Autor: Maleńka

Dziś Wigilia Zmartwychwstania mojego Ukochanego. Chciałabym wszystkim czytającym bloga złożyć życzenia 🙂 Niech Zmartwychwstały Chrystus wejdzie do naszych serc i niech je rozświetli Swoim blaskiem. Niech wleje w nie Miłość, Nadzieję i radość. I niech nam wszystkim Zmartwychwstały  błogosławi!  🙂

Dziś nie będę opisywać mojej rozmowy z Umiłowanym, ponieważ była bardzo osobista, intymna. Potem Go uwielbiałam, adorowałam. A On patrzył we mnie czuły, jasny i uśmiechnięty.

Tańczę wciąż dla Niego. Bardzo.

Dziś trwam przy Ukrzyżowanym. Przy Ukochanym moim. Przy Jego Krzyżu. Dziś On cierpiał straszną Mękę i umarł za mnie. Za moje grzechy. To ja powinnam na tym krzyżu wisieć, umrzeć. On zrobił to za mnie. Z  miłości do mnie.Aż tak mnie kocha!
Trwam przy Nim, przy Umiłowanym moim. Przy Ukrzyżowanym.
I tańczę dla NIEGO.

Dziś notki nie będzie. Tańczę, (tzn. cierpię i to cierpienie ofiarowuję) bardzo. Tym razem to inny taniec, nie fizyczny, a raczej nie tylko fizyczny. Ale nic to. Jeśli trzeba, tańczę. Ofiarowuję Ukochanemu.

Wpatrywałam się w Ukochanego… i On we mnie patrzył.
„Jezu, ufam Tobie!”
„I nie zawiedziesz się, Promyczku!”
Uśmiechnęłam się do Niego.
Patrzył tkliwie.
„Cierpisz”- usłyszałam w głębi serca.
„Tańczę! Z Tobą i dla Ciebie!”
„Tak, razem tańczymy”.
On wiedział, że to nie jest zwykły taniec. Nawet nie taki jak codziennie. ON wiedział.
„Tak, razem!”
„Ku chwale Ojca!”
Całowałam Jego Rany…
„Na Jego chwałę!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem w milczeniu. Długo…
„Cały Twój i cały dla Ciebie, Promyczku!”
„Cała Twoja i cała dla Ciebie, Umiłowany!”
Otworzyłam Biblię i przeczytałam:
„Twoje oczy ujrzą Króla w Jego pięknie!” – księga Izajasza. A ja właśnie patrzyłam na / w mojego Króla. Cierpiącego, zdradzonego, krwawiącego, obolałego… I widziałam Jego piękno w tym cierpieniu. TAK!  Bardzo był piękny! Pokorny Baranek bez skazy… Bardzo piękny!
„Przyjdę dziś, Promyczku i zabiorę Cię!”
„Będę czekać!”

Dziś krótko.

Po przeczytaniu dzisiejszej Ewangelii, wpatrywałam się w Ukochanego…
„Przyszłam posiedzieć u Twoich Stóp”.
„Posiedź, Promyczku”.
Patrzył łagodnie i czule. Po chwili stwierdził fakt, niż spytał:
„Cierpisz?”
Pokiwałam potakująco głową i dalej w Niego patrzyłam.
„Mówiłem, że będziesz ze Mną w tym Tygodniu. I jesteś!”
„Wiem, Umiłowany. Dziękuję Ci za to!”
Patrzył we mnie z wielką czułością…
Zaczęłam rozmyślać o dzisiejszej Ewangelii…
„Jaki Ty jesteś dziś samotny! Jak bardzo! Wiesz kto Cię zdradzi, kto się Cię wyprze.. Nikt Cię nie rozumie. A ile razy ja Cię zdradzam i wypieram się Ciebie! Jak bardzo jesteś samotny!”
Po chwili wyszeptałam:
„Proszę, pozwól mi być z Tobą w Twojej samotności. Proszę!”
„Wtedy już nie będę samotny, Promyczku!”
„I o to mi chodzi!”
„Bądź więc ze Mną!”

