Autor: Maleńka

Długo wyczekiwany mail. Przyszedł. Otworzyłam z bijącym sercem. Przeleciałam wzrokiem pierwsze słowa maila: „Witam, przepraszam serdecznie z powstałe nieporozumienie (…)”. Nie czytałam dalej. Oparłam się o oparcie wózka. I tak siedziałam, uśmiechnięta.. rozpromieniona. Byłam w szoku. Ukochany zajął się tym, jak obiecał! Dlaczego byłam w szoku? Aż tak się o mnie troszczy, opiekuje się swoim Promyczkiem. AŻ TAK!

Rozpromieniona wpatrywałam się w Umiłowanego. Ucałowałam Go! Patrzył we mnie jasny, świetlisty… Wpatrywałam się i dziękowałam Mu. I dziękowałam…
„Dla Ciebie wszystko, Perełko!”
No tak, jasne… Dziękowałam Mu dalej.
„Mówiłem Ci, Promyczku, że się tym zajmę!”
„Mówiłeś! Ale nie sądziłam, że AŻ TAK!”
„Jak Mi ufasz, tyle masz! Tyle Ci daję!”
Ja dziękowałam wciąż… A On…? Patrzył we mnie… zachwycony. Jaśniał, promieniał… Znów byłam w Jego Świetle. W Nim.
„Najpiękniejszym podziękowaniem dla Mnie, jest Twoja wiara, Promyczku!”
Trwałam w uwielbieniu…

Wpatrywałam się w Umiłowanego mojego… Patrzył tak, jakbym była dla Niego najważniejsza na świecie. Na świecie?? We wszechświecie całym, najważniejsza! I taka się czułam… Jego spojrzenie… słodkie, łagodne i czułe. I mające wszelką władzę.
„Ukochany!”
„Perełko Moja maleńka!”
Patrzył…. Zapatrzyłam się w Niego.
„Potrzebuję Cię, Promyczku! – usłyszałam nagle w głębi serca.
„To ja CIĘ potrzebuję, Jezu!”
Po chwili dodałam:
„Potrzebuję Cię i pragnę!”
To taki stan kiedy potrzeba staje się pragnieniem, a pragnienie potrzebą…
Patrzył promienie, przenikliwie.
„Potrzebuję  Cię dla Mojej chwały, Promyku! Żyjesz dla Mojej chwały!”

Wpatrywałam się w Ukochanego. Rozmawialiśmy o pewnej sprawie, która mi ciąży. A właściwie ciążyła 🙂
„Ufaj Promyczku, zajmę się tym”.
„Ufam Ci, oddaję Ci to”.
Patrzył bardzo czule… I ja w NIEGO patrzyłam. I patrzyłam.
„Zajmij się tym, Umiłowany!”
„Troszczę się o Ciebie, Perełko!”
„Bardzo! Wciąż się o mnie troszczysz!
Patrzyliśmy w siebie nawzajem. On we mnie, a  ja w Niego. Zapatrzyłam się w Ukochanego. Jaśniał, promieniał… ja byłam… w NIM. Twarz mi rozpromienił. Tak! On rozpromienił! I tak trwałam, rozpromieniona. W Nim.
„Oblubienico!”
„Jakiś Ty Piękny! Piękny i Dobry!”
Patrzyłam i patrzyłam…
„Piękny i Dobry… Uwielbiam Cię!”
I Ja Ciebie, Promyczku!”
I tak trwaliśmy, długo…

A sprawa? Komplikowała się coraz bardziej… Zdawało się, znikąd pomocy. „Skoro obiecał to się nią zajmie”- powtarzałam sobie. I nagle… niespodziewanie ruszyła. Ukochany się nią zajął! Troszczy się o swojego Promyczka! 🙂 Jak bardzo się troszczy!!!

Wczoraj siedziałam przed Nim zdumiona sprawą, która na mnie nagle spadła i co tu  dużo mówić, przywaliła mnie. Siedziałam i patrzyłam… I On patrzył. Wiedział o wszystkim. I tak trwaliśmy w milczeniu.
„Przygotowałem dla Ciebie niespodziankę, Promyczku!”
„Jaką?”
„Dowiesz się jutro!”
„Jutro….” – uśmiechnęłam się do Ukochanego. I moje myśli skierowały się na inne tory. Pomyślałam o niespodziance. Wiedział o czym… 🙂 o Kim.

Dziś ucałowałam Go serdecznie! Patrzył we mnie promiennie.
„Dziękuję za niespodziankę! Tak myślałam…”
Patrzyłam radosna… Choć sprawa z wczoraj wciąż mi ciążyła i pewnie będzie ciążyć jeszcze wiele dni. Ale dziś dzień dla mnie szczególny. Dla mnie i dla Ukochanego. I ta niespodzianka… 🙂
„Dziś Twoje święto, Promyczku!”
„I Twoje!”
Po chwili dodałam:
„Nasze wspólne święto!”
Patrzył promienny…

„Jesteś we Mnie, Promyczku!”
Przepraszam, nie mam sił pisać dalej. Tańczę bardzo.

