Autor: Maleńka

Malowałam Ukrzyżowanego, Umiłowanego mojego. Dziwnie mi się malowało… Dlaczego? Malowałam tańcząc. Cierpiąca malowała Cierpiącego. Nie to jednak było dla mnie dziwne. Patrzyłam w ten portret, szkic… i ja Go znałam! Znałam! On był we mnie. Ukryty w moim sercu. Na dnie. I teraz wydobywam ten portret. Na zewnątrz. Ukazuję Go… Jego Oblicze. Na płótnie.  To bardzo trudne dla mnie, osobiste, intymne. Malując, patrzyłam… Tak bardzo mi jest bliski. Tak bardzo! Dla niektórych odległy i wstrząsający, dla innych piękny. Dla mnie bliski. Umiłowany mój. Pomyślałam, że malując Go i ja się odkrywam…  Ujawniam jakim Go widzę.

Wpatrywałam się w Ukochanego… Patrzył we mnie słodko. Ucałowałam Go i uwielbiałam. Tańczyłam.
„Czym jest dla Ciebie cierpienie, Promyczku?”
„Darem od Ciebie!”
Patrzył. A potem stało się coś czego nie potrafię opisać słowami. Mówił do mego serca… ale nie słowami. Sercem do serca. Tańczył ze mną! Nie potrafię opisać…
Ale wiem jedno. Cierpienie to łaska. Wielka łaska. Cierpienie z NIM.

Nakarmiona Ciałem Ukochanego i napojona Jego Krwią, wpatrywałam się w NIEGO. Patrzył we mnie z wielką miłością. Z ogromną!
Patrzyliśmy w siebie nawzajem, w milczeniu i uśmiechu. Długo…
„Kocham Cię, Promyczku!” – usłyszałam w głębi serca.
„Wiem! Ja Ciebie też!”
Patrzył i patrzył… tkliwie, słodko. I ja patrzyłam, patrzyłam. Zapatrzyłam się…
„Perło Moja!”
Ucałowałam Go.
„Ukochany, najmilszy!”
„Tańczysz!”
„Tak! Z Tobą!”
Uśmiechał się do mnie.
„Razem tańczymy, dla Ojca!”
Teraz ja się do Niego uśmiechnęłam.
„Jesteś w Moim Sercu, Promyczku! Zawsze. Tańczysz w Nim!”
Tańczę w Sercu Ukochanego. Tak… W samym Centrum, w Epicentrum Boga.
W Sercu mojego Oblubieńca…
Wtulona w Jego Serce… TU jestem bezpieczna, rozumiana. Nie muszę nic mówić, tłumaczyć. Tu jestem kochana, miłowana. Ono rozumie moje rany, cierpienie. Samo zranione, cierpiące…
Tańczę w Sercu Boga… Ofiaruję Mu swoje cierpienie. Tańczę!

Tańczę bardzo, ale jeśli Ukochany pozwoli i pomoże, notkę napiszę 🙂

Wpatrywałam się w Niego. Patrzył we mnie płomiennie…
„Umiłowany, Najdroższy!
„Promyczku Mój!”
„Przyszłam posie…”
Przerwał mi gwałtownie:
„Daj Mi pić!!!”
Patrzyłam onieśmielona…
„Pragnę!!!”
Po chwili uświadomiłam sobie,  że to ja pragnę, żeby mnie napoił, żeby dał mi pić!
Patrzyliśmy w siebie nawzajem, długo… Zanurzał mnie w Sobie, w Miłości. Poił mnie Miłością. A ja Go swoją, małą… też się starałam.
Potem, jeżdżąc na dworze, na wózku, układałam bukieciki, różańce dla MAMY.

„Napisz o tym, Promyczku!”
„O obrazie?”
„Tak!”
Więc piszę.

Jak już wczoraj  napomknęłam, zaczęłam malować nowy obraz „Oblicze Ukrzyżowanego”. Miałam ten obraz w sercu już dawno… Teraz przelewam na płótno. Będzie to obraz ikonopodobny.
„Oblicze Ukrzyżowanego”. Najbliższe dla mnie… Tak, najbliższy, cierpiący, obolały, zraniony. Najbliższy…   Nie epatuję w tym obrazie krwią, żeby ukazać cierpienie. Jest tylko jedna  łza. Jedna łza spływa po policzku  Ukrzyżowanego. Ta łza to… ja. Za mnie On cierpiał, płakał za mnie…
Jedna  łza.

