Autor: Maleńka

Dziś tańczę bardziej niż  zwykle, więc będzie krótko. Jeśli się uda 🙂
Tańczę. Tak… 🙂 ale o tym później.

Przyszedł do mego serca i… zabrał mnie na pustynię. Szliśmy. On pierwszy, ja za Nim. Zaczęła się burza piaskowa… Ciężko było iść, wiał bardzo silny wiatr, piasek wdzierał się w oczy, wszędzie. Jednak On szedł a ja za Nim.
Potem nagle znalazłam się w Jego/ naszym Ogrodzie. Było jasno i cicho. Od czasu do czasu tylko słychać było świergot ptaków. Byłam z Nim, On był ze  mną. Jednak… 🙂 ukrywał się przede mną. Ja Go szukałam i kiedy odnajdywałam, radość była wielka! Cieszył się i On i ja.
Potem odpoczywałam wtulona w Niego. Opowiadał mi… O czym? Długo by pisać… a ponieważ to bardzo osobiste, zachowam dla siebie…

„Mamy swój własny język, Ty i ja!” szepnęłam patrząc w oczy Ukochanemu. Po chwili dodałam:
„Tylko my wiemy o co w nim chodzi!”
Patrzył bardzo czule.
„To język Miłości, Promyczku! Tańczysz!”
„Tańczę!  Przed Twoim Tronem! I to nie znaczy, że wywijam przed nim Oberki, czy Polonezy! I to w Wielkim Poście!” – uśmiechnęłam się do Umiłowanego – Tylko… Ty wiesz…”
„Ofiarowujesz cierpienie!”
„Tak. Taki jest mój taniec…”
Patrzył…
„To język Miłości, Promyku” – powtórzył.
„A kiedy za Tobą tęsknię, nie oznacza, że od razu pragnę umrzeć. To coś innego… głębszego. Ty wiesz…”
„Wiem. Język Miłości to też trwanie ze sobą w ciszy, w milczeniu”.
„TY i ja… – uśmiechnęłam się.
„Znasz MNIE, Promyczku”
„Poznaję. I wiesz, mam takie wewnętrzne poczucie, przekonanie, że się nade mną  pochylasz, uśmiechasz się  do mnie i przytulasz do Serca. Choć Cię nie widzę i nie czuję fizycznie Twego dotyku. Wiem, że jesteś przy mnie”.
„To także jest nasz język Miłości, Promyczku!” – usłyszałam w głębi serca.

„Upatrzyłem i upodobałem sobie Ciebie, oblubienico Moja!” – te słowa w głębi serca słyszałam od samego rana. Uśmiechałam się do Ukochanego, do tych słów i do swoich myśli. A serce tańczyło, tym razem ze szczęścia i radości.
Rok temu… 🙂 dostałam maila od Sióstr Karmelitanek Misjonarek z wiadomością, że przyjęły mnie do zakonu. Duchowo. Rok temu, dokładnie. 🙂

Wpatrywałam się w Ukochanego… w Oblubieńca mojego. A On patrzył we mnie łagodnie, z wielką miłością.
„Uwiodłeś mnie i wciąż uwodzisz…” – uśmiechnęłam się nieśmiało.
” Jesteś Moja!”
„Jestem. Nie noszę habitu, ale jestem Twoja. Należę do Ciebie”.
” Nosisz Szatę Mojej Mamy”.
„Szkaplerz? – uśmiechnęłam się do NIEGO – Tak, ciągle go noszę”.
Patrzył czule…
„A suknię sam Ci nałożę!”
„Suknię? Jaką suknię? i kiedy?” – dopytywałam.
Uśmiechnął się tajemniczo.
„Niedługo. A jaką, zobaczysz! – głos był radosny.
Suknia kojarzyła mi się z jednym, z radością, weselem…
„Zobaczysz Promyczku! Tymczasem uśmiechnij się do MNIE”.
Uśmiechnęłam się do Ukochanego.
„Przyjdę dziś i zabiorę Cię!”
„Pewnie do  Nieba!”
Trwaliśmy razem , w uśmiechu.

