Autor: Maleńka

Wyjechałam na podwórko moim wózkiem elektrycznym. Nie było nic w tym dziwnego. A jednak było 🙂 Dlaczego? Kilka dni temu wózek się zepsuł i byłam uziemiona. Dziś już naprawionym wyjechałam. Od razu było czuć, że dostał nowej siły. Brykał jak młody ogier, aż musiałam zmniejszyć prędkość! 😀
Wyjechałam więc zadowolona, rozpromieniona!
„Dzięki Ci!!!” – wyrwało mi się prosto z serca.
„Dla Ciebie wszystko, Promyczku!”
Roześmiałam się serdecznie!
Na dworze wiosna na całego! Wszędzie zielono, kwiaty kwitną, drzewa owocowe też. Podjechałam do krzaku bzu, też już zakwitł. Powąchałam kwiaty. Pachniały cudnie!

Potem siedziałam na podwórku przy stoliku, na którym leżała Biblia. Wpatrywałam się w Ukochanego.
„Dziękuję!” – powtórzyłam.
Patrzył promienny.
„Przyszłam posiedzieć przy Tobie. U Twoich Stóp”.
Posiedź, Promyczku! Tęskniłem!”
„Ja też… wciąż tęsknię….”
Patrzył we mnie przenikliwie. I ja w Niego patrzyłam.
„Trwasz w Mojej Miłości!”
Tak, trwam. I tak tęsknię.  A może im bardziej trwam, tym bardziej tęsknię. Jestem w Nim, zanurzona w Jego Miłości. A tęsknię za czym? Za Nim. Za spojrzeniem Twarzą w twarz. Za Życiem w Pełni. Teraz staram się żyć pełnią życia, a tęsknię za Życiem w Pełni.
Różnica.

„Witaj Ukochany!”
„Witaj Mój Promyczku!”
„Już jestem…”
„Czekałem!”
„Wiem… Przepraszam, pomagałam tacie”.
Patrzył we mnie czule…  łagodnie.
„Byłem z Tobą jak mu pomagałaś!”
„Wiem!” – uśmiechnęłam się do Niego. I patrzyłam w milczeniu… W Jego oczy.
„Pomagając tacie, pomagasz Mi, Promyczku!”
Rozpromieniłam się jeszcze bardziej i nadal w Niego patrzyłam….
Patrzyliśmy w siebie nawzajem długo.
Naraz spojrzałam w okno i zobaczyłam tatę pchającego na wózku chorą mamę. Rozmawiali o czymś.
„Teraz pcha dwa wózki… – pomyślałam – czasem nie wie za który najpierw ma chwycić”.
Patrzyłam na moich rodziców…
„To jest miłość, Promyczku!”
„Tak! 'I nie opuszczę cię aż do śmierci!'”
Patrzyłam w Ukochanego…
„Dałem mu to, żeby poznał jak smakuje miłość”.
Wtedy przypomniałam sobie pewne zdarzenie sprzed kilku miesięcy. Nie będę tu go opisywać. Zresztą już raz opisywałam, drugi raz nie będę 🙂
W każdym razie mnie olśniło…
„Już wie czym jest miłość!”
Ucałowałam GO.
„Dziękuję Ci Ukochany!”
Patrzył we mnie promienny…

Wpatrywałam się w Ukochanego… Patrzył we mnie łagodnie i promiennie. Uśmiechał się do mnie… Ucałowałam Go.
„Umiłowany!”
„Miła Moja!”
„Przyszłam posiedzieć przed Tobą. I Ci usłużyć. Jak mogę Ci usłużyć?”
„Uśmiechnij  się do mnie, Promyczku!”
Uśmiechnęłam się do Niego. I taka w Niego patrzyłam… I wtedy moją duszę zalały pokój, wielka radość i szczęście! On patrzył we mnie wielki, potężny, piękny, łagodny i czuły… Patrzył i przenikał moje serce na wskroś.
„To TY mi służysz, prawda?” – uśmiechnęłam się do Niego, jeszcze bardziej.
„Służę miłością!”
„Tak…”
Patrzyłam… Zobaczyłam, że…
„Cierpisz, Ukochany…!”
„Razem z Tobą tańczę, Promyczku!”
Patrzyłam z zachwytem. W Umiłowanego mojego.
Tak, tańczyłam i ON tańczył ze mną. I teraz też tańczymy.