Internet zanika, a ja tańczę bardzo. Więc dziś krótka notka.

Narysowałam szkic do nowego obrazu. „Oblicze Ukrzyżowanego”.
Potem zmęczona wpatrywałam się w Ukochanego…
„Jesteś w Moim Sercu, Promyczku!”
Uwielbiałam Go…
Patrzył najczulej.
„Wiem!” – szepnęłam z bezczelną ufnością. Ucałowałam Go. Patrzył we mnie promiennie.
„Zmęcz….”
„Odpocznij Perełko, w Sercu Mym!”
Odpoczywałam…

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie czule, tkliwie… Ucałowałam Go.
„Umiłowany!”
„Promyczku!”
Uśmiechał się do mnie a ja do Niego.
„Przyszłam pobyć z Tobą. Posiedzieć u Twoich Stóp”.
„Posiedź! Tańczysz dziś”.
„Dziś nie bardzo, w miarę”.
„Bardziej duchowo niż fizycznie, prawda?”
„Duchowo bardziej niż w miarę!” –  roześmiałam się serdecznie.
Uśmiechał się płomiennie… Patrzyłam, patrzyłam i patrzyłam…
Zapatrzyłam się w Umiłowanego.
„Boisz się Mnie, Promyczku?”
Zaskoczył mnie tym pytaniem, zdziwił.
„Nie!”
„Dlaczego?”
„Bo jesteś Miłością, nie boję się Miłości!”
„A co do Mnie czujesz?”
„Co czuję? – zamyśliłam się – ufność, zachwyt…”
Po chwili pomyślałam, że ufność to chyba nie uczucie… 🙂 Ale już milczałam. Patrzyłam w Niego uśmiechnięta, Patrzył… dziwnie.
„Tak bardzo Mi ufasz”.
„Nie boję się Ciebie, siebie się boję!”
Patrzył… a ja mówiłam dalej:
„Boję się, że Ciebie zranię, zdradzę, upadnę…”
„Jeśli upadniesz to Cię podniosę, Promyczku!”
Patrzył… tkliwie.
„Nie lękaj się Perełko Moja kochana!  Jestem z Tobą!”
Patrzyłam z uwielbieniem…

Kocham, więc nie muszę się bać! On mnie kocha!!!

Nie będę dziś opisywać mojej rozmowy z Ukochanym. Dlaczego? Nie wiem jak! 😀 Po prostu! Słów brak!
Siedziałam i wpatrywałam się w Niego. I na zewnątrz nic się nie działo. A w moim wnętrzu się działo. DZIAŁO SIĘ!!!

Patrzył we mnie… z zachwytem, z wielkim zachwytem. Jego spojrzenie… takie czułe, takie łagodne, takie promienne!
Patrzył tak jakbym była dla Niego kimś drogim, najdroższym! Najcenniejsza, jedyna! Tak patrzył… a mnie zalewała fala Miłości. Fala?? Tsunami!!! Lawina Miłości!!!
Co we mnie się działo? Słów brak!
Nikt w ten sposób we mnie, na mnie nie patrzy. Tylko BÓG tak potrafi!
Kocha mnie, tak, że słów brakuje!

Otworzyłam Biblię i przeczytałam:

PSALM 121(120)

Bóg czuwa nad nami

¹ Pieśń stopni.
Wznoszę swe oczy ku górom:
Skądże nadejdzie mi pomoc?
² Pomoc mi przyjdzie od Pana,
co stworzył niebo i ziemię.
³ On nie pozwoli zachwiać się twej nodze
ani się zdrzemnie Ten, który cię strzeże.
⁴ Oto nie zdrzemnie się
ani nie zaśnie
Ten, który czuwa nad Izraelem.
⁵ Pan cię strzeże,
Pan twoim cieniem
przy twym boku prawym.
⁶ Za dnia nie porazi cię słońce
ni księżyc wśród nocy.
⁷ Pan cię uchroni od zła wszelkiego:
czuwa nad twoim życiem.
⁸ Pan będzie strzegł
twego wyjścia i przyjścia
teraz i po wszystkie czasy. 

