Autor: Maleńka

Piątek.
Piątek gniewu, złości na całą tę zaistniałą w szpitalu sytuację. Piątek bezradności. Piątek oczekiwania i nadziei.
I Piątek uwielbienia..

Siedziałam przed Ukochanym i uwielbiałam Go za to wszystko.
„Bądź uwielbiony w cierpieniu moim i mojej… i mojego Dziecka! W mojej bezradności i niemocy. W niepewności! Nawet w moim gniewie bądź uwielbiony! Dziękuję Ci za to wszystko! Bądź pochwalony, bądź wywyższony!”
Patrzył we mnie promienny.
„Bądź wola Twoja!” – dodałam.
„Twoje uwielbienie zostało przyjęte, Promyczku! Teraz odpocznij, przytul się do Mego Serca i odpocznij.”
Wtuliłam się w Niego…
„Kieruj dłońmi lekarzy, proszę…”
„Ja Jestem, Promyczku”.
A potem…

Radość!!!

Dziś też nie będę opisywać mojej rozmowy z Ukochanym. Wybaczcie, ale to bardzo intymne, osobiste. I bardzo trudno o tym pisać.
Moja rodzina przeżywa teraz trudne chwile.Jednak wspieramy się wzajemnie. Dzięki NIEMU! Ufamy MU, że On chce dla nas jak najlepiej. Że ON wie co robi 🙂
I prosimy o CUD. Wierzymy, że ON może go sprawić. Ufamy w to gorąco!
Dziś prosiłam Ukochanego jak Syrofenicjanka o okruchy  ze stołu Pana.
Jak Poganka z dzisiejszej Ewangelii, jak szczeniak. Ufam, że mnie wysłucha.
O okruch…

Pozdrawiam moją siostrę i szwagra, którzy dołączyli do grona czytelników mojego bloga 🙂

Moje duchowe dzieciątko kończy szósty miesiąc życia 🙂

Dziś Dzień Chorego. Rocznica Objawień Matki Bożej w Lourdes.
W moim kościele parafialnym została odprawiona Msza Św dla chorych, na której byłam. Byłam u  Spowiedzi i przyjęłam Sakrament Namaszczenia Chorych.

Umocniona na duchu przez Ukochanego i szczęśliwa, wpatrywałam się w Jego miłosierne Oblicze.
„Wybaczyłeś mi… Dziękuję!” – wyszeptałam.
„Zawsze Ci wybaczam, kiedy Mnie o to prosisz, Promyczku”.
Patrzył we mnie promiennie i jasno.
Zaczęłam Go wielbić…
„Umiłowany, Najlepszy, Najdroższy…!”
„Perełko Moja! Jesteś Moja!”
„Tak. Jestem Twoja! I ufam Ci, na przekór wszystkiemu! Tobie ufam!”
Patrzył we mnie czule. A moje serce tańczyło dla Niego z radości!
„Jakaś Ty czysta i piękna, Promyczku!”
„To dzięki Tobie, Panie! Ty mnie oczyszczasz i upiększasz. Dzięki Tobie!”

