Miesiąc: kwiecień 2015

Skończyłam malować Jego Portret. Chwilę później patrzyłam na niego z daleka. Dlaczego? Szukałam błędów. I kilka znalazłam. Z daleka lepiej widać, kiedy maluję, twarz trzymam blisko obrazu. I trudno mi zobaczyć całość. Często proszę tatę,  żeby mi pokazał obraz z daleka. I potem poprawiam. Jednak teraz, choć znalazłam kilka, doszłam do wniosku, że nie będę ich poprawiać. Błędy były drobne, a ja już zmęczona.
Patrzyłam więc w Miłosiernego.
„Taki po Ciebie przyjdę!” – usłyszałam w głębi serca.
„Dziękuję!”

„Zmęczona jestem…” – szepnęłam Ukochanemu.
Patrzył we mnie… słodko.
„Odpocznij, Promyczku! Dużo pracowałaś!”
„Ale skończyłam”.
W tej chwili pomyślałam o błędach, ale patrzył we mnie w taki sposób, że przestałam się nimi przejmować.
„Pięknie namalowałaś, Promyczku!”
„To TY!”
„Ale przez Ciebie!”
Tak… Dziękowałam…
Taki po mnie przyjdzie… Miłosierny.

Rano przyszedł do mojego serca /codziennie przychodzi, nie piszę o tym, bo nie mam siły. I jest to dla mnie oczywiste, że przychodzi. Zapraszam Go co dzień/. Więc przyszedł i zanurzył mnie w Miłości.

Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Przyszłam posiedzieć przed Tobą, u Twoich Stóp”.
Patrzył we mnie promienny i jasny.
„Posiedź, Promyczku! Czekałem. Zawsze czekam!”
„A ja zawsze przychodzę. A kiedy nie mogę przyjść, tęsknię. I kiedy przychodzę to potem też tęsknię…”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem dłuższy czas, w milczeniu. Potem przeczytałam dzisiejszą Ewangelię i dalej w Niego patrzyłam…
„Cichy i pokornego Serca…”
Patrzył we mnie taki.
„Trwaj we Mnie, Promyczku!”
„Pragnę… Wiesz… kiedy do Ciebie przychodzę i tak przed Tobą siedzę, jestem jak dziecko, które wyciąga do Ciebie rączki… Do Ciebie!”
Patrzył… czule.
„Tak! A ja biorę Cię w ramiona i tulę do Serca!”
Takie mam poczucie. Bierze w ramiona i tuli do Serca…
Teraz też.

Stało się tak jak powiedział. Tak… tańczę bardzo. I nie tylko fizycznie. Nie będę opisywać szczegółów. To bardzo osobiste, intymne. On wie, wystarczy.

Wpatrywałam się w Ukochanego… Przeczytałam dzisiejszą Ewangelię i patrzyłam w Niego dalej.
„Jestem posłuszną owieczką?” – spytałam.
„A słuchasz Mego Głosu?”.
„Tak… przynajmniej się staram…”
Patrzył we mnie bardzo czule, tkliwie.
„Słuchasz. Jesteś Moją ulubioną owieczką”.
Uśmiechnęłam się do Niego.
„Pewnie do każdej owcy tak mówisz”.
„Do każdej. Ale do każdej inaczej”.
Patrzyliśmy w siebie nawzajem z uśmiechem… 🙂 Długo.
„Dobrze mi z Tobą…”
Patrzył.
„Odpocznij, Promyczku”.
Tak… zmęczona byłam.
Odpoczywałam.

Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Miła Moja!”
„Umiłowany!”
Patrzył… smutno. Gdzieś w dal.
„Będziesz wiele cierpieć dla Mnie”.
„Będę, jeśli trzeba”.
„I nie będą to tylko cierpienia fizyczne”.
„Rozumiem”.
„Nie spytasz dlaczego?”
„Nie. Widać tego potrzebuję. Ty wiesz co dla mnie najlepsze. Poza tym nie ma nic ważniejszego niż Ty. I cierpienie dla Ciebie”.
Patrzył już we mnie, ale nadal smutno.
„Nie chcę, żebyś cierpiała, ale to potrzebne. Będę wtedy z Tobą, Promyczku”.
„Będę z Tobą.  Nie będę sama. Nigdy nie jestem. Ty cierpiałeś za mnie, a ja dla CIEBIE. To jest Miłość!”
„Tak, Promyczku. To jest Miłość!”
Patrzył nadal smutny…
„Uśmiechnij się, proszę! Często Ty mnie o to prosisz, teraz ja Ciebie, Ukochany! Proszę, uśmiechnij się do mnie!”
Uśmiechałam się do Niego… a On… do mnie.
Patrzył we mnie długo, a ja w Niego…

Wpatrywałam się w Ukochanego… On wpatrywał się we mnie.
„Umiłowany!”
„Najmilsza!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem, w milczeniu. Był to  ciąg dalszy naszej porannej rozmowy.
Patrzył we czule…
„Uwielbiałaś Mnie. I o nic nie prosiłaś, Promyczku. Wysłucham Cię!”
„O nic Cię nie prosiłam? Prosiłam przecież! Przyszłam do Ciebie głodna, spragniona. Prosiłam, żebyś mnie nakarmił. Prosiłam Cię też, żebyś prowadził mnie prostą drogą. Żebym szła za Tobą, nie krążyła w kółko, nie zatrzymywała się, nie zbaczała. Tylko szła za Tobą. Do Nieba. I żebym znikła, żebyś był tylko TY! Tego pragnę i o to Cię prosiłam. A Ty mówisz, że o nic…”
„Twoje pragnienie jest Moim  pragnieniem. Dlatego”.
Rozpromieniłam się. Teraz rozumiałam.
Patrzył we mnie z wielką miłością. Ja w Niego z uwielbieniem.
Przeczytałam dzisiejszą Ewangelię. I dalej w Niego patrzyłam…
„Dobry Pasterz… Mój Dobry Pasterz!”
„Twój, i cały dla Ciebie, Promyczku! Pochylam się nad Tobą, tulę do Serca i błogosławię Cię!”
Dziękowałam…

Potem nakarmił mnie Swoim Ciałem i napoił Swoją Krwią. Mój Dobry Pasterz.
Trwam w Jego Miłości. Jego mała owieczka…

Dzisiaj nie będę opisywać całej naszej rozmowy. Tańczę.

Wpatrywałam się w Ukochanego. Promienna. I On patrzył we mnie promienny.
„Przyszłam posiedzieć przed Tobą!”
„Posiedź, Promyku!”
Siedziałam więc i rozmyślałam… Coraz słabsza jestem, coraz mam mniej sił. A paradoksalnie im słabsza jestem, tym więcej mogę. Robię. A raczej ON robi, działa przeze mnie. On jest moją Siłą. Mocą.
Patrzyłam z uwielbieniem.
„Ja jestem Twoją Siłą, Mocą, a Ty jesteś Moim Skarbem, Moim Cudem!”

Zmęczona jestem, ale z pomocą Pana Boga notkę napiszę. Tylko z Jego pomocą.

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie promienny.
„Dziękuję Ci! – wyszeptałam.
„Za co, Promyczku?”
Uśmiechnęłam się. Właśnie skończyłam malować obraz. Miałam wewnętrzne przekonanie, pewność, że to nie ja go malowałam. Ja tylko rozmyślam o Bogu i Jego Miłości. A On…:)
„Że przeze mnie malujesz!”
„Maluję przez Ciebie i w Tobie!”
Spojrzałam pytająco.
„Maluję Twoimi ustami. I w Tobie Promyku. W Twoim sercu!”
Uśmiechnęłam się do Niego jeszcze bardziej.
„W moim sercu malujesz Swój Autoportret!” – szepnęłam.
Patrzył we mnie.
„Ja wpatruję się w Ciebie Ukochany, a Ty malujesz Siebie w  moim sercu!”
Uśmiechał się do mnie, a ja do Niego.

