Autor: Maleńka

Przyszedł do mego serca. Ale tym razem miałam poczucie, że to ja przyszłam do Niego… Nie wiem jak to wytłumaczyć… Nie byłam od Niego daleko, ale czułam jakbym skądś do Niego wróciła. Skąd? On wie. I ja. Wystarczy.

„Jesteś Promyczku!”
„Jestem!”
Patrzył we mnie bardzo czule.
„Przychodzę do Ciebie, Ukochany, taka jaka jestem i proszę, przemieniaj mnie w taką jaką TY  chcesz, żebym była”.
„Kocham Cię taką jaką jesteś, Promyczku! I zmieniam Cię!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem długo… z miłością.
„Cały Twój, cały dla Ciebie i cały w Tobie” – usłyszałam w głębi serca.
„Cała Twoja i cała dla Ciebie!”
„I cała we MNIE!”
„Tak! I cała w TOBIE!”

Rano, telefon. Dzwoniło moje Dziecko. Mówiło, żebym do Niego nie przyjeżdżała, że źle się czuje, słabo. że zrozumiem.
Cóż… było mi smutno, ale rzeczywiście rozumiałam.
Msza. Miałam poczucie, że jechać powinnam. Chciałam.
„Czy chce, czy nie, jadę. Nie musimy rozmawiać, jeśli nie ma siły. Posiedzę, potrzymam Je za rękę. Będę, Przecież nie może mnie „wygonić” 🙂 ”
Jadę.
Wjeżdżam na szpitalną salę, Dziecko leży z zamkniętymi oczyma, odpoczywa. Nie widzi mnie.
– Cześć Kochanie!- mówię z uśmiechem.
Dziecko otwiera oczy, uśmiecha się do mnie.
– Oj! Tak myślałam…! – mówi.
– Że przyjadę? – pytam ze śmiechem.
– Że otworzę oczy i ciebie zobaczę!
– I widzisz!
Posiedziałam przy Dziecku, potrzymałam za rękę. Żartowałyśmy, że w domu założymy „wózkownię”, bo ja na wózku i Ono… 🙂
– Będziemy urządzać wyścigi – zażartowałam.
– Ja wygram, bo mam sprawne ręce! – śmiało się Dziecko.
– Ale ja mam elektryczny!
Śmiałyśmy się obie.
– Czy chcesz, czy nie, przyjechałam.
– I bardzo dobrze! – uśmiechnęło się Dziecko.

Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Ucieszyło się, że przyjechałam” – szepnęłam.
„Tak, sprawiłaś Mu radość, Promyczku!”
Patrzył we mnie promienny.
„Dajesz mi tak wielką siłę, radość, moc!”
Dziękowałam, całowałam Jego Rany i dziękowałam.
„JA jestem Twoją siłą, Promyczku i działam przez Ciebie!”
Dziękowałam…
Tak, ON jest moją siłą!

Wpatrywałam się w Ukochanego… Patrzył we  mnie łagodnie i bardzo czule.
Widząc Jego  łzy, patrzyłam smutno…
„Pragnę Cię uszczęśliwić, Umiłowany. Jak mam to zrobić?”
„Uśmiechnij się do Mnie, Promyczku, tym Mnie uszczęśliwisz”.
Uśmiechnęłam się więc  do Niego.
„Nie chcę widzieć smutku na Twej twarzy”.
„Nie zobaczysz więcej” – szepnęłam.
Patrzyliśmy w siebie nawzajem, promienni.
Potem prosiłam Go o cud /wciąż Go proszę i nie przestanę/.
„Pamiętasz Promyczku niewidomego z Betsaidy?” – spytał.
„Tak, pamiętam”.
„Uzdrawiałem go stopniowo”.
Uśmiechnęłam się do Niego jeszcze bardziej. On do mnie też.

Wpatrywałam się w Oblicze Ukochanego.
„Dziś piątek, ruszajmy w Drogę, Mój Promyczku!”
„Tak, Panie!”
I szłam za Nim, rozważając Stacje Drogi Krzyżowej. Szłam za Nim…
Kiedy Droga dobiegła końca, dalej patrzyłam w Niego.
„Skończyliśmy…” – szepnęłam.
„Błogosławię Ci, Promyku!” – powiedział łagodnie.
I dalej idę za Nim, swoją małą drogą. Krzyżową.
Idę. A Jego poranione, skrwawione plecy są mi drogowskazem.