Wpatrywałam się w Ukochanego… Patrzył we mnie z wielką miłością.
„Kocham Cię…” – wyszeptałam.
Potem opowiedziałam Mu o całej sytuacji, bo mnie prosił. Opowiedziałam, ze szczegółami. I ulżyło mi… Ta cała sytuacja mnie przerasta.  A kiedy Mu opowiedziałam – ulżyło mi. Pomógł mi bardzo.
Prosiłam za moje Dziecko. O cud. Nie tylko wtedy prosiłam. Właściwie wciąż proszę.
„Jestem z Nim (z moim Dzieckiem). Ono tańczy dla MNIE!”
„To tańczymy we troje. Ty, Ono i ja!”
Uśmiechnął się do mnie czule.
„Ono jest w Twoich Rękach. W najlepszych!”
Patrzył we mnie…
Potem otworzyłam Biblię i przeczytałam:
” Na duchu nie upadajcie ani się nie bójcie na wieść o tym, co słyszy się w kraju, to bowiem słyszy się tego roku, a co innego rok następny niesie. Tymczasem w kraju przemoc panuje i władca na władcę uderza. (47) Dlatego oto nadchodzą dni, kiedy ukarzę Babilonu bożków. Kraj jego cały hańbą się okryje i będzie w nim pełno pobitych i poległych. (48) Niebo i ziemia, i wszystko co na nich, radują się z tego, co spotkało Babilon, bo niszczyciele nadciągają z północy – wyrocznia Pana. (49) Babilon paść musi z powodu Izraela poległych, tak jak polegli całego kraju zginęli z powodu Babilonu. (50) Wy, którzyście zdołali uniknąć ich miecza, uciekajcie, nie zatrzymujcie się nigdzie! Będąc daleko, też myślcie o Panu, a Jeruzalem w sercach swoich noście! (51) Wstydzić się teraz musimy, bośmy zniewagę słyszeli. Purpura wstydu okrywa nam twarze, bo oto cudzoziemcy weszli i wtargnęli do świętości Przybytku Pańskiego. (52) Dlatego popatrzcie, oto dni nadchodzą – wyrocznia Pana – gdy ześlę karę na wszystkie ich bóstwa, a w całym kraju zaczną jęczeć pobici. (53) Choćby się Babilon pod niebiosa wynosił i nie dopuszczał nikogo na swe wysokości, to gdy Ja dam znak, niszczyciele nań spadną – wyrocznia Pana. (54) Lecz oto krzyk przejmujący słychać z Babilonu, o nieszczęściu wielkim mówią już w Chaldei. (55) To Pan dokonuje zniszczenia Babilonu i sprawia, że powoli milkną w nim wszelkie krzyki, a słychać fale huczące i wody, daleko sięga ich łoskot. (56) Tak, już niszczyciel na Babilon rusza. Wszyscy jego wojownicy pojmani będą i połamane będą ich łuki. Bo Pan nasz jest Bogiem odpłaty i każdemu odda według jego czynów. (57) Babilońskich książąt i mędrców, urzędników, przełożonych i wojowników upoję, tak iż w sen wieczny zapadną i nigdy się już nie obudzą – wyrocznia Króla, a Pan Zastępów jest Jego Imię.”
/Jer, 51. 46-58/

Kilka słów o obrazku. Robiłam go baaardzo długo. Nie chciało mi wyjść. Ale po wielu próbach i błędach jest w miarę tak jak chciałam. Ukochany mi pomógł. Obiecał,  że pomoże i pomógł 🙂 . Wciąż mi pomaga.

Nie wiem od czego zacząć… Leżałam, nie mogąc zasnąć. Tysiące myśli kłębiły się w głowie. Jedne odchodziły, przychodziły inne. Czułam jakbym z dnia na dzień znalazła się w samym środku koszmaru, złego snu. Czekałam, aż się z niego obudzę i znów będzie tak, jak dawniej… Jak dawniej? Jak kilka dni temu. „Sen” jednak nie mijał. Przeciwnie. I to nie był sen. To jawa.
I wiedziałam, że już jak dawniej nic nie będzie.
Ciężar… tańczyłam bardzo, ale nie był to taniec ciała. Tańczyło serce.
I te atakujące mnie myśli. Jednak Ukochany był ze mną. ON mnie bronił, trzymał w Swych ramionach.
Ufałam MU. Mimo wszystko.
Ufałam.

Wpatrywałam się w Umiłowanego… On patrzył we mnie. Przejmująco czule.
„Ufasz Mi, Promyczku?”
„Tak. Ufam”.
„Przejdziemy przez to razem” – usłyszałam.
„Tak, RAZEM. Z Tobą!”
Oddałam Mu już kiedyś moje Dziecko. Dziś ponowiłam oddanie. Było w Jego Rękach. W najlepszych!
A ja stoję już prosto. JEMU ufam. I się nie zachwieję! Bo On mnie podtrzymuje.