ON jest niesamowity!!! 🙂
Drugi tydzień choruję, wirus jakiś mnie dopadł i nie chce odpuścić. I przez niego dwa razy nie byłam na Mszy św. A w zeszłym tygodniu w mojej parafii była przedświąteczna spowiedź. Też nie byłam, z powodu choroby.
Już myślałam, że do spowiedzi przed Świętami nie pójdę, no bo jak..? I było mi bardzo smutno i źle z tego powodu…
Tymczasem wczoraj okazało się, że ksiądz proboszcz dziś chodzi z Komunią Św. do chorych i przyjdzie do mojego chorego Dziecka. Więc i ja postanowiłam poprosić księdza o spowiedź. Wczoraj się przygotowałam i dziś czekałam.
Ks. proboszcz przyszedł i najpierw poszedł do pokoju Dziecka. Po chwili wyszedł i mówi:”Teraz jeszcze do Moniki”. Przyszedł, porozmawialiśmy chwilkę. I kiedy już miałam go prosić o spowiedź, ksiądz spytał czy nie chcę skorzystać ze spowiedzi… Sam spytał! Wyspowiadałam się i przyjęłam Jezusa do serca.
Byłam szczęśliwa!!!

Wpatrywałam się w Ukochanego… I dziękowałam, dziękowałam, dziękowałam… 🙂
On patrzył czule, tkliwie…
„Dla Ciebie wszystko,Promyczku!”
Zaczęłam śmiać się i płakać jednocześnie!
„No tak, dla mnie wszystko, Ukochany! Taki jesteś!”
Otarłam szybko łzy i uśmiechnięta patrzyłam w NIEGO.
„Czytałaś dzisiejszą Ewangelię, prawda, Promyczku?”
„Tak!”
„Jak bardzo podobna jesteś do Marii!”
Patrzyłam, nie wiedząc co powiedzieć… On mówił dalej:
„A  Twoja dusza jest teraz jak wonny, drogocenny olejek nardowy”.
„Tylko dzięki Tobie!!!”
Uwielbiałam Go… Patrzyłam MU w oczy i uwielbiałam GO!
„Kocham dusze pokorne i czyste. Do nich przychodzę odpocząć”.
„Odpocznij Umiłowany mój! Chcę, żeby Ci we mnie było jak najlepiej!”
„I jest, Promyczku!”
Uwielbiałam Go…

„Przyjdź do mnie, Ukochany! Ja jeszcze do Ciebie nie mogę przyjść… Ty przyjdź do mnie!”
„Jestem, Promyczku!”
Ucieszyłam się bardzo… Prosiłam dalej:
„Jezu Umiłowany mój, dziś Twój wjazd do Jerozolimy i Wielki Tydzień. Tydzień Twego cierpienia, Męki, śmierci i Zmartwychwstania. Chcę z Tobą być w tym wszystkim. Nie chcę, żebyś był sam. Pozwól mi, proszę!”

Wpatrywałam się w Umiłowanego… Patrzył we mnie czule…
„Będziesz ze Mną, Promyczku.Jesteś, w Moim cierpieniu!”
Dziękowałam.
Przeczytałam opis Jego Męki wg. św. Marka. I dalej patrzyłam w Niego.
„Będziesz ze Mną w tym, Promyczku!”
Całowałam Jego Rany…

Chcę z Nim być, w JEGO cierpieniu, bólu, Męce. Z Nim, Z Ukochanym moim. Nie chcę, żeby był sam. Chcę iść za Nim. Dźwigać swój krzyż, coraz cięższy… Tylko On wie, jak bardzo. On wie, wystarczy. Ale mniejsza o mój krzyż. On, Jezus, Umiłowany  mój jest najważniejszy. Będzie cierpiał, będzie Go bolało… bardzo. Ukochanego mojego, a więc i mnie.
Tańczę dla NIEGO i w NIM.

