Autor: Maleńka

Dziś Ukochany pisze tę notkę. Całkowicie On.

Zawiana (przez przeciągi 🙂 ) a wskutek tego tańcząca bardziej niż zwykle, wpatrywałam się w Umiłowanego… Patrzył współczująco, ale pogodnie.
„Cierpisz bardzo, Mój Promyczku!”
Pokiwałam głową potakująco.
„Jestem z Tobą!”
„Wiem”.
Uśmiechnęłam się do Niego, a On do mnie. I tak trwaliśmy w uśmiechu.
„Uśmiechasz się, Promyczku, mimo cierpienia! – usłyszałam w głębi serca- Ten uśmiech pokazuje, że masz pogodę i pokój w sercu!”
„Mam. Dzięki Tobie, Ukochany!”
Chciałam Go ucałować, jednak z powodu bólu, nie mogłam się pochylić.
„Nawet pochylić się przed Tobą nie mogę” – szepnęłam.
„Pochylasz się przede Mną sercem, Perełko!”
„Sercem zawsze!”
„I JA się nad Tobą Sercem pochylam”.
Pochyleni sercami. Trwaliśmy razem.

Nie mam sił. w każdej chwili mogę przerwać pisanie. On pisze za mnie.

Wpatrywałam się w Ukochanego… Patrzył we mnie bardzo czule, tkliwie. Z wielką miłością, z wielką! Ucałowałam Go serdecznie.
„Umiłowany, najdroższy!”
„Oblubienico Moja kochana!”
„Przyszłam posiedzieć… przed Tobą. Zmęczona jestem”.
„Posiedź, odpocznij, Promyczku!”
Siedziałam więc i wpatrywałam się w Niego. I odpoczywałam.
„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście!” – usłyszałam w głębi serca.
Patrzył…
„Tak! Przychodzę do Ciebie, a Ty mnie pokrzepiasz!”
Uśmiechnęłam się do Niego. Patrzył promienny, świetlisty.
„Dodajesz mi sił, tak, że mogę dalej dźwigać swój krzyż i ofiarowywać Tobie  cierpienie. Więcej!!! Czynisz mnie szczęśliwą i radosną!!! Uszczęśliwiasz mnie! – mówiłam dalej.
Umilkłam. I patrzyłam. Uśmiechał się do mnie.
” Lecz ci, co zaufali Panu, odzyskują siły, otrzymują skrzydła jak orły: biegną bez zmęczenia, bez znużenia idą!” – usłyszałam znów.
„Ufam Ci, ufam Tobie!” – wyszeptałam.
Patrzył promiennie i czule. Odpoczywałam w NIM…

Pokrzepia! Kiedy napisałam, że ON pisze tę notkę, w miarę pisania dostawałam sił, powera. Pokrzepia!

Tańczę dziś bardziej niż zwykle, więc notka będzie krótka.

Wpatrywałam się w Umiłowanego… Patrzył we tym Swoim spojrzeniem… czułym i jasnym. Promiennym.
„Ukochany!”
„Perełko!”
Dziękowałam Mu. Za co? Dziś Zły mnie może nie tyle kusił, ale wsysał mi w serce niepokój, udręczenie. Próbował. A kiedy próbował, ja uciekałam się do Ukochanego i Jego/mojej Mamy. Zły uciekał. A we mnie Jego pokój i radość.
„Zły nienawidzi Mamy, Promyczku”.
„Nienawidzi Jej piękna, czystości, miłości…”
„Najbardziej nienawidzi Jej pokory!”
Uśmiechnęłam się do Ukochanego… a On do mnie. Promieniał, jaśniał… zanurzał w Sobie.
Trwaliśmy długo, w milczeniu.
„I ciebie Zły nienawidzi, Promyku!”
„I dobrze! Ja Go też nienawidzę!”
Patrzył we mnie… dziwnie.
„Jesteś moim narzędziem, Perełko…”
Kiwałam z przekonaniem, że tak, że jestem Jego narzędziem.
„Pięknym narzędziem!” – usłyszałam w głębi serca.
Zawstydziłam się… Jednak On patrzył tak promiennie…

Siedziałam i wpatrywałam się w Ukochanego. Rozmawiałam z Nim o pewnej sprawie. Osobistej bardzo. Ukochany słuchał, radził. W końcu powiedział, żebym o tym napisała.
„Ale… czy TO da się opisać, wytłumaczyć?” – spytałam.
„Nie martw się Promyczku, JA o tym napiszę, Twoją ręką”.
„Dobrze”.

