Dziś bardzo krótko.
Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Umiłowany!”
„Perełko Moja!”
Patrzyłam. I On patrzył. Wiedział wszystko. Wiedział, że jestem zmęczona, obolała. I, że Mu to ofiarowuję.
„Jesteś teraz w Sercu Moim!”
Patrzyłam z uwielbieniem.
„Tańczysz!”
Przytaknęłam.
„Przyjmuję Twoją ofiarę, Promyczku, i łączę z Moją!”
Ucałowałam Go.
„Jestem z Ciebie dumny!” – usłyszałam w głębi serca.
Patrzyłam w Niego i patrzyłam… Był blisko.
Wpatrywałam się w Ukochanego. On patrzył we mnie jasno, pogodnie.
„Przyszłam posiedzieć u Twoich Stóp”.
„Posiedź, Promyczku”.
„Odpocząć przyszłam….”
Patrzył promiennie rozumiejąc wszystko.
Długo malowałam precyzyjnie i byłam zmęczona. Ale zadowolona. Wygląda na to, że mój eksperyment się udaje.
„Dziękuję Ci, Umiłowany za to, że mogę malować, że umiem. Dziękuję za talent. Malowaniem sprawiasz mi wiele radości! Bardzo wiele radości mi sprawiasz!”
„Sobie również, Perełko!”
Roześmiałam się serdecznie!
„No tak! Sobie też! Jasne!”
Uśmiechaliśmy się do siebie nawzajem….
„Napiszę o tym, jeśli pozwolisz?”
„Napisz!”
Więc piszę.
Od zawsze podobały mi się ikony. Uwielbiam je. Jest w nich jakaś wielka tajemnica, mistyka… Czytanie ich skłania do modlitwy, kontemplacji, zamyślenia. W nich jest Bóg…
Zawsze też chciałam takie ikony pisać. Jednak z powodu ograniczeń malowałam obrazy ikonopodobne na płótnie. Ale to jeszcze nie było to, o co mi chodziło. Brakowało złoceń, prawdziwego złota. A przecież w prawdziwych ikonach było go bardzo dużo. Aż kapały od złota.
Długo myślałam co z tym zrobić. I wymyśliłam! Będę mieszać złoty akryl i olej. Eksperymentować. I eksperymentuję! I sprawia mi to wielką radość! I choć moje obrazy nie przypominają prawdziwych ikon, ma to swoje plusy. Jakie? Nie muszę trzymać się sztywno kanonu, jaki stosują ikonopisarze. Mogę malować po swojemu, w swoim stylu. Poszaleć sobie 🙂 I szaleję! Z wielką radością!
Wieczorem dziękowałam MU za mój krzyż. Uwielbiałam GO za niego.
Wpatrywałam się w Ukochanego.
„Promyczku!”
„Umiłowany!”
„Tańczysz!”
„Tak. Bardzo, bardzo”.
Patrzył czule, bardzo czule… i przenikliwie.
Tak, tańczę. Przed Jego Tronem i w perłowej sukni. Od NIEGO!
„Dziękowałaś Mi wczoraj za krzyż. Dlaczego?”
„Bo dzięki niemu, dzięki mojemu krzyżowi, doświadczam Twojej Miłości! W nim, w krzyżu, w cierpieniu, w bólu doświadczam Twojej Miłości! To błogosławieństwo dla mnie. Wielkie błogosławieństwo. I droga do Nieba!”
Patrzył promiennie.
„Uwielbiasz Mnie w swoim krzyżu!”
Po chwili dodał:
„Jesteś błogosławiona, Promyczku!”
Ożywiłam się.
„Błogosławiona znaczy szczęśliwa! Tak! Jestem szczęśliwa! Dzięki Tobie!”
Ucałowałam Go.
„’Dzięki TOBIE!!!”
Wpatrywałam się w Umiłowanego. Miłosiernego…
„Ukochany!”
„Perło Moja!”
„Dziś Twoje Święto. Niedziela Miłosierdzia!
Patrzył promienny.
„Tak! Dziś na oścież otwarte są zdroje Mego Miłosierdzia! Zbliż się do Niego, Promyczku!”
Zbliżyłam się…
„Kochasz przebaczać, prawda?”
„Tak, ogromnie!!!”
Patrzyłam w Niego z uwielbieniem…
„Umiłowany!”
„Perełko Moja!”
Patrzył we mnie pogodnie, łagodnie i czule.
„Tańczysz!”
„Tak! Dla Ciebie!”
Patrzył i ja patrzyłam.
„Jak mogę Ci usłużyć, Ukochany?”
„Pomilcz ze Mną, proszę”.
„Dobrze!”
Milczeliśmy. Długo. Patrzyłam Mu w oczy, wpatrywałam się w Jego oczy.
„Jakiś TY PIĘKNY!!!” – wyrwało mi się…
Uśmiechnął się do mnie. A ja do Niego.
Milczeliśmy dalej. Oko w oko. Serce w serce…
„Promyczku, Ja jestem!”
Tak, był, działał w moim życiu. We mnie. Widzę to ciągle. Jego Obecność.
„Ja tylko siedzę i patrzę Ci w oczy. Tym Ci służę? Jak?”
„Obecnością. Służysz Mi obecnością. Czasem”.
Zdziwiłam się! To była dla mnie radość, nie służba!
„To Ty mi służysz. Obecnością!” – szepnęłam.
„Ja Tobie, a Ty MNIE!”