Mój blog to zapis Jego Miłości do mnie. I mojej do Niego. Nie zapis cierpienia. Wolę pisać o miłości niż o cierpieniu. Dlaczego? Cierpienie to między  innymi mój krzyż. I niosę go, po prostu. Dla mnie to oczywiste, że go niosę i pragnę nieść. Dla Niego. A miłość? „Miłość to radość cierpienia” jak pisała św. Tereska. Cierpieć to kochać z radością. W uśmiechu w sercu, przede wszystkim. I ja TEN uśmiech w Sercu w NIM widzę. Ale nie tylko widzę. Doświadczam. Doświadczam Jego miłości, na każdym kroku. I tę MIŁOŚĆ zapisuję. A raczej nieudolnie, nieporadnie próbuję zapisywać. I moją maleńką miłość do NIEGO. Po prostu.

Wpatrywałam się w Ukochanego… Patrzył we mnie łagodnie, ale przenikliwie. I jasno. Patrzyliśmy w siebie nawzajem w milczeniu. Długo.
„Niedługo po Ciebie przyjdę, Promyczku. I zabiorę Cię!”
„Jestem gotowa”.
„Wiem”.
On wie. Nie będę się rozpisywać bo nie mam sił. On wie, wystarczy.
Patrzyłam w  Niego dalej… I On patrzył.
Zapatrzyłam się w Umiłowanego mojego.
„Jakaś Ty piękna, Perełko!”
„Ty piękniejszy tysiąckroć!!!”
„Jesteś piękna Moją Pięknością!”
Patrzyłam z uwielbieniem… W Ukochanego.
Na tym skończę notkę. Tańczę bardzo. On wie, wystarczy.

Był ze mną, we mnie. Po prostu.

Po przeczytaniu dzisiejszej Ewangelii wpatrywałam się w Ukochanego.
„Witaj Promyku!”
„Witaj Ukochany!”
Patrzył we mnie czule bardzo.
Rozmyślałam o dzisiejszej Ewangelii…
„Nawet wtedy nie myślałeś o sobie. Myślałeś o Janie, o swojej Matce. Oddałeś mu Ją”.
„Jej go oddałem.  I Ciebie. O Tobie też wtedy myślałem”.
„Tak!”
Patrzyłam… i On patrzył.
„Ona stoi też przy Twoim krzyżu, Promyczku!”
„Stoi!”
Rozmyślałam o Niej, o mojej Mamie, Maryi. O Jej ciężkim, trudnym życiu. O Jej pięknie, czułości, bliskości… Przypomniałam sobie obraz, który niedawno namalowałam. Na nim Maryja przytula do policzka małego Jezusa.
„Wiesz… kiedy układam bukieciki,  wyobrażam sobie czasem…”
Jezus uśmiechał się do mnie.
„Wiem, powiedz, Promyczku. Proszę”.
Uśmiechnęłam się do Niego, nieśmiało.
„Wyobrażam sobie, że na jednym ręku Maryja trzyma Ciebie, a na drugim… mnie. Tuli mnie do swojego policzka z czułością…. albo się z Tobą bawię.”
Odmawiając Różaniec.
Jezus patrzył we mnie łagodnie.
„Myślałam, że to jakaś herezja…”
Patrzył…
„To bardzo piękny obraz, Perełko Moja!”
Patrzyłam w Niego długo. A potem układałam bukiety Mamie.

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie promienny i jasny.
„Ukochany!”
„Najmilsza!”
„Najmilszy! Najczulszy! Jedyny…” – uwielbiałam Umiłowanego.
Patrzył we mnie. A ja w Niego.
„Jestem w Twoim sercu, Promyczku!”
„W Twoim Ogrodzie!”
Patrzył czule..
„Ten Ogród pięknieje. Coraz mniej w Nim Ciebie, a coraz więcej MNIE!”
Ucieszyłam się bardzo! Coraz więcej JEGO…
„Chciałabym zniknąć… i żebyś…”
Przerwał mi:
„Znikniesz i będę tylko Ja!”
Tego chciałam!
Patrzyliśmy w siebie nawzajem…
„Promyczku, przyjdę i zabiorę Cię do naszego Ogrodu”.
„Będę czekać! I… tęsknić!”

