Autor: Maleńka

Wpatrywałam się w Ukochanego… On wpatrywał się we mnie.
„Umiłowany!”
„Najmilsza!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem, w milczeniu. Był to  ciąg dalszy naszej porannej rozmowy.
Patrzył we czule…
„Uwielbiałaś Mnie. I o nic nie prosiłaś, Promyczku. Wysłucham Cię!”
„O nic Cię nie prosiłam? Prosiłam przecież! Przyszłam do Ciebie głodna, spragniona. Prosiłam, żebyś mnie nakarmił. Prosiłam Cię też, żebyś prowadził mnie prostą drogą. Żebym szła za Tobą, nie krążyła w kółko, nie zatrzymywała się, nie zbaczała. Tylko szła za Tobą. Do Nieba. I żebym znikła, żebyś był tylko TY! Tego pragnę i o to Cię prosiłam. A Ty mówisz, że o nic…”
„Twoje pragnienie jest Moim  pragnieniem. Dlatego”.
Rozpromieniłam się. Teraz rozumiałam.
Patrzył we mnie z wielką miłością. Ja w Niego z uwielbieniem.
Przeczytałam dzisiejszą Ewangelię. I dalej w Niego patrzyłam…
„Dobry Pasterz… Mój Dobry Pasterz!”
„Twój, i cały dla Ciebie, Promyczku! Pochylam się nad Tobą, tulę do Serca i błogosławię Cię!”
Dziękowałam…

Potem nakarmił mnie Swoim Ciałem i napoił Swoją Krwią. Mój Dobry Pasterz.
Trwam w Jego Miłości. Jego mała owieczka…

Dzisiaj nie będę opisywać całej naszej rozmowy. Tańczę.

Wpatrywałam się w Ukochanego. Promienna. I On patrzył we mnie promienny.
„Przyszłam posiedzieć przed Tobą!”
„Posiedź, Promyku!”
Siedziałam więc i rozmyślałam… Coraz słabsza jestem, coraz mam mniej sił. A paradoksalnie im słabsza jestem, tym więcej mogę. Robię. A raczej ON robi, działa przeze mnie. On jest moją Siłą. Mocą.
Patrzyłam z uwielbieniem.
„Ja jestem Twoją Siłą, Mocą, a Ty jesteś Moim Skarbem, Moim Cudem!”

Zmęczona jestem, ale z pomocą Pana Boga notkę napiszę. Tylko z Jego pomocą.

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie promienny.
„Dziękuję Ci! – wyszeptałam.
„Za co, Promyczku?”
Uśmiechnęłam się. Właśnie skończyłam malować obraz. Miałam wewnętrzne przekonanie, pewność, że to nie ja go malowałam. Ja tylko rozmyślam o Bogu i Jego Miłości. A On…:)
„Że przeze mnie malujesz!”
„Maluję przez Ciebie i w Tobie!”
Spojrzałam pytająco.
„Maluję Twoimi ustami. I w Tobie Promyku. W Twoim sercu!”
Uśmiechnęłam się do Niego jeszcze bardziej.
„W moim sercu malujesz Swój Autoportret!” – szepnęłam.
Patrzył we mnie.
„Ja wpatruję się w Ciebie Ukochany, a Ty malujesz Siebie w  moim sercu!”
Uśmiechał się do mnie, a ja do Niego.

Matka Boża Współczująca:

Potem po raz pierwszy w tym roku byłam  dłużej na podwórku. Jeździłam na wózku elektrycznym i szukałam wiosny 🙂 I nie musiałam szukać. Tulipany, narcyzy, bratki, niezapominajki. Magnolia, forsycja. Zielono wszędzie.
„Ukochany! Jak jest pięknie! Jak pięknie malujesz ten świat!”

Wpatrywałam się w Ukochanego, On patrzył we mnie jasno.
„Umiłowany!”
„Najmilsza!”
Patrzył..
„Tęskniłem!”
„Ja też!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem… Długo. Patrzył we mnie. Ja w Niego. Zapatrzyłam się…
„Dobrze mi z Tobą, Najdroższy! Samot…!”
„Ja też…”
Dwie samotności… Dwie miłości, dwa cierpienia… Nade  wszystko dwie obecności.
„Ja Jestem, a Ty będziesz” – usłyszałam w głębi serca.
„Będę! W Tobie!”
Długo w Niego patrzyłam… w głębi. Trwałam, trwam.

Wpatrywałam się w Ukochanego… A On we mnie.
„Kochana Moja!”
„Umiłowany, Najdroższy, Najczulszy…”
Całowałam Go… Patrzył we mnie poruszony.
„Przyszłam posiedzieć przed Tobą – uśmiechnęłam się do Niego – u Twoich Stóp!”
„Posiedź, Promyczku!”
Promiennie patrzył… Siedziałam. Jednak miałam poczucie, że przyciąga mnie do siebie bliżej i bliżej. Do Serca. Że mnie podnosi.
„Jesteś oblubienicą Moją, Promyczku!”
„Uwielbiam do Ciebie przychodzić, siedzieć przed Tobą, słuchać Ciebie. I patrzeć w Ciebie!”
„Jak oblubienica w Oblubieńca!”
„Tak, Ukochany!”
Siedziałam przed Nim długo. I patrzyłam w Niego.

Wciąż tańczę. Dla Niego. Ofiarowuję. Kiedy maluję – tańczę. Kiedy czytam – tańczę. Kiedy piszę – tańczę. Teraz tańczę! Tańczę coraz bardziej i bardziej! Moje życie jest tańcem. Dla Ukochanego.  Jak oblubienica dla Oblubieńca!

