spojrzenie z krzyża. Miłosierne, jasne, dobre, łagodne, czułe. Przenikające mnie na wskroś.
Wczoraj postanowiłam zerwać całkowicie z czymś złym w sobie. Wcześniej próbowałam kilka razy zerwać, ale nie wychodziło. Wracało. Wczoraj postanowiłam definitywnie.
Dziś powierzyłam, oddałam Mu to jeszcze raz. Prosiłam, aby mi pomógł, bo sama nie dam rady.
„Jesteś teraz w Moim Sercu, kochana. Przylgnij do Niego”.

Od kilku dni  „chodzi” za mną pewna pieśń 🙂 Dziś włączyłam dyktafon i nagrałam…

Skończyłam nagrywanie i… śpiewałam dalej.
Wpatrywałam się  w Ukochanego i śpiewałam Mu… A On patrzył we mnie i uśmiechał się.
„Dla Ciebie, Umiłowany – uśmiechnęłam się – może niezbyt ładnie, ale szczerze!”
Patrzyłam dalej…
„Nawet papuga mi pomaga” – roześmiałam się.
„Pięknie śpiewasz, Mój robaczku. Sercem”.
„W Niebie będę śpiewać dla Ciebie. Piękniej”.
Patrzeliśmy w siebie dalej…
Wpatrywałam się w Jego oczy. Naraz zobaczyłam w nich tak ogromną Miłość do mnie, że nie sposób wyrazić! I cichy głos, który nieśmiało szeptał  do mego serca:
„Kocham cię, Moniko”.
„I ja Cię kocham, Panie! Nad życie! Ty jesteś moim Życiem!”

Nad ranem układając bukiety Madonnie, rozmyślałam o Jej życiu. Po ludzku było przegrane. Ślub (może szybki), Dziecko, ucieczka do Egiptu, trudna, wyczerpująca. Potem śmierć męża i odejście Jedynego Syna. Trudno było Jej pewnie to przeżyć, znieść. Może słyszała różne plotki od „życzliwych”. Na pewno bolało Ją kiedy wyrzucono Jezusa z synagogi i chciano zabić..
Potem Jego Męka i śmierć… konanie na krzyżu… Konała wraz z Syneczkiem… Trzymała potem Jego martwe Ciało w ramionach. Madonna z Dzieciątkiem.
Zmartwychwstanie. Jaka była szczęśliwa! Jaka szczęśliwa!
Nie wiadomo czy tęskniła za Synem gdy wstąpił do Nieba… po ludzku może tak.
Ale Ona nie myślała po ludzku, ale po Bożemu…

I tak o Niej rozmyślałam i… tęskniłam za Nią i za Ukochanym.

Potem wpatrywalam się w Niego i… nadal tęskniłam.
Patrzył we mnie rozpromieniony, radosny.
„Robisz postępy w lataniu, kochany robaczku”.
Podziękowałam i patrzyłam dalej…
„Tęsknię za Tobą Jezu”- wyszeptałam.
„Jestem zawsze z tobą”.
„Wiem, ale i tak tęsknię” – uśmiechnęłam się.
Tęskni się za czymś/ za KIMŚ kogo się zna, lub kiedyś znało, ale utraciło. Jak za dawno nie widzianym przyjacielem. Ukochanym.
Im więcej z Nim rozmawiam, modlę się, tym bardziej tęsknię. I modlę się, żeby zaspokoić tę tęsknotę. I… tęsknię jeszcze bardziej.
Czy tęsknię za śmiercią? Nie! Tęsknię za Życiem! Za prawdziwym Życiem w NIM!
„Szczę­śliwi ci, któ­rzy za życia tęsk­nią już do innego świata. Bo jeśli spo­tkają Boga prze­cha­dza­ją­cego się brze­giem jeziora, spo­tkają Życie. Wtedy śmierć sta­nie się naro­dzi­nami”- napisał ks. Tomasz.
Jestem szczęśliwa, bo mam za KIM tęsknić!