Dziś nie będę opisywać mojej rozmowy z Ukochanym. Nie jestem w stanie. Jestem przytłoczona wiadomością, która spadła na moją rodzinę jak grom z jasnego nieba, przygnieciona nią.
I o tym dziś rozmawiałam z Ukochanym…. I co tu  dużo kryć, prosiłam Go o cud.
I będę prosić!

Miałam sen. Śniło mi się, że ja i moje Dzieci wracamy do Domu. Po zakończonej misji, wracamy do Ukochanego. Szliśmy długo razem. Potem moje Dzieci zostały w tyle a ja wracałam już sama. Kiedy dotarłam do Celu, Ukochany siedział na Tronie. Upadłam do Jego Stóp błagając o miłosierdzie. On jakby nie zważał na to. Bardzo, bardzo się uradował, że wróciłam! Zbiegł, zeskoczył z Tronu, podniósł mnie i ucałował serdecznie!
„Promyczku, wróciłaś!”
Przytulił do Serca…
„Pomyślnie wypełniłaś zadanie misję, którą Ci zleciłem. Teraz czeka Cię nagroda! Usiądź obok Mnie!”
I… posadził obok Siebie… na Tronie.
Potem zaczęła się Uczta.
Obudziłam się.

Patrzył we mnie czule…
„Piękny miałam sen. Dziękuję Ukochany!”
„Ja także mówię przez sny!”
Patrzyłam w Niego… Co mi chciał powiedzieć…?
„Opuszczą Cię najbliżsi, Dzieci. Ty ich zostawisz. I do Mnie wrócisz już sama”.
Uśmiechnęłam się do Niego… 🙂
„Wiem, Umiłowany”.

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie promiennie.
„Zabiegasz o Moje sprawy, Promyku”.
„Staram się…”
„Dobrze się starasz!”
Uśmiechnęłam się do Niego.
„Ja zabiegam o Twoje sprawy, a Ty zabiegaj o moje!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem uśmiechnięci!
„Zabiegam!”
„Wiem! Jednak… trudno mi patrzyć jak moje Dziecko cierpi…”
Patrzył jasno.
„Prosiłam Cię za Nie i będę prosić. Do skutku!” – szepnęłam.
„Twoja modlitwa będzie wysłuchana”.
„Dziękuję!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem, w milczeniu. W miłości. W bliskości.
„Twoje sprawy są Moimi, Promyczku!”
„A TWOJE, moimi!”

Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Znów przyszłam posiedzieć przy Tobie. Dziękuję, że mnie przyjmujesz…”
„Jakże JA miałbym Cię  nie przyjąć,  Perełko!”
Patrzył we mnie promiennie.
„Wiesz, Umiłowany? Mam takie przekonanie, pewność, że zawsze jesteś ze mną! Zawsze!”
„Jestem!”
Po chwili dodał:
„Jesteś Moja! Moja najdroższa, umiłowana, najmilsza!”
„Rozpieszczasz mnie, Panie….” – wyszeptałam zawstydzona, ale uśmiechałam się do Niego radośnie.
„Lubię Cię rozpieszczać, Promyczku. Pozwól Mi!” – uśmiechał się czule.
„Pozwalam!” – byłam jak niemowlę w Jego ramionach…

Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Przyszłam odpocząć u Twych Stóp…”
„Odpocznij, Mój Promyczku”.
Patrzył we mnie z wielką miłością.
„Tańczysz bardzo, wiem. Pięknie tańczysz!”
„Przed Twoim Tronem” – uśmiechnęłam się.
On też się uśmiechał. Patrzyliśmy w siebie nawzajem dłuższy czas. W milczeniu…
„Odpocznij, Perełko, bo wiem, że znów wymyśliłaś sobie pracę” – w Jego Głosie słyszałam radość.
„Tak!” – ożywiłam się.
„Pięknie wymyśliłaś!”
„Na razie nie bardzo wychodzi. Ale myślę, że wyjdzie!”
„Wyjdzie, pomogę Ci, Promyku!”
„Dziękuję! Myślę, że do Środy Popielcowej zrobię. Zrobimy”.
Uśmiechał się. Ja też.