Autor: Maleńka

„Jesteś niczym, Promyczku!”
„To prawda, jestem niczym!”
„Nic dobrego beze Mnie nie możesz uczynić!”
„Nie mogę!”
„Wszystko otrzymałaś ode Mnie!”
„To prawda!”
„Kocham Cię taką, Promyczku!”
Zobaczyłam siebie…pustą, nagą i bezradną… Taką mnie kocha… Za  chwilę zobaczyłam jak tańczę ubrana w suknię perłową, którą od Niego dostałam. Tańczyłam zanurzona w Nim. Zanurzona w Miłości…

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył  we mnie… słodko.
„Powstałaś, Promyczku!”
„Raczej TY mnie podniosłeś…”
„Zawsze Cię podniosę, kiedy wołasz MNIE!”
„Wołałam. I mówiłam, że nic nie jest w stanie mnie usprawiedliwić… Wtedy Ty powiedziałeś, że…”
„Że usprawiedliwia Cię Moja Krew”.
„Tak…
Milczeliśmy. Patrzyliśmy w siebie nawzajem. Patrzył we mnie z… zachwytem.
„Ukochany… to prawda, że jestem niczym i że sama nic dobrego uczynić nie mogę, i  że wszystko mam od Ciebie. Ale… mam Ciebie. A Ty mnie, takie nic, kochasz, przyjmujesz, otaczasz i chronisz.  Mam Ciebie, mam wszystko…”
Patrzył we mnie długo…
„Cały Twój i cały dla Ciebie!” – usłyszałam…
„Cała Twoja i cała dla Ciebie!”- wyszeptałam.
Otworzyłam Biblię i przeczytałam:
Psalm 45
„1 Kierownikowi chóru. Na melodię: «Lilie…». Synów Koracha. Pieśń pouczająca. Pieśń miłosna. 2 Z mego serca tryska piękne słowo: utwór mój głoszę dla króla; mój język jest jak rylec biegłego pisarza. 3 Tyś najpiękniejszy z synów ludzkich2, wdzięk rozlał się na twoich wargach: przeto pobłogosławił tobie Bóg na wieki. 4 Bohaterze, przypasz do biodra swój miecz, swą chlubę i ozdobę! 5 Szczęśliwie wstąp na rydwan w obronie wiary, pokory i sprawiedliwości, a prawica twoja niech ci wskaże wielkie czyny!3 6 Strzały twoje4 są ostre – ludy poddają się tobie – [trafiają] w serce wrogów króla. 7 Tron Twój, o Boże, trwa wiecznie, berło Twego królestwa – berło sprawiedliwe. 8 Miłujesz sprawiedliwość, wstrętna ci nieprawość, dlatego Bóg, twój Bóg, namaścił ciebie olejkiem radości5 hojniej niż równych ci losem; 9 wszystkie twoje szaty pachną mirrą, aloesem; płynący z pałaców z kości słoniowej dźwięk lutni raduje ciebie. 10 Córki królewskie wychodzą ci na spotkanie6, królowa w złocie z Ofiru stoi po twojej prawicy6. 

11 Posłuchaj, córko, spójrz i nakłoń ucha, 
zapomnij o twym narodzie, o domu twego ojca!7 
12 Król pragnie twojej piękności: 
on jest twym panem; oddaj mu pokłon! 
13 I córa Tyru [nadchodzi] z darami; 
możni narodów8 szukają twych względów. 
14 Cała pełna chwały9 wchodzi córa królewska; 
złotogłów jej odzieniem. 
15 W szacie wzorzystej wiodą ją do króla; 
za nią dziewice, jej druhny, 
wprowadzają do ciebie10. 
16 Przywodzą je z radością i z uniesieniem, 
przyprowadzają do pałacu króla. 
17 Niech twoi synowie zajmą miejsce twych ojców; 
ustanów ich książętami po całej ziemi! 
18 Przez wszystkie pokolenia upamiętnię twe imię; 
dlatego po wiek wieków sławić cię będą narody11.