Znów słów brakuje… Może z Jego pomocą opiszę.
Wpatrywałam się w Oblicze Ukochanego…
„Witaj Umiłowany mój”- wyszeptałam.
Witaj Mój biedny robaczku”- usłyszałam w głębi mego serca.
Tak… tylko On zna moją biedę, moją nędzę… najlepiej. Ja też ją coraz bardziej poznaję. On daje mi poznać. Im bliżej Jego jestem tym bardziej widzę jaka jestem nędzna, jaka malutka…
Ale On kocha mnie mimo to. A może właśnie dlatego…
Jezus kontynuował:
„Dziś pierwsza lekcja latania”.
Słuchałam podekscytowana :)”Żeby wzlecieć w górę musisz oderwać się od wszystkiego co ziemskie”.
Niby proste- pomyślałam- a jednak trudne. Tak wiele razy na modlitwie, mimo najszerszych chęci, zamiast myśleć o Bogu, rozmyślam o czymś innym. Kiedy się na tym „złapię”, zaraz do Niego wracam i przepraszam. Ale zdarza mi się…
Powiedziałam Mu  o tym.
Jezus uśmiechał się do mnie.
„Przecież już to potrafisz. I często odrywasz się od ziemskich spraw. Kiedy tańczysz przed Moim Tronem”.
To było olśnienie… 🙂
„Tak! Kiedy tańczę dla Ciebie zapominam o Bożym świecie! Tylko tańczę! Wiruję w przestworzach… Tańczę przed Twym Majestatem”.
Ukochany uśmiechał się do mnie dalej.
„Niedaleko ci do latania, robaczku. Kiedy się ze Mną spotykasz, zawsze tańcz dla Mnie”.
„Dobrze, Ukochany, spróbuję”.

Wpatrywałam się w Ukochanego… Był wzruszony. Ja także… W nocy wydarzyło się coś… Nie będę tego opisywać. Powiem tylko, że to była bardzo ciemna noc dla mnie.
Patrzeliśmy więc w siebie wzruszeni…
„Jesteś, kochany robaczku!” – usłyszałam w głębi serca.
„Jestem, Panie..”
Patrzył we mnie tak czule, choć miał wszelkie powody, żeby mnie potępić, oskarżyć…
Zaczęłam Mu to dziękować.
Potem usłyszałam:
„Oto teraz zanurzam cię w Miłość. W chrzcie zanurzyłem cię w Moją mękę, śmierć i zmartwychwstanie. Teraz zanurzam cię w Moją Miłość”.
Dziękowałam Mu, wielbiłam. Prosiłam, żeby nie wypuszczał mnie ze Swoich rąk.
„Trzymam cię w nich mocno, robaczku”.

I jak to odpisać! Znowu słów brakuje!
Wpatrywałam się w Ukochanego… Siadałam do modlitwy z nastawieniem adoracji, wielbienia Go.
Kiedy już zaczynałam, On  mi przerwał, mówiąc:
„Oto teraz, robaczku, schodzę do twojej otchłani, na dno twojego jestestwa. I wydobywam to, co w tobie martwe, umarłe. Wydobywam i ożywiam. Daję życie.  To potrzebne, żebym mógł cię nauczyć latać”.
Patrzyłam oniemiała… Radosna, szczęśliwa!
Jezus uśmiechnięty mówi dalej.
„Pamiętasz robaczku co powiedziałem na samym początku naszych spotkań?”
„Jak mogłabym zapomnieć, Panie… Powiedziałeś, że jestem piękna w Twoich oczach” – szepnęłam zawstydzona.
„Tak! I powiem więcej! Piękniejesz coraz bardziej. Kwitniesz! Jesteś coraz piękniejsza!”
„Tylko dzięki Tobie, Umiłowany!”
Zaczęłam Mu dziękować, wielbić, adorować.
„Ukochany mój, Piękny mój, najlepszy, najdroższy mój! Skarbie mój!”
A… w sercu słyszałam…
„Umiłowana Moja! Piękna Moja, najdroższa! Oblubienico Moja!”
On… adorował… mnie!
I jeszcze powiedział”
„Pragnę mieszkać w sercach ufnych, pokornych, czystych, dziewiczych. Twoje serce takie jest!”
Byłam w szoku. I ciągle jestem…