Kilka godzin później:
„Znów przyszłam… posiedzieć przy Tobie”.
Patrzył… dziwnie.
„Wiedziałem, że przyjdziesz, Promyczku!”
Patrzyłam pytająco.
„Widziałam Twoją tęsknotę”.
Siedziałam i patrzyłam w Niego…

Skończyłam malować Jego Portret. Chwilę później patrzyłam na niego z daleka. Dlaczego? Szukałam błędów. I kilka znalazłam. Z daleka lepiej widać, kiedy maluję, twarz trzymam blisko obrazu. I trudno mi zobaczyć całość. Często proszę tatę,  żeby mi pokazał obraz z daleka. I potem poprawiam. Jednak teraz, choć znalazłam kilka, doszłam do wniosku, że nie będę ich poprawiać. Błędy były drobne, a ja już zmęczona.
Patrzyłam więc w Miłosiernego.
„Taki po Ciebie przyjdę!” – usłyszałam w głębi serca.
„Dziękuję!”

„Zmęczona jestem…” – szepnęłam Ukochanemu.
Patrzył we mnie… słodko.
„Odpocznij, Promyczku! Dużo pracowałaś!”
„Ale skończyłam”.
W tej chwili pomyślałam o błędach, ale patrzył we mnie w taki sposób, że przestałam się nimi przejmować.
„Pięknie namalowałaś, Promyczku!”
„To TY!”
„Ale przez Ciebie!”
Tak… Dziękowałam…
Taki po mnie przyjdzie… Miłosierny.

Rano przyszedł do mojego serca /codziennie przychodzi, nie piszę o tym, bo nie mam siły. I jest to dla mnie oczywiste, że przychodzi. Zapraszam Go co dzień/. Więc przyszedł i zanurzył mnie w Miłości.

Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Przyszłam posiedzieć przed Tobą, u Twoich Stóp”.
Patrzył we mnie promienny i jasny.
„Posiedź, Promyczku! Czekałem. Zawsze czekam!”
„A ja zawsze przychodzę. A kiedy nie mogę przyjść, tęsknię. I kiedy przychodzę to potem też tęsknię…”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem dłuższy czas, w milczeniu. Potem przeczytałam dzisiejszą Ewangelię i dalej w Niego patrzyłam…
„Cichy i pokornego Serca…”
Patrzył we mnie taki.
„Trwaj we Mnie, Promyczku!”
„Pragnę… Wiesz… kiedy do Ciebie przychodzę i tak przed Tobą siedzę, jestem jak dziecko, które wyciąga do Ciebie rączki… Do Ciebie!”
Patrzył… czule.
„Tak! A ja biorę Cię w ramiona i tulę do Serca!”
Takie mam poczucie. Bierze w ramiona i tuli do Serca…
Teraz też.

Stało się tak jak powiedział. Tak… tańczę bardzo. I nie tylko fizycznie. Nie będę opisywać szczegółów. To bardzo osobiste, intymne. On wie, wystarczy.

Wpatrywałam się w Ukochanego… Przeczytałam dzisiejszą Ewangelię i patrzyłam w Niego dalej.
„Jestem posłuszną owieczką?” – spytałam.
„A słuchasz Mego Głosu?”.
„Tak… przynajmniej się staram…”
Patrzył we mnie bardzo czule, tkliwie.
„Słuchasz. Jesteś Moją ulubioną owieczką”.
Uśmiechnęłam się do Niego.
„Pewnie do każdej owcy tak mówisz”.
„Do każdej. Ale do każdej inaczej”.
Patrzyliśmy w siebie nawzajem z uśmiechem… 🙂 Długo.
„Dobrze mi z Tobą…”
Patrzył.
„Odpocznij, Promyczku”.
Tak… zmęczona byłam.
Odpoczywałam.

Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Miła Moja!”
„Umiłowany!”
Patrzył… smutno. Gdzieś w dal.
„Będziesz wiele cierpieć dla Mnie”.
„Będę, jeśli trzeba”.
„I nie będą to tylko cierpienia fizyczne”.
„Rozumiem”.
„Nie spytasz dlaczego?”
„Nie. Widać tego potrzebuję. Ty wiesz co dla mnie najlepsze. Poza tym nie ma nic ważniejszego niż Ty. I cierpienie dla Ciebie”.
Patrzył już we mnie, ale nadal smutno.
„Nie chcę, żebyś cierpiała, ale to potrzebne. Będę wtedy z Tobą, Promyczku”.
„Będę z Tobą.  Nie będę sama. Nigdy nie jestem. Ty cierpiałeś za mnie, a ja dla CIEBIE. To jest Miłość!”
„Tak, Promyczku. To jest Miłość!”
Patrzył nadal smutny…
„Uśmiechnij się, proszę! Często Ty mnie o to prosisz, teraz ja Ciebie, Ukochany! Proszę, uśmiechnij się do mnie!”
Uśmiechałam się do Niego… a On… do mnie.
Patrzył we mnie długo, a ja w Niego…