Miesiąc: lipiec 2010

1W owym czasie doszła do uszu tetrarchy Heroda wieść o Jezusie.²I rzekł do swych dworzan: „To Jan Chrzciciel. On powstał z martwych i dlatego moce cudotwórcze w nim działają”.³Herod bowiem kazał pochwycić Jana i związanego wrzucić do więzienia. Powodem była Herodiada, żona brata jego,Filipa.⁴Jan bowiem upomniał go: „Nie wolno ci jej trzymać”.⁵Chętnie też byłby go zgładził, bał się jednak ludu, ponieważ miano go za proroka.
⁶Otóż, kiedy obchodzono urodziny Heroda, tańczyła córka Herodiady wobec gości i spodobała się Herodowi.⁷Zatem pod przysięgą obiecał jej dać wszystko, o cokolwiek poprosi.⁸A ona przedtem już podmówiona przez swą matkę: „Daj mi – rzekła – tu na misie głowę Jana Chrzciciela!”⁹Zasmucił się król. Lecz przez wzgląd na przysięgę i na współbiesiadników kazał jej dać.¹⁰Posłał więc [kata] i kazał ściąć Jana w więzieniu.¹¹Przyniesionogłowę jego na misie i dano dziewczęciu, a ono zaniosło ją swojej matce.¹²Uczniowie zaś Jana przyszli, zabrali jego ciało i pogrzebali je; potem poszli i donieśli o tym Jezusowi.
                                                                                     / Mt 14, 1-12/
————————————————————————————-
  Na podstawie dzisiejszej Ewangelii chciałabym rozważyć jeszcze raz aspekt prawdy.
Co to jest prawda? – pytał  Piłat Jezusa.
Klasyczna definicja prawdy mówi że prawda jest zgodnością myśli z rzeczywistością. Jest to zgodność  pomiędzy tym co myślimy, mówimy i robimy.
Święty Jan Chrzciciel  głosił Prawdę i dla niej oddał  swoje życie. Nie tylko głosił i umarł za nią ale przede wszystkim według niej żył. Nie chciał, nie mógł na to pozwolić  by jego bliźni żył  w kłamstwie. Upominał  Heroda. A ten go nie posłuchał. Nie przyjął  prawdy, wolał  żyć w kłamstwie, hipokryzji, w grzechu. Wolał  zabić  Jana Chrzciciela. Zagłuszyć prawdę.
W dzisiejszym świecie mówienie i życie w prawdzie jest źle widziane. Ośmieszane. Nie traktowane poważnie.
Jednak właśnie teraz  w świecie kłamstwa i obłudy trzeba mówić Prawdę.
Jak dzisiaj mówić  prawdę? Mówienie komuś prawdy może go zranić, skrzywdzić. Jednak ją trzeba mówić.  Jak?
Po pierwsze trzeba żyć zgodnie z tym co się głosi. Jeśli się kogoś poucza, że źle robi a samemu robi to samo jest się niewiarygodnym. „Dlaczego widzisz źdźbło w oku brata swego, a belki w oku własnym nie dostrzegasz? Albo jak powiesz bratu swemu: Pozwól, że wyjmę źdźbło z oka twego, a oto belka jest w oku twoim? Obłudniku, wyjmij najpierw belkę z oka swego, a wtedy przejrzysz, aby wyjąć źdźbło z oka brata swego” /Łuk 6,36-42/.

Trzeba zacząć od siebie. Potem można pouczać innych.

Po drugie prawdę trzeba mówić z miłością. Trzeba oceniać czyn a nie człowieka. Jeśli powiemy ” to co robisz jest złe”,ocenimy czyn – jeśli: „jesteś  zły ” -człowieka.

My już nie musimy jak Piłat pytać „Co to jest prawda. My wiemy, że Prawdą jest Jezus. Znamy Ewangelię.

Musimy tylko i aż  chcieć ją dobrze poznać, odważnie głosić. Przede wszystkim musimy według niej żyć

Żyć w Prawdzie, bez względu na to co powiedzą inni. Odważnie.

Żyć w Bogu . Według Jego zasad.

Czy potrafimy dawać świadectwo?

Czy chcemy?