Wpatrywałam się w Ukochanego… patrzył we mnie czule, bardzo.
„Za mnie cierpiałeś tak bardzo… ja powinnam. Nie TY. Za moje grzechy… i płaczesz nade mną…”
Przepraszałam Go.
„Promyczku, Córeczko, błogosławię Cię!” – usłyszałam w głębi serca.
Dziękowałam. Całowałam Jego Rany. Potem… pomyślałam, że może nie powinnam, że Go to boli.
„Twoje pocałunki sprawiają Mi ulgę”.
Więc całowałam.
Uśmiechnęłam się nieśmiało do Płaczącego.
„A Twój uśmiech raduje Me Serce”.
Uśmiechnęłam się bardziej…
„Taki jesteś mi najbliższy… cierpiący, obolały. Utożsamiam się z Tobą takim, identyfikuję. I nic nie muszę tłumaczyć, mówić. Ty wiesz…”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem, długo… I wydawało mi się, że się do mnie uśmiecha. Przez łzy.

„Czas wyjść na pustynię, Mój Promyczku! Chodź za Mną!”
„Idę, Panie!”

Wpatrywałam się w Umiłowanego. W Jego cierpiące Oblicze. Jak prosił.
„Kogo widzisz? Co widzisz?” – usłyszałam w głębi serca.
„Widzę Ciebie. Poranionego, cierpiącego i… płaczącego”.
Łagodne, smutne oczy, usta na w pół otwarte. Zakrwawione czoło, łzy
na policzkach.Wielka korona z cierni. Purpurowa szata. Przebite dłonie…
„Widzę Miłość!” – szepnęłam.
„Aż tak  Cię kocham!”
„Nad życie!”
„I nad śmierć!”
Patrzył we mnie długo… Przeprałam Go za moje niewierności i zdrady.
Patrzył czule.
„Widzisz Moje Rany?”
„Tak!”
„Przytul się do Nich. W Nich Cię ukryję”.
Ucałowałam Rany i przytuliłam się do Nich.
I tak trwam. Ukryta w JEGO Ranach.

Zanurzona w Nim, rozmyślałam…
Spadło na moją rodzinę. Nagle i niespodziewanie. Szczerze? Myślałam, że nas to ominie. Że jeden krzyż – moja choroba – wystarczy. A tu widać nie. Musimy się zmierzyć z jeszcze jednym. „Myśli Moje nie są myślami waszymi”.
Tak…
Zmierzyć się, oswoić i przyjąć. Trudne to bardzo… Teraz rozumiem co przeżywali moi rodzice kiedy dowiedzieli się o mojej chorobie. Ja się nie musiałam z nią oswajać. Żyłam z nią, po prostu.
A teraz muszę oswoić się z chorobą bliskiej osoby. Z jej cierpieniem, wobec którego moje wydaje się być małe i niepozorne. Nie wyobrażam sobie co przeżywa moje Dziecko… i przyszłość taka niepewna. Sytuacja zmienia się jak w kalejdoskopie.
Tak rozmyślałam, w Nim zanurzona. Potem oddałam MU wszystko.

Wpatrywałam się w Umiłowanego…
„Przyszłam sobie posiedzieć przed Tobą. U Twoich Stóp”.
Patrzył poważny, wręcz uroczysty.
„Wiem o cierpieniu Twojego Dziecka i Twoim. Cierpię z Wami”.
„Wiem, Panie!’
„Pamiętasz, Promyczku, kiedyś podałem Ci Kielich?”
„Pamiętam, Ukochany”.
„Teraz Go pijesz”.
Ucałowałam GO.
Patrzył we mnie tkliwie…. długo.
Potem otworzyłam Biblię i przeczytałam:
„(1) Synu mój, jeśli chcesz służyć Panu, musisz się przygotować na różne doświadczenia! (2) Bądź serca prawego i miej odwagę, i nie poddawaj się czasu utrapienia! (3) Zaufaj Panu i nie odchodź od niego, żebyś był wywyższony, gdy nadejdzie koniec. (4) Przyjmuj więc wszystko, co cię spotka, i bądź wytrzymały we wszystkich udrękach! (5) Złoto jest bowiem oczyszczane w ogniu, a ci, których Bóg miłuje – w piecu różnych utrapień. (6) Zaufaj Bogu, a On będzie cię wspierał, w Nim nadzieję pokładaj – On wyprostuje twe drogi. (7) Wy, którzy boicie się Pana, zaufajcie miłosierdziu Jego, nie odchodźcie od Niego, żebyście nie upadli. (8) Wy, którzy boicie się Pana, zaufajcie Jemu, a On nie poskąpi wam nagrody swojej. (9) Wy, którzy boicie się Pana, oczekujcie na wasze zbawienie, na radość, co nie przemija, i na zmiłowanie. (10) Popatrzcie na pokolenia minione i zobaczcie: kto z tych, co zaufali Panu, doznał pohańbienia? Kto w Nim nadzieję pokładał, a został opuszczony? Kto nie został wysłuchany, kiedy wołał do Niego? (11) Łaskawy bowiem jest Pan i miłosierny, grzechy darowuje i wspomaga za dni utrapienia. (12) Biada zaś sercom wątpiącym i rękom opuszczonym, i ludziom chodzącym podwójnymi drogami. (13) Biada sercu, co w swym otępieniu nie ma wiary; nie dozna też nigdy żadnej opieki. (14) Biada wam, którzyście utracili cierpliwość Cóż uczynicie, kiedy Pan zacznie was sądzić? (15) Kto boi się Pana, słucha też słów Jego, a kto Jego miłuje, trzyma się dróg Jego. (16) Kto boi się Pana, pragnie Mu się podobać, a kto Go kocha, wypełnia Jego Prawo. (17)Kto boi się Pana, ma serce otwarte i dlatego korzy się przed Jego obliczem. (18) Lepiej jest dostać się w ręce Pana niż w ręce człowieka, bo jak wielkość Jego, tak i miłosierdzie.
(Mądrość Syracha  2:1-18)