Wyobraźcie sobie, że się w kimś zakochaliście. Z wzajemnością. Ale tak na śmierć i życie. Że nie możecie bez tej osoby ukochanej żyć, ciągle o niej myślicie. Robicie wszystko, żeby się tej osobie ukochanej podobać, uszczęśliwiać ją. I ta osoba też robi dla was wszystko. Uszczęśliwia was na każdym kroku. Pragniecie być zawsze ze sobą. Sekunda bez ukochanej osoby wydaje się dla was wiecznością.
Teraz wyobraźcie sobie, że Tą Osobą jest Bóg. Że podobna relacja, którą powyżej nieudolnie starałam się opisać łączy mnie i Ukochanego. Piszę „podobną” bo „Tę” konkretną relację trudno po ludzku opisać, a tylko tak potrafię.
Ukochany wciąż się o mnie stara, uszczęśliwia, podrywa. A tak 🙂 podrywa! Podrywa do Nieba!
A ja pragnę Go uszczęśliwiać, podobać Mu się i żyć z NIM. Wiecznie.
Tęsknię za Nim, za Niebem tęsknię. To chyba normalne? Za czym innym mam tęsknić? Za Piekłem??? Absurd totalny!!!
Za Ukochanym tęsknię!!!
A ON robi wszystko, żebym tęskniła bardziej i bardziej. Żebym myślała tylko o Nim. Nie pozwala mi o Sobie zapomnieć. Z drugiej strony mówi, że nie muszę już tęsknić, bo już w NIM żyję.
Każdy z nas kiedyś umrze. To pewne. Nie wiem kiedy na mnie przyjdzie kolej. Jutro? Za tydzień? Za rok? Za dwa lata? Za dziesięć? Nie wiem. Pójdę kiedy mnie wezwie. Nie później, nie wcześniej, kiedy mnie wezwie. Wiem jedno. Tęsknię za Nim.
Za śmiercią?? Nie!!! Za Życiem w NIM. Za Życiem w Pełni.
I napisał. 🙂
Kochany Zakochany Wariat.
Zwariowałam? Dla wielu pewnie tak. I dobrze 🙂 On dla mnie  zwariował pierwszy. Umierając za mnie na krzyżu i zmartwychwstając dla mnie! On pierwszy!
„Ty tez żyjesz tu i teraz, nie da się temu zaprzeczyć, ale jakby innym życiem 🙂 „- napisał mój duchowy Syn.
Prawda. Żyję tu i teraz, ale jakby innym życiem! ON mnie podrywa do Nieba! Już teraz.

„Podryw do Nieba” – dobre! To słowa Ukochanego. Ja bym na to nie wpadła 🙂

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we  mnie promienny, świetlisty…
„Umiłowany!”
„Perło Moja!”
„Przyszłam posiedzieć… przy Tobie…”
„Posiedź!”
Siedziałam więc i dziękowałam Mu za wczorajszy dzień i za moją duchową Córeczkę Karolinę.
Potem siedziałam i patrzyłam w Niego, w milczeniu. Uśmiechnięta.
I On się do mnie uśmiechał. I patrzył… czule, bardzo czule… tkliwie. Bardzo.
„Niedługo przyjdziesz do Mnie, Promyczku”.
„Przyjdę!”
Po chwili dodałam:
„Gotowa jestem!”
„Jak nigdy wcześniej!” – usłyszałam w głębi serca.
„Tak, prawda!” – roześmiałam się serdecznie
A On patrzył… zachwycony… Patrzył z wielką Miłością. Zanurzał mnie w Niej… W Sobie… Siedziałam i patrzyłam… długo.
Otworzyłam Biblię na przypadkowej stronie i przeczytałam:
Iz 60.19-22
„(19) Już słońca mieć nie będziesz w dzień jako światła, ani jasność księżyca nie zaświeci tobie, lecz Pan będzie ci wieczną światłością i Bóg twój – twoją ozdobą. (20) Twe słońce nie zajdzie już więcej i księżyc twój się nie zaćmi, bo Pan będzie ci światłością wieczną i skończą się dni twej żałoby. (21) Cały twój lud będzie ludem sprawiedliwych, którzy posiądą kraj na zawsze, nowa odrośl z mojego szczepu, dzieło rąk moich, abym się wsławił. (22) Z bardzo małego stanie się tysiącem, z najnieznaczniejszego – narodem potężnym. Ja, Pan, zdziałam to szybko w swoim czasie. ”
Siedziałam i patrzyłam. Szczęśliwa bardzo!