Wpatrywałam się w Ukochanego… Patrzył tkliwie.
„Tańczysz, wiem, Mój Promyczku”.
„Tańczę, ale nie fizycznie. A raczej nie tylko. Serce tańczy!”
Po chwili dodałam:
„Ale nie mówmy o tym, proszę… Piję mój kielich, który mi podajesz i chcę go wypić do dna. Lepiej powiedz jak mam Ci usłużyć, Ukochany?” – uśmiechnęłam się.
Patrzył…
„Służysz Mi Promyczku. Niesiesz swój krzyż i idziesz za Mną. Bez skargi. Bez kłótni ze Mną”
„Ja mam się skarżyć? Tobie? Kłócić z Tobą??? Nigdy!”
Patrzył bardzo czule…
„Jeśli chcesz Mi sprawić przyjemność pomilcz ze Mną Perełko”.
Ucałowałam GO.
„Dobrze, Ukochany!”
Milczeliśmy długo.
„Promyczku kochany, Perełko Moja, uwielbiam Cię!”
Patrzyłam uśmiechnięta… dziękowałam…
„To Ty mi sprawiać przyjemność a nie ja Tobie” – szepnęłam.
” Sprawiasz Mi przyjemność kiedy patrzysz we Mnie z uśmiechem”.

„Dzielnie walczysz, Promyczku!” – powiedział Ukochany, patrząc we mnie łagodnie.
„Czy dzielnie…? Trzymam się Ciebie i tyle” – uśmiechnęłam się do Niego. A po chwili dodałam:
„Ty jesteś po mojej stronie”.
Patrzył we mnie czule.
„Zawsze jestem po Twojej stronie, Promyku!”
„I uczysz mnie jak walczyć i jak zwyciężać!”
Patrzył. Zamyśliłam się…
„Walczył na pustyni, walczył w Ogrójcu… Walczył niosąc krzyż i wisząc na nim. I kiedy innym zdawało się, że przegrał, że wszystko stracił, ON właśnie na krzyżu zwyciężył. Też tak chcę”.
Patrzył i patrzył.
„Tak, Promyczku, Krzyż to znak zwycięstwa!”
„Przez krzyż do Nieba!” – uśmiechnęłam się. On wiedział dlaczego… 🙂

Wpatrywałam się w Umiłowanego mojego… A On patrzył we mnie.
„Zwyciężyłaś pokusę, Promyczku!”
„Tak, tylko dzięki Tobie!”
Patrzył…
Ja też patrzyłam…
Jego Rany, Krew, korona cierniowa… Jego łzy…
„Kiedy w Ciebie patrzę wszystko mi mówi o Twojej Miłości!”
Patrzył…
„Promyczku, kiedy do Mnie przychodzisz i we Mnie patrzysz, wpatrujesz  się w Miłość!”
„Tak! W Miłość!” – wyszeptałam.
Uśmiechał się do mnie…
„Już słyszałaś, że masz promienną twarz,  prawda, Promyczku?”
„Tak… słyszałam… i?” – patrzyłam pytająco.
„To dzięki temu, że patrzysz we MNIE!”
Byłam…szczęśliwa i promienna!

Wpatrywałam się w Ukochanego… zmęczona i tańcząca bardzo. Patrzył we mnie czule, bardzo…
„Cierpię z Tobą, Promyczku!” – usłyszałam w głębi serca.
„Wiem, Panie!”
” A Ty wisisz ze Mną”.
Patrzyłam w Niego   długo…
„Pragnę  Ci troszkę ulżyć, Ukochany. Jeśli potrafię…”
„Sprawiasz Mi ulgę, Promyczku!”
Dziękowałam.
A potem odpoczywałam w Nim.