Przyszedł do mojego serca…
Zobaczyłam malutką, skaczącą, niesforną, słodką owieczkę. Biegała za Pasterzem, obok Niego. On ją brał na ręce, głaskał, mówił do niej czule. Owieczka spała u stóp Pasterza. Jak pies…
A kiedy zdarzyło jej się oddalić od Pasterza, On jej szukał, szukał aż znalazł. A gdy znalazł, tulił ją do siebie jeszcze bardziej, niż przedtem… Gotów był się nawet skaleczyć, zranić, byleby tylko ją odnaleźć…
Leżałam uśmiechnięta… Wiedziałam, że ta owieczka… to ja.

Wpatrywałam się w Umiłowanego…
„Przyszłam posiedzieć…”
„Posiedź, Perełko”.
Patrzył…
„Ja cierpiący i Ty…”
„Tak”.
Patrzył… i ja patrzyłam. Pomyślałam o owieczce… Siedziałam u Jego Stóp. Jak pies.
Patrzył we mnie…
„Tęsknię, Promyczku!”
„I ja tęsknię, Umiłowany!”
Nasza wspólna tęsknota. Za sobą nawzajem.

Siedziałam u Stóp Ukochanego i wpatrywałam się w Niego… On patrzył we mnie, przenikliwie i  czule.
„Niedługo skończę obraz”.
„Twój obraz, Promyczku!”
„I Twój, Umiłowany!”
Patrzył bardzo czule…
„Co czujesz? – spytał, jakby nie wiedział 🙂
„Z jednej strony się cieszę, a z drugiej… smutno mi trochę…”
„Dlaczego się cieszysz?”
„Wiesz przecież – uśmiechnęłam się – i wiesz dlaczego mi smutno”.
„Powiedz, proszę!”
Uśmiechnęłam się do Niego.
„Dobrze, opowiem Ci, choć wiem, że wiesz. Więc tak: cieszę się, że namalowałam kolejny obraz, po prostu. Choć ten obraz…”
„A dlaczego Ci smutno? – przerwał mi.
„Jak to wytłumaczyć…? Wiesz, kiedy maluję, kiedy tworzę, obraz jakby żyje. Mogę go zmieniać, kłaść kolory. Jakby żyje… A kiedy skończę malować, zawerniksuję, obraz staje się rzeczą. Staje się jakby martwy… A poza tym w każdym obrazie zostawiam jakąś część siebie. Ale ten obraz…”
„Jest inny!”
„Tak!”
„Masz go wciąż w sercu, prawda? Nosisz go wciąż…”
„W sercu! – tym razem ja Mu przerwałam.
„Więc on wciąż w Tobie żyje! I będzie żył!”
Olśnienie!!! Tak, będzie żył!

A potem… szłam po śladach Jego Stóp. Drogą Krzyżową.

Wpatrywałam się… i On wpatrywał… słodko i czule.
„Jesteś Promyczku!”
„Jestem, jestem, Umiłowany! – uśmiechnęłam się – Jestem!”
„I Jestem!”
Uśmiechnęłam się do Niego jeszcze bardziej…
I zaczął ze mną bardzo osobistą, intymną rozmowę. Intymną, więc nie będę jej tu opisać.
Jak skończyliśmy, wpatrywałam się w Niego dalej…
„Kiedy patrzę w Ciebie, w Twoje oczy, wszystko jest łatwe”.
„Jest!”
Patrzyłam dalej… Dziękowałam Mu. Za co? Za krzyż. Mój i mojego Dziecka. Dziękowałam.
„Do tej pory mi służyło /Dziecko/, a teraz ja uczę się Mu służyć”.
„Jak służysz swojemu Dziecku, Promyczku?”
„Modlitwą, rozmową, żartem, uśmiechem…I wiesz? To dla mnie wielką radość!”
„Kochasz Je, prawda?”
„Tak!”
„Służba w miłości daje wielką radość!”