Matka Boża Współczująca:

Potem po raz pierwszy w tym roku byłam  dłużej na podwórku. Jeździłam na wózku elektrycznym i szukałam wiosny 🙂 I nie musiałam szukać. Tulipany, narcyzy, bratki, niezapominajki. Magnolia, forsycja. Zielono wszędzie.
„Ukochany! Jak jest pięknie! Jak pięknie malujesz ten świat!”

Wpatrywałam się w Ukochanego, On patrzył we mnie jasno.
„Umiłowany!”
„Najmilsza!”
Patrzył..
„Tęskniłem!”
„Ja też!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem… Długo. Patrzył we mnie. Ja w Niego. Zapatrzyłam się…
„Dobrze mi z Tobą, Najdroższy! Samot…!”
„Ja też…”
Dwie samotności… Dwie miłości, dwa cierpienia… Nade  wszystko dwie obecności.
„Ja Jestem, a Ty będziesz” – usłyszałam w głębi serca.
„Będę! W Tobie!”
Długo w Niego patrzyłam… w głębi. Trwałam, trwam.

Wpatrywałam się w Ukochanego… A On we mnie.
„Kochana Moja!”
„Umiłowany, Najdroższy, Najczulszy…”
Całowałam Go… Patrzył we mnie poruszony.
„Przyszłam posiedzieć przed Tobą – uśmiechnęłam się do Niego – u Twoich Stóp!”
„Posiedź, Promyczku!”
Promiennie patrzył… Siedziałam. Jednak miałam poczucie, że przyciąga mnie do siebie bliżej i bliżej. Do Serca. Że mnie podnosi.
„Jesteś oblubienicą Moją, Promyczku!”
„Uwielbiam do Ciebie przychodzić, siedzieć przed Tobą, słuchać Ciebie. I patrzeć w Ciebie!”
„Jak oblubienica w Oblubieńca!”
„Tak, Ukochany!”
Siedziałam przed Nim długo. I patrzyłam w Niego.

Wciąż tańczę. Dla Niego. Ofiarowuję. Kiedy maluję – tańczę. Kiedy czytam – tańczę. Kiedy piszę – tańczę. Teraz tańczę! Tańczę coraz bardziej i bardziej! Moje życie jest tańcem. Dla Ukochanego.  Jak oblubienica dla Oblubieńca!

Wpatrywałam się w Ukochanego… Patrzył we mnie czule, promiennie.
„Perło Moja!”
„Umiłowany!”
Po chwili wyszeptałam:
„Cały jesteś mój…”
„Ty cała Moja!”
„Tak!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem…
„Modlisz się o nawrócenie grzeszników, Promyku” – raczej stwierdził fakt, niż spytał.
„Tak, bo chcę, żeby wszyscy poznali i pokochali Ciebie! I poszli do Nieba. I, żeby piekło i czyściec były puste”.
„A kto jest największym  grzesznikiem?”
„Szczerze? ja…”
Patrzył pogodnie.
„Nie jesteś obiektywna, Promyczku”.
„Może i nie. Ale Ty też nie jesteś”.
„Ja? Dlaczego?”
„Ja, bo często wyolbrzymiam swoje wady. A Ty? Sam mówiłeś, że widzisz we mnie tylko dobro i je pielęgnujesz. I w ten sposób walczysz ze złem we mnie”.
Patrzył…
„Nie liczy się obiektywizm ani subiektywizm. Tylko Prawda i Miłość! I tak na Ciebie patrzę!”
„Tak! Przepraszam Cię, Ukochany!”
I wybuchnęłam płaczem.
Patrzył pogodnie i łagodnie.
„Dlaczego płaczesz, Promyczku?”
„Ze szczęścia!”
Otarłam szybko łzy i taka w Niego patrzyłam…
„Nawet nie wiesz jakaś Ty piękna! Kiedyś się dowiesz!”
Długo w Niego patrzyłam…