Siedziałam i patrzyłam w Niego dalej. A On we mnie.
Wpatrywałam się w Umiłowanego. Patrzył we mnie…
„Przyszłam posiedzieć u Twych Stóp”.
„Posiedź, Promyczku!”
Ucałowałam Go i ślad moich ust odbił się na obrazie. Chciałam go wytrzeć, ale Ukochany mnie powstrzymał.
„Zostaw, proszę!”
„Dobrze….”
Patrzył we mnie… zachwycony, z uwielbieniem…. we mnie! Jakby widział mnie pierwszy raz. Jak w ósmy cud świata! A ja się czułam… bardzo malutka, maleńka…
„Podziwiam swoje stworzenie, Promyczku!”
„Stworzonko… – szepnęłam. I przypomniałam sobie swoje słabości i grzechy.
Patrzył zachwycony. Jego spojrzenie przenikało moje serce na wylot, na wskroś.
„’Stworzenie! Perłę Moją, oblubienicę! Córkę Króla!”
I patrzył we mnie… z uwielbieniem.
„Pomilcz ze Mną, Promyku!”
„Dobrze, Ukochany”.
Milczeliśmy. Patrzyłam Mu w oczy. a On w moje… Jego spojrzenie uzdrawiało mnie… Leczyło z kompleksów. Uzdrawiało. Patrzył i patrzył, długo.
W końcu powiedział:
„Spełnię Twoje pragnienie!”
„… przyjedzie?!”
„Tak!”
Byłam… Szczęśliwa! Chciałam Je zobaczyć, uściskać, pogadać jak kiedyś!
On patrzył i patrzył. Promienny!
Przyszedł. Zanurzył mnie w Miłości. W Sobie. I tak trwam w Nim. Wciąż.
Wpatrywałam się w Umiłowanego mojego… w Miłosiernego. Patrzył we mnie promienny i jasny. Tą jasność mnie pochłaniała, zalewała. Byłam w tej jasności! W Miłości!
„Pokój z Tobą, Promyczku!”
Uśmiechnęłam się do Niego, promiennie.
„Kocham Cię!” – wyszeptałam.
„I JA Cię!”
To było dla mnie oczywiste. Przecież trwałam w Jego Miłości! W bliskości.
„Odpocznij przy Sercu Moim, Promyku!”
Odpoczywałam i rozmyślałam… Daje mi tyle radości! Krzyż coraz cięższy, tańczę coraz bardziej. ale i szczęście coraz większe. Radość coraz większa, we mnie. Np dziś cały czas się uśmiecham. I śmieję się, często z samej siebie. 🙂
Tak trwałam w Nim, serce przy Sercu…
„Niedługo spełnię Twoje pragnienie, Promyku!”
Spojrzałam pytająco, zdziwiona.
Uśmiechał się tajemniczo…
Ucałowałam GO.
Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie pogodnie. I ja tak w Niego patrzyłam.
„Ukochany!”
„Miła Moja, najdroższa!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem w Miłości.
„Tańczysz! Trudne dni za Tobą!” – usłyszałam w głębi serca.
„Ale i piękne. Dużo mnie nauczyły”.
„A czego Cię nauczyły?”
„Żeby ufać tylko Tobie!”
Po chwili dodałam:
„I ufam Ci, Ukochany! Ale ucz mnie zaufać Tobie jeszcze bardziej i kochać Cię jeszcze mocniej!”
Uśmiechał się do mnie… Zapatrzyłam się w Niego. Zatęskniłam…
„Jaki jesteś piękny! Jaki dobry, łagodny i pokorny!”
Patrzył…
„A Ty podobna do Mnie. Coraz bardziej!”
Patrzyłam zachwycona…
Wpatrywałam się w Ukochanego… Patrzył we mnie bardzo czule.
„Czeka mnie trudna rozmowa. monolog właściwie…”
„Wiem, Ale musisz!”
„Tak!”
Patrzył smutno… Wiedział wszystko.
„Panie, spraw, żebym nie zasłoniła sobą Ciebie. Ty mów przeze mnie! Nie ja, ale Ty!”
„Dobrze, Promyczku. Będę mówił przez Ciebie”.
Patrzyl czule…
Zmartwychwstał!!! Umiłowany mój!! Ukochany, Najdroższy! Zwyciężył śmierć! Dał mi Życie! Umiłowany mój, sam jest Życiem!
Zrobiłam Mu podarunek. Nie powiem jaki, On wie.
Do tej pory jak to zamawiałam, widziałam to „coś” tylko na zdjęciu. Teraz zobaczyłam to w moim kościele parafialnym. Stał na honorowym miejscu, przed ołtarzem. Zdziwiona byłam jak wjechałam do kościoła.
„Mam nadzieję, że Ci się podoba, Ukochany… – pomyślałam.
„Zaraz Ci pokażę, Promyczku, jak bardzo!”
Zdziwiłam się…
Zaraz stanęły obok mnie dwie kobiety. Znałam je z kościoła. Pani z córką.
Zaczęły szeptać między sobą.
– Jaki piękny! Prawdziwy!
– Tak! Z wosku!
– Nooo!
Byłam w szoku! Rozmawiały o moim podarku dla NIEGO! Nic nie wiedziały, że to prezent, ani od kogo…
„Skoro im się tak bardzo podoba to jak bardzo musi JEMU się podobać! – pomyślałam
Szczęśliwa byłam ogromnie!
I tak naprawdę to On zrobił mi prezent, a nie ja Jemu!