Dlaczego zdecydowałam się na pisanie tego bloga………?

Z powodu choroby jestem całkowicie uzależniona od innych – rodziny. Zdana na ich łaskę i niełaskę.

Karmienie, ubieranie, toaleta…………..

We wszystkim  mogę liczyć na rodzinę.

Zawsze chciałam mieć coś swojego, coś co będzie uzależnione tylko ode mnie.

Mówię bardzo niewyraźnie…..

Pisać lubię i  chyba trochę umiem…………

Wpadłam na pomysł – będę pisać bloga !

Może to komuś głupie, proste – jego sprawa…….

Dla mnie to było  wyzwanie

Na początku ‘’szło’’ mi ciężko,

Ale im dłużej pisałam, tym bardziej mnie wciągało.

Ludzie czytają to co napiszę, komentują.

W domu nikt o tym nie wie, że  pisę….

To taka moja tajemnica….

…. Teraz także i Wasza

                              

Niepewnie idziesz pochylony
drogą co nigdzie nie prowadzi
tak jak po fali
tak jak po linie
jak nad przepaścią idziesz drogą
tak jak po fali
tak jak po linie
nie widzisz ziemi pod stopami
w powietrzu lekko zawieszony
skupiony nad swym każdym ruchem
w niepewny obraz zapatrzony
ostrożnie idziesz w dal bez celu
ostrożnie swym tanecznym krokiem
tak jak po fali
tak jak po linie
jak nad przepaścią idziesz drogą
tak jak po fali
tak jak po linie
jak łatwo serce wpada w gniew
jak łatwo gniew przechodzi w żart
jak łatwo widzisz w życiu cel
jak łatwo stwierdzasz jego brak
jak linoskoczek
zręcznie idziesz poprzez świat
jak linoskoczek
zawsze swym cyrkowym krokiem
jak linoskoczek
jak na linie zawieszonej
jak linoskoczek
zręcznie idziesz poprzez świat
tak jak po fali
tak jak po linie…
————————————————————–

                                        G. Turnau

 

 

……….oto dzisiejszy człowiek…………….

- Nie mam braci ani sióstr - rzekł pewien profesor do swego gościa, wskazując na piękny portret rodzinny - ale ojciec sportretowanego młodzieńca jest synem mego ojca.      Pytanie: W jakim wzajemnym pokrewieństwie znajdują się mówiący te słowa i młody człowiek z wiszącego na ścianie portretu?

  

            ………..Byłam dzisiaj odwiedzić groby bliskich………

  ………groby…. pomnik i krzyż….urodził się…. umarł………

   ale  ja wspominałam żywe osoby …… babcię…. dziadka …ciocię…. panią od polskiego…………

pamiętam ich twarze……..postacie… ich słowa….

bardzo mi ich brakuje…

ale wiem, że kiedyś się spotkamy……..

——————————————————————-

Śpieszmy się

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dzwięk troche niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widziec naprawde zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzec
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a bedziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiac o miłosci
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą

ks. Jan Twardowski