Autor: Maleńka

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie promienny.
„Promyczku!”
„Umiłowany!”
Patrzył  bardzo  przenikliwie…
„Czekam na Ciebie, Promyku!”
Zrozumiałam gdzie na mnie czeka… Dziś Wniebowstąpienie, więc czeka na mnie Tam.
„Jak Tam jest…” – zamyśliłam się… On we mnie tak patrzył, przenikliwie. Uśmiechał się do mnie. I ja do Niego.
„Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy Pan Bóg przygotował dla tych, którzy Go miłują, Mój Promieniu!”
„Tak…”
Patrzył bardzo czule.
„Miejsce dla Ciebie już przygotowane. Czeka na Ciebie”.
Nie  wiedząc co Mu odpowiedzieć, patrzyłam z uwielbieniem w Ukochanego…

Na Mszy, po przyjęciu Komunii Św, kiedy trwałam w dziękczynieniu:
„Perełko Moja najmilsza! MOJE Ciało jest w Twoim ciele, Moja Krew płynie w Twoich żyłach! Przychodząc do Ciebie, uzdrawiam Twoje serce, oczyszczam je. Czynię je bielszym nad śnieg! Jesteś Moją, Moją Królewną, Moją oblubienicą!”
Dziękowałam…

Wpatrywałam się w Ukochanego… Patrzył we mnie promienny.
„Umiłowany! Przyszłam posiedzieć przy Tobie…”
„Posiedź, Perełko Moja maleńka!”
Uśmiechnęłam się do Niego.
„Tak… przy Tobie czuję się bardzo maleńka, takie nic. I Ty mnie,, takie nic, kochasz, podnosisz, bierzesz  w  ramiona i tulisz do Serca. Wiem to. Widzę. Doświadczam tego!”
„Kocham ubogich w duchu i pokornych sercem”.
Patrzył we mnie czule bardzo…
„Wszystko Mi oddałaś, prawda, Promyczku?”
„Tak, wszystko! Wszystko moje jest Twoje”.
„A wszystko MOJE jest Twoje!”
„Tak, dajesz mi wszystko!”
„I wszystko dla Ciebie przygotowałem!”
„Już się nie mogę doczekać!”
Patrzył we mnie, a ja w NIEGO… Długo. Trwałam w NIM…
Miałam wszystko. Nic miało Wszystko!

Wczoraj prosiłam Ukochanego, żeby mi się przyśnił. Uśmiechnął się tajemniczo… 🙂
Obudziłam się i zaprosiłam Go do serca. Uwielbiałam Go. A potem… 🙂 zasnęłam. I miałam sen. To już samo w sobie było dziwne, bo z reguły nic mi się nie śni, a jak już, to zmarli.
Tu też mi się śnił zmarły. Ale ten sen był jakiś inny… Kiedy przychodzą zmarli, proszą mnie o kubek wody, lub o modlitwę, I te sny są mroczne, ciemne, smutne. Ten dzisiejszy był jasny, świetlisty.
Byłam na herbatce z Ks. Janem Twardowskim. Tak! Na herbacie 🙂 Ksiądz Jan uśmiechnięty, promienny, serdeczny. Młodszy. Wiedziałam jednak, że to Ks. Jan. Ksiądz Jan od biedronki 🙂 Zachowywał się jakbyśmy byli dobrymi znajomymi. Więcej! Jakbyśmy byli przyjaciółmi! Znał mnie bardzo dobrze. I ja Jego. 🙂
Wypiliśmy herbatkę i… się obudziłam.

Wpatrywałam się w Ukochanego…. On patrzył we mnie z wielką miłością.
„Byłam w Niebie?” – spytałam.
„Byłaś we Mnie, Promyczku!”
„Czyli w Niebie!”
Niebo to On…
Ucałowałam Umiłowanego.
Patrzył we mnie… Byłam znów w Niebie…
„Jakaś Ty piękna, Promyczku!”
Uwielbiałam Go.

Dziś też krótko.
Spytał czego pragnę. Szepnęłam, że pragnę, żeby był szczęśliwy.
„A czego pragniesz dla siebie?”
„Właśnie tego. żebyś był szczęśliwy. Pragnę Cię uszczęśliwiać”.
„Uszczęśliwiasz Mnie!”
„Przyjdź do mnie kiedy się obudzę”.
„Przyjdę. Zawsze przychodzę!”
Ucałowałam Go.
„Jestem z Tobą, Zawsze. Zobacz!”
Otworzyłam Biblię i przeczytałam Psalm 139. Nie mam siły go teraz wklejać… Zresztą każdy z Was go pewnie zna. Piękny jest. Psalm o Bożej Opatrzności, opiece.
„JESTEM z Tobą  zawsze, Perełko Moja kochana!”

Dziś nie będę opisywać naszej rozmowy.  Siedziałam i wpatrywałam się w Niego, w Umiłowanego mojego. On patrzył we mnie z zachwytem…. Powiedział, że jest ze mną w moim krzyżu, że jest we mnie.