Katastrofa,szok, niedowierzanie… Śmierć prawie 100  osób w jednym  momencie,minucie… Żałoba narodowa.Ludzie zbierają się pod  Pałacem Prezydenckim. Zapalają znicze,  setki, tysiące  zniczy… Płaczą ,modlą się. Harcerze  stawiają krzyż. Z  potrzeby serca  w atmosferze silnych emocji, w chwili powszechnej żałoby narodowej. Nikt nie negował sensu tego spontanicznego odruchu.  Był on wtedy potrzebny, ważny.

Minęła żałoba, minął szok.  Zniczy pod Pałacem  jest co raz mniej.  Krzyż stoi. Jeszcze.  Pojawiły się sugestie,żeby go przenieść  w  inne,  odpowiedniejsze dla niego,  godniejsze miejsce. Jedni uważają, że powinien zniknąć stamtąd jak najszybciej. „Polska jest krajem świeckim i przed budynkiem administracji publicznej,który należy do wszystkich obywateli tego kraju, nie tylko  katolików, nie powinno być postawionych żadnych symboli religijnych . Krzyż jest symbolem religijnym, który wymaga szacunku. To nie jest miejsce dla krzyża. Nie jesteśmy państwem wyznaniowym inie wszystkim musi to odpowiadać ”.                                              „Cała Polska  broni krzyża”  krzyczą inni. Zwykły prosty krzyż  stał się sprawą polityczną.  Na jego temat bardzo chętnie wypowiadają się posłowie i senatorowie . Przywódcy partii politycznych, różnych opcji. Kłócą się, obrażają, wyzywają jedni  drugich.    Co więcej, krzyż  stał się przedmiotem niewybrednych  żartów i kpin. Kościół też  długo  milczał w tej  sprawie… W końcu wypowiedział  się „7 lipca na Jasnej Górze prymas Polski abp Józef Kowalczyk zaapelował o wyeliminowanie niezrozumiałych konfliktów politycznych w kraju i „budowę Polski, która będzie autentycznie bronić krzyża, nie upolityczniając go”. Rozmowy w Kancelarii Prezydenta RP ws.przeniesienia krzyża rozpoczęły  się 13 lipca. „ 3 sierpnia krzyż sprzed Pałacu Prezydenckiego, upamiętniający ofiary katastrofy prezydenckiego samolotu pod  Smoleńskiem, zostanie przeniesiony do akademickiego kościoła św. Anny w  Warszawie’’ – poinformował rzecznik Metropolitarnej Kurii.Jednak  w  Kościele pojawił się  dwugłos. Pojawiły się komentarze, że  Kościół dzieli ludzi.Kościół  jest  jeden i powinien mówić jednym  głosem  zawsze. Krzyż , który jest pięknym konkretnym  znakiem  miłości i jedności podzielił  katolików.

Czy tak powinno  być?  Oczywiście, że  nie.Krzyż powinien być  przedmiotem szacunku wszystkich wierzących. Jeśli  już podjęto decyzję  o jego przeniesieniu tonie powinno się tego robić po  cichu,  ze strachu przed  kimś. Przeniesienie  go powinno odbyć się  w  uroczystej procesji  połączonej z Mszą  w  intencji wszystkich ofiar katastrofy.                                     Chrystus  umarł na krzyżu  za wszystkich. On  nie  dzielił ludzi,                      przeciwnie– jednoczył.                                                                                              Kościół to my , nie dajmy  się podzielić. Zacznijmy  mówić jednym głosem.                                                                 

Głosem  miłości.     

Tolerancja (łac. tolerantia – „cierpliwa wytrwałość”; od łac. czasownika  tolerare -„wytrzymywać”, „znosić”, „przecierpieć”) – termin stosowany w socjologii, badaniach nad kulturą i religią. W sensie najbardziej ogólnym oznacza on postawę wykluczającą dyskryminację ludzi, których sposób postępowania oraz przynależność do danej grupy społecznej może podlegać dezaprobacie przez innych pozostających w większości społeczeństwa. W okresie reformacji  pojęcie to było stosowane w odniesieniu do mniejszości religijnych. Obecnie termin ten obejmuje również tolerancję różnych orientacji seksualnych oraz odmiennych światopoglądów.

Modne słowo. Teraz wszyscy musimy być  tolerancyjni, wyrozumiali. Jeśli nie jesteśmy tolerancyjni,oskarżani jesteśmy  o zacofanie, niedostosowanie,ciemnogród, brak otwartości .