Wpatrywałam się w Umiłowanego mojego.
„Przyszłam posiedzieć u Twoich Stóp”- szepnęłam.
„Posiedź, Promyczku”.
Siedziałam więc i patrzyłam w Niego. A On patrzył we mnie z wielką miłością. Tylko/ aż ta miłość sprawia, że mogę Mu spojrzeć w oczy z ufnością, że nie będę odrzucona. Tylko ta miłość…
„Jak mogę Ci dziś usłużyć, Ukochany?”
„Posiedź ze Mną. W ten sposób Mnie uszczęśliwisz”- uśmiechnął się do mnie.
„Twoje szczęście jest moim…”
Patrzył.
„Tracisz czas”- usłyszałam w głębi serca.
„To dla mnie zysk!”
Siedziałam i patrzyłam w Niego…
„Tracąc czas dla Mnie, zyskujesz wieczność!”
Zaczęłam Go całować i mówić:
„Ja nie dla zysku… Kocham Cię!”

Potem siedziałam przy łóżku chorego Dziecka. Drzemało, a ja odmawiałam Koronkę do Bożego Miłosierdzia.
Siedziałam u Jego Stóp.

Dziś nie będę opisywać mojej rozmowy z Ukochanym. Tańczę bardzo.
On cierpi i ja w Nim. Na Jego chwałę.
Tyle opisu wystarczy.

Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Przyszłam odpocząć u Twoich Stóp, zmęczona jestem…”
„Odpocznij przy Sercu Moim, Promyczku!”
Odpoczywałam. A On mi szeptał do serca:
„Kocham Cię, jakbyś była jedyną, dla Mnie jesteś jedyną. Nigdy Cię nie zostawię, nie opuszczę…”
„Wiem, Ukochany. Dziękuję!”
Patrzył we mnie czule i promiennie.
„Dziś przyjdę i zabiorę Cię”.
„Będę czekać!” – szepnęłam.

Wpatrywałam się w Ukochanego… onieśmielona.
„Nie zaprzeczyłam… podziękowałam tylko”.
Patrzył we mnie bardzo czule.
„Prawdzie zaprzeczyć nie można, Promyczku”.
Uśmiechnęłam się do Niego.
„Opowiedz waszą rozmowę, proszę”.
„Oj… wiesz przecież…”
„Opowiedz” – nalegał.
„Napisał, że jestem… niesamowita. Nie  pierwszy raz tak o mnie pisze. W końcu spytałam dlaczego tak uważa? Dlaczego uważa, że jestem niesamowita?”
„I co Ci odpowiedział?”
„’Bo niesamowicie szybko się uczysz nowych rzeczy, jesteś pozytywnie uparta (jak coś Ci nie wychodzi to się nie poddajesz) i konsekwentna. W porównaniu z innymi osobami, które spotykam to nie jest częste. I wiele innych cech jeszcze to sprawia 🙂  „- to”.
Patrzył… i ja patrzyłam. W milczeniu.
„Podkowa moja… 🙂 – szepnęłam.
Po chwili spytałam:
„I to widać? Że jestem uparta i… konsekwentna? Widać?”
„Nawet nie wiesz jak bardzo!”
Milczałam. Bo taka jestem… uparta (nie wiem czy pozytywnie, ale jestem) i konsekwentna. Znam siebie i wiem, że jestem. Ale to dla mnie normalne i naturalne.
„To, co dla Ciebie jest naturalne, normalne, dla wielu jest niesamowite” – uśmiechał się.
„Dla mnie niesamowite jest to, że mogę być Twoim narzędziem….”
„Jesteś też Moim świadkiem. I świadectwem. Świadectwem Mojej Miłości!”