„Zimno Mi!”- był to głos Ukochanego.
„Przyjdź Panie Jezu! Przytulę Cię do mego serca i ogrzeję Cię moją małą miłością… Spróbuję przynajmniej… Przyjdź, proszę!”
„Jestem, Mój Promyczku!”
Tuliłam Go do serca. A On… tulił mnie do Swojego. Wzajemne przytulenie…
Zresztą… ale o tym później.
Leżałam szczęśliwa. Rozmyślałam o swoim życiu. Mam udane, dobre, radosne życie. Mimo wózka. A może właśnie dzięki niemu, dzięki chorobie, dzięki krzyżowi. Dzięki niemu byłam tam gdzie byłam, dzięki niemu poznałam takich, a nie innych. I dzięki niemu piszę bloga 🙂 /jakbym była zdrowa pewnie miałabym mnóstwo innych spraw na głowie/ 🙂
„Żałujesz czegoś, Promyku?” – spytał Ukochany.
„Wiesz przecież – uśmiechnęłam się do Niego – Niczego”.
Trwałam w przytuleniu.

Zresztą od dłuższego czasu trwam. On przytula mnie do Swego Serca. A ja mam poczucie bezpieczeństwa i Bożej Opieki. I szczęśliwa jestem. Bardzo.
Wpatrywałam się w Ukochanego. Niewiele rozmawialiśmy, właściwie wcale. Trwaliśmy ze sobą…
„Dobrze mi z Tobą, Umiłowany”.
„I Mnie z Tobą, Promyczku! Ogrzewasz Mnie swą małą miłością!”
„Mój Kawalerze!”

Przypomniałam sobie pewną sytuację… 🙂
Po ślubie mojej siostry znajomy taty gratulował mu.
– To już wszystkie dzieci pożeniłeś! – mówi.
– Tak! – odpowiedział niewiele myśląc tato.
Słyszałam tę rozmowę i kiedy znajomy poszedł, mówię do taty:
– Mogłeś powiedzieć, że nie wszystkie, że jeszcze ja. Tylko szukam odpowiedniego kawalera! – śmiałam się.
– No widzisz! Nie wpadłem na to! Ty mogłaś powiedzieć” –  tato też się śmiał.
– Aaa, nie chciałam wam przeszkadzać.
Taki mój żart na stereotypy 🙂

Wpatrywałam się dalej w Ukochanego. Uśmiechał się do mnie.
„Znalazłam odpowiedniego Kawalera! Ty nim jesteś!”

Wpatrywałam się w Ukochanego… Patrzył we mnie bardzo czule, tkliwie.
„Działasz! Działasz we mnie!” – szepnęłam.
„Działam Promyczku! Przecież mówiłem, że będę”.
„Dziękuję!”
Po chwili dodałam:
„Działasz miłością!”
„Miłość to Moje drugie Imię!” – usłyszałam w głębi serca.
Uśmiechnęłam się do Niego.
„Umiłowany, Ty leczysz Miłością!”
Patrzył we mnie długo…
„I Ty czyń podobnie, Promyku!”
„Tak!”
Potem… siedziałam przy łóżku chorego Dziecka. Drzemało. A ja układałam bukieciki dla MAMY.

Uśmiechałam się do Ukochanego.
„Jak patrzę na ten szkic to mi się gęba śmieje! – wskazałam na obraz „Dobrego Pasterza”, który wczoraj zaczęłam malować.
Uśmiechnięty Pasterz na obrazie tulił do Siebie małą owieczkę.
Ukochany patrzył we mnie czule… 🙂
„Taki obraz Ciebie mam w swoim sercu. Taki dla mnie jesteś, kochający, czuły i uśmiechnięty!”
„Taki jestem, Mój kochany Promyczku. Tulę Cię do Mego Serca”.
Dziękowałam… 🙂

Dziś tańczę bardzo dla UKOCHANEGO!