A potem…. tyle razy mówił, że jestem do NIEGO podobna, a dziś mi to pokazał. Jaka jestem do Niego podobna… Nie będę tu tego opisywać. Albo…
To moja droga krzyżowa, a na niej ja, cierpiąca, brudna, śmierdząca i naga. On też taki był… jak szedł swoją Drogą Krzyżową. Kiedy wisiał na Krzyżu…
Tak… taka jestem. A ON patrzy we mnie z zachwytem i mówi, że jestem piękna w JEGO oczach. I jestem. Wierzę  Mu.
On taką mnie tuli do Serca. Mnie, swoją oblubienicę.  Tuli…
A ja, słaba, brudna, brzydko pachnąca idę za Oblubieńcem moim. Kocham Go, po prostu. I chcę być do Niego podobna.
Przez krzyż do Nieba!

Siedziałam na podwórku, przy stoliku, na którym leżało Pismo Święte, a ja patrzyłam w Ukochanego…
„Umiłowany mój!”
„Promyczku, Mój!”
Patrzył we mnie promienny.
„Dziś się urodzi…” – uśmiechałam się do Niego.
„Już się urodziło!”
Patrzyłam szczęśliwa
„Już!?”
„I jego mama dała mu imię, które Ja mu wcześniej nadałem”.
„Emmanuel”.
Patrzył we mnie, a ja w NIEGO.
O kim rozmawialiśmy? O moim duchowym dzieciątku. Dziś urodziło.
„Jesteś dobrą matką dla swoich duchowych Dzieci. Bardzo dobrą!”
Patrzyłam onieśmielona… uśmiechnięta. Szczęśliwa.
„Dzięki Tobie, UKOCHANY! A TY najlepszym Ojcem!”
Patrzył… czule, bardzo czule…
„Wczoraj prosiłaś za swoimi Dziećmi. Błogosławię Im!”
„Dziękuję! A prosiłam szczególnie za jednym”.
„To Twoje ukochane!”
„Tak…Kocham wszystkie moje  Dzieci, ale To jest jednym z najbliższych”.
„Jak dla Mnie Jan!”
Uśmiechałam się do Ukochanego. A On do mnie.
„Błogosławię Mu, Promyczku!”
Dziękowałam MU.

Wpatrywałam się w Umiłowanego zmęczona i tańcząca. Patrzył we mnie łagodnie i czule.
„Ukochany!”
„Miła Moja!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem długo…
„Tańczę i tęsknię!”
„Tańczę z Tobą i z Tobą jestem. Ty jesteś we Mnie, Promyczku!”
Ucałowałam Go. Zaczęłam Go wielbić.
„Ukochany, Najmilszy…”
Zmęczona byłam.
„Promyczku, potrzebuję Cię! Potrzebuję Twojego zmęczenia, Twojego cierpienia, Twojego tańca! Potrzebuję Cię!”
A ja bardzo potrzebowałam tych słów. I potrzebuję JEGO. Wciąż Go potrzebuję.

Nakarmił mnie swoim Ciałem, napoił swą Krwią… A potem przed Nim siedziałam.
Wpatrywałam się w Ukochanego.
„Cała dla Ciebie!” – szepnęłam.
„I cała Moja!”
„Cała! Wszystko Twoje, Ci oddałam. I co moje  Ci oddałam, mój grzech Ci oddałam…”
Patrzył we mnie czule.
„Już nie popełniasz tego grzechu!”
„Nie popełniam. Dzięki Tobie!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem…
„Chcę być czysta, Dla Ciebie!”
„Dlaczego?”
„Bo mnie kochasz! I ja Ciebie!”
Patrzył… Promienny.

Wpatrywałam się w Ukochanego… Patrzył we mnie łagodnie i czule.
„Przyszłam po….”
„Posiedź, Promyczku, tulę Cię do Serca!”
Siedziałam zmęczona i tańcząca bardzo. Siedziałam, wpatrywałam się w Niego i rozmyślałam.  O Jego opiece i trosce względem mnie. Tuli mnie do Serca, opiekuje się i troszczy o mnie. Wciąż. I sprawia mi przyjemność.
Konkretną.
„To też od Ciebie, prawda?”
Uśmiechnął się do mnie.
„Też. Chciałem sprawić Ci radość”.
„I sprawiłeś! Wielką!”
Wczoraj kiedy jeździłam wózkiem po podwórku i układałam bukiety Madonnie, zobaczyłam taniec motyli. Dwa małe, kolorowe motylki wirowały w okół siebie, fruwały, migotały w słońcu. Tańczyły ze sobą, w okół siebie! Aż stanęłam ze zdumienia, siedziałam na wózku i patrzyłam zachwycona na to zjawisko. Kto czyta bloga uważnie, wie, że kiedy zobaczyłam te tańczące motyle, miałam jedno skojarzenie – Ona i… ja!
Teraz wpatrywałam się w Niego. Patrzył słodko…
„Chcę być jak Ty!” – wyrwało mi się prosto z serca.
„Jesteś podobna do MNIE, Promyczku!”
I… zobaczyłam garść drogich kamieni, biżuterii, złota…
„To owoce Twojego tańca, co mam z tym zrobić?” – usłyszałam w głębi serca.
„Rozdaj moim Dzieciom, proszę!”
„Dobrze, Promyku!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem…

„Najmilsza!”
„Ukochany!”
Patrzyłam z uwielbieniem… I On we mnie… też…
„Najmilszy, Najpotężniejszy, Najsprawiedliwszy, Najłagodniejszy, Najczulszy!” – szeptałam.
„Oblubienico Moja!”
„Tańczę dla Ciebie!”
„I ze Mną!”
„I z Tobą!”’
Patrzyłam w Niego z uwielbieniem. I On we mnie… też.