Patrzyłam w Niego dalej…
„Jesteś blisko Mnie, Promyczku!”
Tak… zawsze chciałam być blisko Niego. I zawsze byłam blisko. Ale teraz jestem bliżej niż kiedykolwiek. Jestem tego pewna! On jest blisko mnie.

Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Umiłowany!”
„Najdroższa!”
Patrzył we mnie bardzo czule.
„Msza w Betlejem! Wiem, że to Twoja 'sprawka’. Dziękuję!”
Ucałowałam GO.
„Stawiasz Mnie pod murem, Promyczku!”- powiedział promienny.
„Ja CIEBIE?? Pod murem???”
„Twoja ufność stawia Mnie pod murem. Nie mogę się jej oprzeć!”
Uśmiechnęłam się do Niego.
„I bardzo dobrze! – szepnęłam.
Patrzyliśmy w siebie nawzajem długo… W przytuleniu.
„Komu mam ufać, jeśli nie Tobie…?” – pomyślałam.

Wpatrywałam się w Umiłowanego… Patrzył we mnie promiennie i czule.
„Przyszłam sobie posiedzieć przed Tobą” – uśmiechnęłam się do Niego.
Uśmiechał się do mnie łagodnie.
„Kochasz swoje Dziecko, prawda?” – spytał.
„Tak, kocham, bardzo. Wszystkie swoje Dzieci. Ale najpierw kocham Ciebie, najbardziej!”.
„A siebie?” – spytał, choć doskonale znał odpowiedź.
„Też”.
Po chwili dodałam:
„Ciebie, bliźnich i siebie”.
Patrzyliśmy w siebie nawzajem w milczeniu….
Zaczęłam Go wielbić.
„Bądź uwielbiony w tym co spotkało moją rodzinę. W tym co się teraz dzieje. Nie rozumiem  tego, nie ogarniam. Ale bądź w tym uwielbiony!”
„Jestem!”- usłyszałam w głębi serca.
„Dziękuję!” – ucałowałam Go.
Patrzył we mnie…
„Dajesz mi taką siłę, takiego powera! – roześmiałam się serdecznie.
„Moc w słabości się doskonali, Promyczku, pamiętasz? A jakie jest Twoje motto, które często powtarzasz?”
„Wszystko mogę w TYM, który mnie umacnia!”
Patrzył we mnie długo…

Wpatrywałam się w Ukochanego, bardzo szczęśliwa. I dziękowałam MU, dziękowałam i dziękowałam… Patrzył we mnie promienny i jasny.
„Wysłuchałeś naszych modlitw! Wysłuchałeś mojej prośby! Dziękuję!”
„Zawsze wysłuchuję próśb pokornych i ufnych!”
Patrzył we mnie a ja wciąż dziękowałam…
„Operacja na otwartym szpiku… Udana! Dla mnie to cud!”
„Mówiłem Ci, że będzie dobrze, Promyczku!’
„Tak, mówiłeś. Wciąż to słyszałam!”
Uśmiechał się do mnie a ja do Niego.
Znów dziękowałam…
„Dla Ciebie wszystko, Promyczku” – usłyszałam w głębi serca.
Trwam w dziękczynieniu.