Nie wiem co napisać… 🙂 właściwie co to wiem, ale nie wiem jak, w  jaki sposób. Słów brakuje… Ale może spróbuję, Ukochany pomoże.

„Dzisiejszy dzień jest Moim prezentem dla Ciebie, Promyczku!” – usłyszałam w głębi serca rano, kiedy jeszcze leżałam w łóżku.
I to prawda. Wszystko jest dziś dla mnie prezentem od Niego. Przyjazd mojej duchowej Córeczki, Karoliny, rozmowa z Nią… Jej piękne, duże oczy, jasny uśmiech, głos.
Przyjechała, w sukience zakonnej. Jakby  na dowód moich wysłuchanych modlitw. Rozmawiałyśmy trzy godziny. 3 bite godziny! 🙂 O czym, o KIM? O Ukochanym naszym! O Jego Cudach w naszym życiu. Jej i moim.
Cud, cudem, cud pogania!
Opowiadała mi o życiu zakonnym, o swojej pracy z  niewidomymi.
Jednak… myślę, że najważniejsze co działo się między nami, działo się między słowami. Ponad nimi. Obie zakochane w Bogu, zanurzone w Nim… I te Niebieskie więzy, którymi nas połączył.
– Założę się, że Aniołowie w Niebie mają teraz balangę, gdy na nas teraz patrzą! – śmiała się Córeczka.
Na pewno mieli 🙂
Jeszcze o więzach. Połączył nas obie niewidzialnymi więzami. Silniejszymi niż ziemskie. Na śmierć i życie. I ŻYCIE w Nim.
Obie niepełnosprawne i słabe. Zakochane w Nim. Jego narzędzia. On, zakochany w nas Wariat, jest naszym Obrońcą i Twierdzą. Umiłowanym, Oblubieńcem naszym!

Umiłowany, bądź uwielbiony w życiu mojej Córeczki, Karolinki. I w Jej krzyżu bądź uwielbiony!

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył łagodnie, czule. Słodko.
„Skończyłam malować Twój Portret. Podoba Ci się, Umiłowany? Wiem, że wyrażenie 'podoba się’ jest nie zbyt fortunne… ale wiesz o co mi chodzi”.
Patrzył…
„Jak najbardziej, to Mój Portret, Promyczku!”
Uśmiechnęłam się do Niego. Patrzył najtkliwiej… Świetliście.
„Jutro…”
„’Tak!!!” – przerwałam Mu rozpromieniona.
Po chwili dodałam:
„Bardzo się cieszę.  Bardzo!”
Jutro przyjeżdża do mnie moja duchowa Córeczka. W końcu Ją zobaczę, usłyszę Jej głos, przytulę, uściskam…
„Bardzo się cieszę!” – powtórzyłam.
Czułość w Jego oczach…
Dziękowałam.
„Dla Ciebie wszystko, Promyczku!!!”
Tak. Wszystko!!! Patrzyłam w Niego z zachwytem.
„A potem…” – usłyszałam w głębi serca..
Uśmiechnęłam się do Ukochanego.
Wybaczcie, ale resztę rozmowy zachowam dla siebie. Zmęczona jestem. Zresztą to bardzo osobiste…. 🙂