W sobotę 17 lipca w Warszawie odbyła ogólnoeuropejska parada środowisk lesbijek, gejów, osób biseksualnych oraz osób transgenderycznych w ramach EuroPride 2010. Organizatorem imprezy była fundacja Równości, która rokrocznie organizuje w stolicy Paradę Równości.Hasłem zaplanowanej manifestacji jest parodia słów Jana Pawła II: „Nie lękajcie się”…

Media zareagowały na wiadomość o paradzie z radością . Wręcz entuzjastycznie. Mówiono  o niej przez cały dzień. W dziennikach przedstawiano jako wiadomość dnia. Widziałam wielobarwnie ubrany (często nie) tłum. Widziałam ostentacyjnie całujących się dwóch panów i dwóch pań. Cała parada ukazana była w atmosferze miłości, radości i tolerancji właśnie. 

Relacje o EuroPride przyćmiły inną ważną imprezę. Obchody 600-lecia bitwy pod Grunwaldem.

„Jeśli tak ma wyglądać tolerancja to ja nie jestem tolerancyjna”.  –  pomyślałam.

Fundamentem tolerancji jest relatywizm poznawczy (nie ma obiektywnej prawdy) i moralny (nie ma obiektywnego dobra).   Promotorzy tolerancji zwracają się więc np.do katolików, mówiąc: „Jeżeli chcecie być tolerancyjni, przyznajcie, że wasze 'prawdy’ są tylko wasze i że nie są lepsze od naszych 'prawd’.

Tymczasem katolików ma obowiązywać jedna  prawda.Obiektywna.                      Katolik nie może tolerować fałszu i zła. Ma mówić prawdę ,nawet niewygodną i nie modną. Jezus jest Drogą i Prawdą i Życiem. 

   „ Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi.”