Tańczyłam i rozmyślałam o Jego Miłości… Nawet nie wiem kiedy rozmyślanie przerodziło się w rozmowę z Ukochanym.
„Kocham Cię, Promyczku. Miłość potrafi tylko kochać”.
„I ja Cię kocham…”
Po chwili dodałam:
„Moja miłość jest taka maleńka, a Twoja taka wielka, ogromna. Ale, wiesz… myślę…”
„Co takiego, Promyczku?”
„Myślę, że miłość nie patrzy, która jest większa, nie licytuje się. Tylko kocha i już. Kocha i tyle”.
„Tak, Miłość potrafi tylko kochać!”
„Jak daleko mi do takiej Miłości…”
” Jak blisko Ci do Niej, Promyku!”
Nie rozumiałam… nie ogarniałam… ale jak powiedział, nie muszę rozumieć. Tylko wierzyć. I kochać.
Odpoczywałam na Jego Sercu… Przyszedł mi na myśl Jan Apostoł. Umiłowany uczeń – tak sam o sobie  pisał. Nie „kochający, miłujący”, Ale umiłowany…
Wtem zobaczyłam… JEGO wzrok! Patrzył we mnie jak nigdy dotąd… z ogromnym zachwytem, uwielbieniem wielkim. Pomyślałam, że jeśli tak spojrzał na/w Mateusza to ja się w ogóle nie dziwię, że ten wstał i poszedł za NIM bez słowa… Też idę.

Zmęczona i tańcząca, patrzyłam w Niego uśmiechnięta. On, cierpiący, skrwawiony też się do mnie uśmiechał…
„Jesteś, Mój Promyczku!”
„Jestem. Czemu miałam nie przyjść? Codziennie do Ciebie przychodzę!” – uśmiechnęłam się jeszcze bardziej.
„Zmęczona, tańczyłaś! I jesteś”.
„Razem tańczyliśmy. Ty za mnie, a  ja… w TOBIE”
Patrzył… jak wtedy..
„Wciąż tańczymy!”
„Wciąż!” – przytaknęłam.
Wciąż tańczymy.

„Umiłowany!”
„Perło Moja!”
„Ty jesteś moją PERŁĄ! Moim SKARBEM!”
Patrzył tkliwie…
„Dziękuję Ci, Promyczku!”
„Ty mi dziękujesz, Ukochany???  To ja Ci dziękuję!!!”
„Dziękuję, że sprawiasz MI radość!”
Skoro ma być na JEGO warunkach…
Tańczę bardzo.Na Jego chwałę!

Przyszedł. W dłoniach trzymał coś zwiniętego. Świetlistego.
„To dla Ciebie, Promyczku. Przymierz” – powiedział po prostu.
Wzięłam… była to suknia. Ubrałam… pasowała na mnie jak ulał. Wyglądała na białą, zwykłą. Jednak… w blasku, w świetle Ukochanego lśniła wszystkimi kolorami tęczy! Była cała w perłach, a jednocześnie lekka jak piórko. Nigdy wcześniej Czegoś podobnego nie widziałam, nie miałam… Była cudna! Obróciłam się w kółko, On mnie obracał. I patrzył zachwycony jak wiruję! Śmiał się perliście, a ja z Nim…
„Podoba Ci się, Promyczku?”
W odpowiedzi rzuciłam MU się na szyję i dziękowałam MU. Trwałam tak uwieszona u Jego szyi. A On tulił mnie do Siebie.
Potem odpoczywałam w Nim…
„Te perły to Moje łaski!”
„Mogę je rozdawać?”
„Komu zechcesz! Nigdy Ci ich nie braknie!”

Nasycona Jego Ciałem i Krwią, ubrana w Jego łaski, szczęśliwa, wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie zachwycony…
„Jakaś Ty piękna, oblubienico Moja!”
„Dzięki Tobie, tylko dzięki Tobie!”
Patrzył… dziwnie…
„Kochasz Mnie?” – spytał.
Zrobiło mi się… łzy zaczęły same płynąć z oczu…
„Ty wiesz, Ty wszystko wiesz!”
„Kochasz,  wiem!”
Patrzył łagodnie i czule. Bardzo…
„Dlaczego nie chciałaś przyjąć sukni ode Mnie? Nie chciałaś Moich łask?”
„Nie zasłużyłam… I źle Cię zrozumiałam… ” – było mi wstyd i bardzo przykro, że sprawiłam Mu ból…
” Na Moją Miłość też nie zasłużyłaś. Masz Ją za darmo. Poza tym nie musisz wszystkiego rozumieć, ale Mi wierzyć! Kiedyś zrozumiesz:”
„Przepraszam….”
Mi było przykro, a On… uśmiechał się do mnie…
„Jakaś Ty piękna!”
Patrzyłam nieśmiało.
„Od dziś wszystko się zmieni. Będzie na Moich warunkach!” – usłyszałam.
„Na Twoich, Ukochany!”