„Potwierdzenie moich słów, które wczoraj wieczorem napisałam na blogu!”  – pomyślałam szczęśliwa.

Ucałowałam Ukochanego i patrzyłam w Niego uśmiechnięta, radosna. Patrzył we mnie jasny i promienny.
„Umiłowany!”
„Promyczku! Znów widzę uśmiech w Twoim sercu i na Twej twarzy!”
„Dzięki Tobie!”
Patrzył uśmiechnięty.
„Wczoraj ktoś sprawił Ci przykrość”.
„Tak, ale TY wlałeś mi w serce tyle pokoju, radości! I energii! – roześmiałam się serdecznie – radość mnie rozpiera!
„Twoja radość jest Moją radością, Perełko!”
Znów się roześmiałam 🙂 Te słowa już dziś słyszałam /przeczytałam 🙂 /
Patrzył bardzo czule i promiennie.
„Odpocznij we Mnie!”
Odpoczywałam… Grzałam się w Jego blasku, w Jego Świetle.
„Jesteś moim Światłem, Ukochany!”
„I Ty jesteś Moim światłem, Promyczku. Światłem dla świata!”
Trwałam w JEGO Świetle…

Leżę już w łóżku. Zmęczona? Tak. Obolała? Też. A moja dusza śpiewa z radości i szczęścia! Na chwałę Ukochanego! Na Jego cześć! Śpiewa i tańczy. Ukochany… Jaki On dobry, jaki kochający, jaki czuły! Jaki troskliwy i opiekuńczy. Tak! Interesuje Go każdy drobiazg, który mnie dotyczy, każda błahostka. I każda poważna sprawa. Każdy mój kłopot, problem. Ja Go interesuję! Pragnie mego szczęścia. Kocha mnie, po prostu. Kocha Swoją małą Perełkę. Do szaleństwa kocha! Dlatego dusza moja się raduje! Śpiewa i tańczy. Dla Ukochanego!

Pochyliłam się z trudem i ucałowałam Ukochanego… Potem uśmiechnięta wpatrywałam się w Niego. Patrzył we mnie płomienny…
„Uwielbiam Twoje pocałunki, kochana Moja!”
Patrzyłam uśmiechnięta.
„Składam pocałunek na Twoim sercu!
„Wiem, w czasie Komunii Świętej”.
„Teraz!”
„Teraz?!”
Patrzył promienny.
„Jesteśmy jedno, Promyczku. Ja w Tobie a Ty we mnie!”
Dziękowałam…

Dziś bardzo tańczę dla Umiłowanego. Dla mojej Słodyczy. Wybaczcie, ale nie mam siły pisać.
Tańczę. A On ze mną.

Opublikowałam, ale wróciłam 🙂 Jeśli Ukochany pozwoli, to jeszcze coś napiszę.
Umiłowany dziś powiedział, mój taniec MU bardzo pomaga. To niezrozumiałe dla mnie, ale Mu wierzę.
Niby nic nie robię, cierpię tylko i MU to cierpienie ofiarowuję. A On mówi, że Mu pomagam…
Chcę Mu pomagać. To dla mnie wielka radość i szczęście! Możecie mi wierzyć lub nie. Szczerze mówiąc nie obchodzi mnie to.
On mnie obchodzi!
I chcę jeszcze jedno podkreślić. Jak ,mówię, że cierpię to nie po to, żeby się skarżyć. Informuję tylko, podaję do wiadomości 🙂
On też się nie skarżył, nie żalił, choć miał do tego wszelkie prawo. Niósł krzyż w milczeniu.
I tak chcę, pragnę. Uczę się od Niego.
Może dlatego tak niewiele piszę o swoim cierpieniu. Wolę pisać o Jego MIŁOŚCI do mnie. A mam o czym pisać!

Tak… Tańczymy razem. Ukochany i ja, Jego oblubienica.
Dobrze, że wróciłam 🙂 I tak powstała notka.
Tylko dzięki NIEMU!