O tym, że Jezus jest Bogiem wie każdy katolik. Wierzy w to.
Jednak tego, że Jezus jest człowiekiem, człowiekiem z krwi i kości, co więcej, że jest Żydem nie każdy chce przyjąć do wiadomości.
Tymczasem Jezus urodził się w Izraelu, w rodzinie żydowskiej. Wychował się w tamtejszej kulturze. Uczył się Tory, poznawał ją. Uczestniczył w różnych żydowskich świętach, uroczystościach.Jak każdy pobożny Izraelita pielgrzymował do Jerozolimy na święto Paschy.
Przemawiał w synagogach i w Świątyni. Jego uczniowie byli Żydami.
Kiedyś czytałam powieść historyczną Romana Brandstaettera '’Jezus z Nazarethu“. Zafascynowała mnie. Cała powieść przesycona jest duchem Biblii, duchem starej poezji semickiej. Zachwyciła mnie atmosferą  miejsca, czasu i tradycji  żydowskiej. Zachwyciła mnie tajemniczością i mistyką. Kiedy ją czytałam czułam, że opisywane tam wydarzenia przenika Boży Duch.
Szczególnie podobały mi się opisywane tam szczegółowo uroczystości.
Na przykład Święto Jom Kippur (Dzień Pojednania, Przebłagania).
„W czasach biblijnych Święto Jom Kippur- tak jak i dziś- było najważniejszym świętem w kalendarzu biblijnym, a centralnym wydarzeniem tego święta były ofiary składane w Miszkan-Przybytku, wybudowanym na pustyni, w czasie wędrówki Izraelitów do Ziemi Obiecanej, a który w późniejszych czasach został zastąpiony przez Beit HaMikdasz- Świątynię Jerozolimską. W dniu tym obowiązywał ścisły post, nie wolno też było się golić ani strzyc, nosić skórzanych butów, oraz obowiązywał nakaz wstrzemięźliwości w stosunkach małżeńskich.
Składanie ofiar prowadził i nadzorował Kohen HaGadol – Kapłan Najwyższy, zwany inaczej arcykapłanem, który do tego święta specjalnie się przygotowywał, mianowicie przed świętem udawał się do odosobnionego pomieszczenia i spędzał tam 7 dni (liczba siedem w tradycji judaizmu jest liczbą Boga, symbolizującą Jego wielkość, doskonałość i zupełność). W ostatnim dniu dokonywał rytualnych kąpieli oczyszczających oraz wkładał bigdej kodesz-święte szaty – białe, lniane szaty zwane szatami ofiarniczymi. Po zakończeniu ceremonii arcykapłan przebierał się w swój typowy strój, zwany czasem szatami czci i chwały.
Jom Kippur był jedynym dniem w roku, kiedy to arcykapłan- i tylko on- mógł wejść do Kodesz HaKodaszim- Miejsca Najświętszego, i to w ściśle określonym momencie ceremonii ofiarniczej, z krwią cielca by kropić nią przed Kaporet- ubłagalnią. Krew zabitego cielca stanowiła ofiarę przebłagalną, bowiem tylko krew miała moc rozgrzeszenia.
Najpierw przyprowadzano par benbakar- młodego cielca, oraz dwa kozły. Między kozłami dokonywano losowania, który dla Pana, a który dla Azazela (Azazel to imię demona). Następnie składano ofiarę z cielca, nad którego głową arcykapłan dokonywał przebłagania za siebie i pozostałych kapłanów. Następnie podobnie czynił przebłaganie za grzechy całego ludu nad głową kozła (seir) Pańskiego i składał go w ofierze, w taki sam sposób jak cielca. Powieść dokładnie opisuje jakie części zwierzęcia były palone na ołtarzu, a jakie poza obozem Izraelitów. Zwierzę było składane na ołtarzu miedzianym, natomiast na mizbeach hazahaw- ołtarzu złotym znajdującym się w HaKodesz kapłan spalał kadzidło. Część mięsiwa, skóry, odchody- czyli wszystkie części wydzielające przy spalaniu odór, były spalane na oddzielnym ognisku poza obozem Izraelitów przez specjalnie do tego wybranego człowieka. Ten, po spaleniu części poza obozem musiał dokonać rytualnego obmycia się. Z krwią cielca kapłan wchodził poza drugą zasłonę- parochet, i kropił krwią przed ubłagalnią. Bardzo ważne było, aby kapłan wszystko wykonywał tak jak przykazał Pan, gdyby zignorował któryś z przepisów, to groziła mu śmierć w momencie gdy przechodził pod drugą zasłoną by wejść do Kodesz haKodaszim.
Kozioł Azazela zwany też był sair hechaj- kozłem żywym, w odróżnieniu od Pańskiego, gdyż nie był zabijany i składany w ofierze na ołtarzu, lecz żywy wyprowadzany, przez specjalnego człowieka poza obóz, na pustynię. Wcześniej Arcykapłan kładł ręce na jego głowę i dokonywał symbolicznego przeniesienia grzechów narodu na kozła.
Ten, który wypędzał kozła Azazela na pustynię, musiał wyprać swe szaty i dokonać rytualnego obmycia poza obozem.
Po złożeniu ofiar za grzech Kohen HaGadol przebierał się, zdejmował święte szaty lniane, obmywał się i wkładał swoje typowe szaty, pięknie zdobione i składał ofiarę całopalną, na którą składały się 2 barany, których tłuszcz spalał na ołtarzu. Następnie odczytywano fragmenty Tory i kapłan błogosłąwił ludowi. Przebłaganie się dokonało, miłosierdzie nadeszło i pojednanie z Bogiem stawało się faktem.”
                                                                     / dokładny opis /
Po co piszę o tym wszystkim? Żeby uzmysłowić sobie i innym jak bogata jest tradycja  naszych starszych braci w wierze. A my tak mało o niej wiemy… Przecież nasza wiara ma swoje korzenie w religii żydowskiej. Wierzymy w jednego Boga.
Czy chcemy ją poznać? Czy czytamy Pismo Święte, Stary Testament?
Czy może kierujemy się stereotypami i wzajemnymi urazami?
Jezus jest osobą, która łączy nasze religie.
Zauważmy to.