Wpatrywałam się w Ukochanego… Oddawałam Mu moje duchowe Dzieci i ich intencje. Codziennie Mu Je oddaję. Nad ranem układam bukiety Madonnie za moje Dzieci. Więc oddawałam Mu Je. Kiedy skończyłam, patrzyłam w Niego w milczeniu.
On patrzył we mnie…
„Jesteś dobra matką dla swoich Dzieci, Promyczku!”
„Dzięki Tobie! – ucałowałam Go serdecznie – Tylko dzięki Tobie!”
Patrzył promienny…
Prosiłam dalej. W pewnej intencji mojego Dziecka. Wcześniej, podczas malowania też prosiłam w tej intencji mojego Dziecka. W głębi serca słyszałam, że zostanę wysłuchana. Ja jednak prosiłam dalej…
„Jesteś dobrą matką, Promyku!”
Uśmiechnęłam się i prosiłam dalej. A On… patrzył i zanurzał mnie w sobie. Uśmiechnięta, pomyślałam o czymś.
„Powiedz o czym pomyślałaś, proszę”.
„Ty wiesz…”
„Proszę, Promyczku!” – uśmiechał się do mnie.
„Dobrze… Zawsze, kiedy tylko się obudzę, błogosławię moje Dzieci w Twoje Imię. W Imię Ojca i Syna i Ducha Św. Błogosławię….”
Patrzył we mnie tkliwie.
„Kiedy im błogosławisz – JA im błogosławię!”
Dziękowałam.
„Jesteś dobrą matką, Perełko!”
„Ty swoje, a ja swoje! – roześmiałam się serdecznie – wysłuchaj mnie, proszę!”’
„Już dawno Cię wysłuchałem!”

Wysłuchał! Rozpieszcza mnie bardzo…

Poranna modlitwa:
„Tęsknię za Tobą, Umiłowany… Ty wiesz jak bardzo! Ty wiesz! Tęsknię. I wiem, że Ty też za mną tęsknisz! Tęsknię. Wiem, że kiedyś… mnie weźmiesz. Tak… Będę wtedy liczyć jedynie na Twe Miłosierdzie. Jedynie. I ufać będę, że nie spojrzysz na moje grzechy i słabości, ale, że spojrzysz z czułością na Swe narzędzie – mnie! Na to ile dobra przez nie uczyniłeś. Tak! Ty uczyniłeś. A ja będę ufać, bezczelnie ufać. Twoja służka”.

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył jak to ON… Świetliście i czule. Bardzo.
„Tęsknisz, Promyczku”.
„Tak!”
„Ale nie musisz, jestem z Tobą!”
„Wiem, że nie muszę, ale i tak tęsknię!” – uśmiechnęłam się do Niego – „Ty wiesz…”
„Wiem!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem, w Miłości…
„Mam dla Ciebie zadanie, Promyku”.
„Jakie?”
„Będziesz mówić o Moim Miłosierdziu, ale nie słowami!”
„A jak?”
Patrzył bardzo łagodnie…
„Spójrz na Mój Portret, który teraz malujesz”.
Spojrzałam… Cierpiący, obolały i litościwy… bliski mi taki, bardzo bliski…
„… przez cierpienie?”
„Tak!”
„Dobrze. Tylko musisz mi pomóc, Ukochany”.
„Ty już to robisz, Promyczku. Będziesz bardziej. Jestem z Tobą!”
„Tak, Umiłowany. Będę!”

Wpatrywałam się w Ukochanego, a On patrzył we mnie…
„Umiłowany!”
„Miła Moja!”
Tańczyłam bardzo. Pochyliłam się z trudem i ucałowałam Go.
„Przyszłam posiedzieć przy Tobie, u Twoich Stóp”.
„Posiedź, proszę!”
Patrzył tkliwie, czule.
„Wiesz, powoli kończę malować Twój Portret. Może w tym tygodniu Go skończę”.
Patrzył we mnie tak, jak nikt inny we mnie nie patrzy.
„A JA wciąż maluję Swój Portret w Twym sercu, Promyczku!”
„Maluj!” – uśmiechnęłam się do Niego.
Patrzyłam w Ukochanego, a On… malował we mnie, w moim sercu, Swój Portret…
Jego spojrzenie… Patrzył we mnie świetliście, płomiennie. Zanurzał mnie w Swojej Miłości.
Malował Swój Portret. I wciąż Go maluje w mym sercu.