Leżałam, tańczyłam przed Tronem Ukochanego… i rozmyślałam… 🙂
O czym? O Kim? O Nim. O Jego Miłości, łagodności, łaskawości względem mnie.
„Umiłowany!”
„Jestem. I uśmiecham się do Twoich myśli, Promyczku!”
Uśmiechnęłam się do Niego i rozmyślałam dalej…

Tańcząca bardzo, wpatrywałam się w Ukochanego…
„Przyszłaś do Mnie, Perełko, całą noc tańczyłaś!”
„Tak, zmęczona jestem. Przyszłam, pobyć z Tobą. Cierpiąca przy Cierpiącym, kochana przy Kochającym….”
„Pokorna przy Pokornym”.
„Ty to powiedziałeś…”
Patrzył we  mnie z… zachwytem.
„Dziś przyjdę i nałożę Ci suknię!” – usłyszałam w głębi serca. Już zaczynałam się cieszyć, kiedy dodał:
„Perłową!”
Oburzyłam się!
„Perłową??!! Suknię?! Dla mnie??!! Nie chcę!! Myślałam, że jakąś zwykłą!!!”
Patrzył czule, bardzo czule.
„Perłowa suknia dla Mojej Perełki!”
Zawstydziłam się… bardzo.  Bardzo!
„Czym sobie zasłużyłam…? Niczym! Przeciwnie! Ja taka…nędzna i grzeszna! Takie nic!”
„Tak, jesteś taka jak mówisz. I niczym sobie nie zasłużyłaś. Ale kocham Ciebie. Pozwól Mi…”
„Wiem, że mnie kochasz. Przekonujesz mnie o tym na każdym kroku. Nie potrzebujesz mi  udowadniać…”
Patrzył mi w oczy, a ja Jemu.
„Pozwoliłaś Mi się rozpieszczać. A Ja pragnę. Nie możesz Mi zabronić” – usłyszałam.
„Prawda… pozwoliłam. I nie… mogę, nie mogę Ci zabronić”.”
Poddałam się….Ukochany patrzył w taki sposób, że straciłam wszystkie argumenty. Byłam bezbronna wobec… Jego Miłości.
„Przyjdę!”
„Przyjdź Ukochany!”
Patrzyłam zawstydzona… ale bardzo szczęśliwa…

Wpatrywałam się w Ukochanego… A On we mnie, Patrzył łagodnie i bardzo, bardzo czule. Z wielką miłością…
„Piękne oczy Mi namalowałaś, Promyczku” – usłyszałam w głębi serca.
„Takie jasne i świetliste wyszły… – rozmarzyłam się – promienne…”
„Wyszły?”
Uśmiechnęłam się.
„Szczerze? Mam takie wrażenie, że to Ty malujesz swój portret. Ja tylko rozmyślam o Twojej Miłości, dobroci i łagodności względem mnie, swojej owieczki. A to TY malujesz”.
„Skromna jesteś, Perełko”.
„Mówię jak jest”.
Patrzyliśmy w siebie nawzajem  w milczeniu, w uśmiechu.
„Piękne oczy sobie namalowałeś, Ukochany! Oczy są zwierciadłem duszy” – szepnęłam.
„Twoimi ustami, Promyku!”
„Moimi, nie da się ukryć! ” – roześmiałam się serdecznie – a tej owcy oko chyba zamknę, będzie może mądrzej wyglądała. Jak myślisz?/”
Uśmiechał się.
„Zostaw otwarte, proszę”.
” Dobrze, zostawię!”