  Im dłużej żyję na tym  świecie, coraz częściej myślę że do niego nie pasuję. Nie nadaję się, że go nie rozumiem. Nie akceptuję niektórych ludzkich czynów, poglądów,
zachowań .
Bo jak można zaakceptować takie coś:
” 22-letnia mieszkanka Indii urodziła dziecko w toalecie na pokładzie samolotu i usiłowała pozbyć się go spuszczając je w sedesie. Noworodka znaleziono zaklinowanego w sedesie, gdy samolot lecący ze stolicy Turkmenistanu wylądował w mieście Amritsar w północno-zachodnich Indiach, w stanie Pendżab, w pobliżu granicy z Pakistanem. Natychmiast zabrano go do szpitala – wciąż w misce klozetowej.
Lekarz ze szpitala Escorts Hospital w pobliżu lotniska powiedział, że zespół chirurgów użył piły, by uwolnić dziecko.
22-letnia matka opuściła pokład samolotu, ale później odnaleziono ją i aresztowano, gdy załoga samolotu linii Türkmenistan Howaýollary znalazła noworodka.
Lekarze mówią, że dziecko jest w stanie krytycznym.
Kobieta jest niezamężną absolwentką medycyny, która wracała do domu po zakończeniu studiów za granicą.”
tvp.info.
Włos się na głowie jeży kiedy się czyta taką informację. Brakuje słów, żeby skomentować ten czyn.Bestialstwo, skrajne okrucieństwo, barbarzyństwo….to jeszcze za mało.
Nie akceptuję  tzw. ” Parad Miłości ” uważam, że promują różnorakie dewiacje i zboczenia. Takie dewiacje są teraz ” na topie ” a przyznawanie się to tego, że się jest gejem uchodzi za coś modnego.
Nie akceptuję też tzw. „małżeństw homoseksualnych”. Małżeństwo to kobieta i mężczyzna a nie dwóch  panów lub dwie panie.
Nie akceptuję  „aborcji ” – zabójstwo
Nie akceptuję ” eutanazji ” – też zabójstwo.
NIE AKCEPTUJĘ .
I chyba jestem w mniejszości….
 

Człowiek jest tak skonstruowany, że łatwo się przyzwyczaja. Szczególnie do czegoś dobrego. Łatwo się przyzwyczajamy.
Przyzwyczailiśmy się, że słońce świeci, deszcz pada. Że po dniu następuje noc. Że ptak śpiewa. Traktujemy to jako normalność. Tak jest i już.
Zdziwilibyśmy się dopiero wtedy gdyby nagle nam tego zabrakło.
Jak to, tak miało być.
Czy na pewno?  Nie.
Żyjemy w biegu, praca, dom, dzieci. I tak w kółko. Zabiegani, zapracowani. W kołowrotku.
O Bogu też zapominamy. Przypominamy sobie o Nim tylko wtedy kiedy coś od Niego potrzebujemy. Traktujemy jak maszynę do spełniania próśb.
” Jak trwoga to do Boga”.
Dziwimy się , że nas nie wysłuchuje, jesteśmy na Niego źli. Obrażamy się.
Tymczasem On widzi w nas partnerów i sam też chce być tak traktowany. Jak przyjaciel.
W tych dobrych chwilach naszego życia a także w tych trudniejszych.
 Chce być obecny.
Trzeba umieć cieszyć się każdym  dniem, każdą chwilą. Cieszyć się, że słońce świeci a deszcz pada, że jest noc i dzień. Że ptak śpiewa.
Trzeba pamiętać, że na tym świecie jesteśmy tylko chwilę…
Nie oczekiwać za wiele. Cieszyć się z najmniejszych nawet rzeczy
Wiem z doświadczenia, że im mniej się oczekuje tym więcej można otrzymać.
Na przykład, wiele lat temu, idąc do Liceum Plastycznego  chciałam tylko nauczyć się  malować. Tylko tyle. Dla mnie ” aż ” tyle. To było moje marzenie.
Kończąc ” plastyk” nie tylko umiałam malować.
Dzięki pomocy – dopingowi – rodziców i nauczycieli udało mi się zdać  maturę , zrobić i obronić dyplom. Zdobyć zawód.
Patrząc z perspektywy czasu, można powiedzieć,że nie było mi to potrzebne.
Jednak wtedy było potrzebne bardzo. Choćby dlatego, żeby udowodnić ( przede wszystkim sobie), że ” ja też potrafię”.
Zaczynałam liceum pełna kompleksów i obaw ” czy dam radę, czy podołam”.
Kończyłam z maturą i dyplomem „technika plastyka” w kieszeni.
A chciałam tylko nauczyć się malować…

W życiu – w pracy, w domu, w rodzinie  też Ktoś nas dopinguje. Trzyma za nas kciuki.
Wierzy w nas.Zawsze. Podtrzymuje w trudnych chwilach. Tęskni za nami.
Tylko czy my wierzymy w Niego? Czy wierzymy Jemu?
Czy my chcemy Go dostrzec?
Zatęsknić za Nim? Ucieszyć z każdej chwil jaką nam daje?
Zadziwić się tym, że słonko jeszcze świeci.
Dla nas.