Wpatrywałam się w Ukochanego… Patrzył we mnie czule, promiennie.
„Perło Moja!”
„Umiłowany!”
Po chwili wyszeptałam:
„Cały jesteś mój…”
„Ty cała Moja!”
„Tak!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem…
„Modlisz się o nawrócenie grzeszników, Promyku” – raczej stwierdził fakt, niż spytał.
„Tak, bo chcę, żeby wszyscy poznali i pokochali Ciebie! I poszli do Nieba. I, żeby piekło i czyściec były puste”.
„A kto jest największym  grzesznikiem?”
„Szczerze? ja…”
Patrzył pogodnie.
„Nie jesteś obiektywna, Promyczku”.
„Może i nie. Ale Ty też nie jesteś”.
„Ja? Dlaczego?”
„Ja, bo często wyolbrzymiam swoje wady. A Ty? Sam mówiłeś, że widzisz we mnie tylko dobro i je pielęgnujesz. I w ten sposób walczysz ze złem we mnie”.
Patrzył…
„Nie liczy się obiektywizm ani subiektywizm. Tylko Prawda i Miłość! I tak na Ciebie patrzę!”
„Tak! Przepraszam Cię, Ukochany!”
I wybuchnęłam płaczem.
Patrzył pogodnie i łagodnie.
„Dlaczego płaczesz, Promyczku?”
„Ze szczęścia!”
Otarłam szybko łzy i taka w Niego patrzyłam…
„Nawet nie wiesz jakaś Ty piękna! Kiedyś się dowiesz!”
Długo w Niego patrzyłam…

Wczoraj, kiedy pozdrowiłam moje Dziecko od tamtej znajomej starszej pani (pisałam o niej wczoraj), i kiedy powiedziałam czego mi życzyła, Dziecko powiedziało:
– Bo inni smutni, a ty wciąż uśmiechnięta. I ona to widzi, nie tylko ona zresztą.

Wieczorem, leżąc w łóżku, długo rozmawiałam z Ukochanym. O czym? A o czym mogą rozmawiać zakochani? 🙂 O Miłości. Uwielbiałam JEGO Miłość do mnie. Dziękowałam MU za Nią.
Potem… walczyłam. O moje duchowe Dzieci.

Patrzył we mnie łagodnie. Ja wpatrywałam się w Niego.
„W Niebie będę już patrzyła w obrazek. Tylko w CIEBIE!”
„Będziesz blisko Mnie, Mój Promyczku”.
„Dziękuję!”
Patrzył…
„Ktoś się modli o moje nawrócenie. Wiesz o tym. Codziennie chcę się nawracać! Wysłuchaj, proszę tej modlitwy…”
Patrzył promienny.
„Już wysłuchałem, Promyczku!”
Dziękowałam.
Żyję z Nim  teraz. I chcę żyć w Nim zawsze.

Wpatrywałam się w Umiłowanego… Patrzył uśmiechnięty. I ja uśmiechałam się do Niego.
„Oblubienico Moja!”
„Ukochany!”
Patrzyłam Mu w oczy.
„Miłość, dobroć, łagodność, radość… – to jest w Twych oczach”’ – wyszeptałam.
Patrzył we mnie czule.
„Pogoda, ufność, taniec! To widzę w Twoich, Promyku”.
Patrzyliśmy w siebie nawzajem…
„Jak Oblubieniec i oblubienica!” – usłyszałam w głębi serca.
„Tak! Wiesz… przy Tobie czuję się taka maleńka, słaba, grzeszna. Jednak… Jednak wiem, że…”
„Że Cię taką kocham, Perełko!”
„Tak!”
Patrzyłam  w Niego uśmiechnięta.

Po zakończonej Mszy św., podeszła do taty i do mnie znajoma starsza pani. Spytała o moją… o moje Dziecko. Martwiła się, bo zawsze Je widziała z nami w kościele, a od jakiegoś czasu Go /Dziecka/ nie widzi. Tylko tatę i mnie. Kiedy tato powiedział, że jest chore, prosiła, żeby Je pozdrowić.
– A tobie  – zwróciła się do mnie – życzę niedzieli słonecznej jak ty! Tak słonecznej jak ty!
Podziękowałam 🙂

Wpatrywałam się w Ukochanego… On we mnie.
Patrzył we mnie pogodnie, jasno, promiennie. Czule.
Zapatrzyłam się w Umiłowanego mojego.
„Jakiś Ty piękny! Przemień mnie w Siebie! Spraw, żeby inni patrząc na mnie, nie widzieli mnie, ale CIEBIE!”
„Widzą Mnie, Promyczku!”
Uśmiechał się do mnie…
Patrzyliśmy w siebie nawzajem.
„Wiesz dlaczego nazywam Cię 'Promyczkiem?”
I nie czekając na moją odpowiedź, powiedział:
„Jesteś Moim Światłem, Moim Promieniem!”
Patrzyłam z uwielbieniem…

Wpatrywałam się w Ukochanego. On patrzył we mnie promiennie.
„Przyszłam posiedzieć…”
„Jesteś Promyczku! Posiedź!”
„Umiłowany!”
„Perełko!”
Patrzył bardzo czule… Jego wzrok przebijał mi serce na wylot. Miłością!
„Kocham Cię!” – mówiło Jego spojrzenie.
„Wiem! Wciąż doświadczam Twojej Miłości!”
Patrzyłam z uwielbieniem.
„Należysz do Mnie. Promyczku!”
„’Tylko do Ciebie!”
Ucałowałam Go.
Tańczę.