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie… tak, jak tylko On potrafi. Czule bardzo.
„Umiłowany!”
„Promyczku!”
„Przyszłam posiedzieć przy Tobie. Ty siedzisz przy mnie w nocy, a ja przy Tobie w dzień”- uśmiechnęłam się do Niego.
Uśmiechał się do mnie.
„Tańczysz bardzo, prawda?’
„Bardzo.”
„Na Moją chwałę tańczysz!”
Ucałowałam Go.
„Dziękuję Ci, że mogę!”
Patrzył we mnie świetliście… byłam w Jego Świetle.

Gdy w nocy nie mogę spać wyobrażam sobie, że Ukochany siedzi obok mnie. Na łóżku. Może to głupie, ale nawet odsuwam kołdrę, żeby miał więcej miejsca…  Dziś też sobie wyobrażałam, że siedzi obok mnie. Ja tańczę, a On siedzi. Gładzi mnie po policzku, po twarzy. I czuwa przy mnie jak najlepszy Ojciec.
„Wyobrażenie tylko takie….” – pomyślałam. Jednak…

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie przenikliwie… płomiennie.
„Byłem dzisiaj z Tobą, Promyczku! Siedziałem przy Tobie!”
„Więc to nie moja wyobraźnia??!!” – spytałam zachwycona.
„To Twoja modlitwa. O nic Mnie dla siebie nie prosisz, więc wysłuchałem Cię!”
„A o co ja Cię jeszcze mogę prosić?? Mam wszystko co trzeba do szczęścia – CIEBIE!!! Pragnę tylko kochać Cię bardziej i bardziej…!”
„Oblubienico Moja słodka!”
Nikt tak do mnie nie mówi jak On… w głębi serca.

„Umiłowany!”
„Perełko Moja!”
Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie świetliście, promiennie… Patrzyłam i patrzyłam uśmiechnięta, w milczeniu… I On patrzył. I tak trwaliśmy w zapatrzeniu wzajemnym, długo. W końcu szepnęłam:
„Uwielbiam tak siedzieć i patrzeć w Ciebie, Ukochany!”
Patrzył we mnie… zachwycony.
„Jesteś bardzo podobna do Mnie, Promyczku”.
Dziękowałam i szeptałam:
„Dzięki TOBIE, tylko Dzięki Tobie!”
„Dzięki Twojej ufności!”
„Ty mi ją dajesz!”
Patrzył…
„Tańczysz bardzo, Promyku!”
Kiwnęłam głową potakująco.
„Tańczę z Tobą!” – usłyszałam w głębi serca.
„Wiem! Kręcisz piruety!” – uśmiechnęłam się do Ukochanego.
Patrzyliśmy w siebie nawzajem długo. A na Mszy św. odnowiliśmy nasze Śluby.

Teraz też kręci piruety 🙂

Dziś tańczę bardzo, więc notka będzie krótka
.
Wpatrywałam się w Ukochanego radosna, uśmiechnięta. I On patrzył we promienny.
„Widzą Miłosierdzie… ”
Wczoraj spytałam dwoje moich Dzieci, Synów, co widzą/ czują patrząc na Portret Ukrzyżowanego, który teraz maluję. Obaj, niezależnie od siebie odpowiedzieli, że widzą Miłosierdzie.
„Ja maluję Twój Portret, który mam w sercu, a oni widzą Miłosierdzie… Jakie to cudne!
„Wpatrujesz się w Miłosierdzie Moje…”
„Więc mam Je w sercu!” – przerwałam Mu.
Patrzył bardzo czule.
„Ja Je maluję”.
„To oczywiste, że to TY Je malujesz. Ja nie umiem…” – szepnęłam.
Patrzyliśmy w siebie nawzajem…
„Króluję w Twym sercu, Promyczku!”
Tak, Miłosierny króluje w moim sercu! A Jego Portret jest na płótnie.

Jeździłam po podwórku. Pierwszy raz od dawna. Słonko wyszło, to i ja wyszłam 🙂 Jeździłam na mojej „hondzie” 🙂 , wózku elektrycznym, podziwiałam przyrodę. I… układałam bukieciki Madonnie. Odmawiałam Różaniec.
Potem siedziałam przy stoliku (na dworze), na którym leżała Biblia, a ja wpatrywałam się w Ukochanego. Siedziałam i patrzyłam…
„Umiłowany,  Ukochany!”
„Promyczku!”
„Przyszłam posiedzieć… przy Tobie”.
„Posiedź, Promyczku!”
Siedziałam więc… Patrzył we mnie Miłosierny. Promienie przenikały moje serce na wskroś…
„Dziś TAKIEGO Mnie potrzebujesz!”
„Tak, TAKIEGO…”
Patrzyłam i patrzyłam. Uśmiechałam się do Niego.
„Piękny Twój uśmiech, Promyku”.
Uśmiechałam się… 🙂
„Jak bardzo mnie kochasz! Trudno mi sobie wyobrazić jak bardzo mnie kochasz! I jak się o mnie troszczysz!”
Patrzył bardzo czule…