Autor: Maleńka

Rano przyszedł do mojego serca… uwielbiałam Go. I  prosiłam, żeby ze mną był. Cały dzień.
I jest.

Wpatrywałam się w mojego Oblubieńca… Patrzył we mnie, promiennie i jasno. Czule.
„Witaj Miła Moja! Mój kwiatuszku!”
„Witaj Umiłowany Mój!”
„Zabieram Cię do Nieba!”
I byłam w Niebie… W Obecności Boga, Ukochanego, czułego, cierpliwego. Cichego, Miłosiernego, promiennego. Cierpiącego… ale promiennego.  Jego Obecność daje mi… nie wiem jak to opisać… w Jego Obecności czuję się jasna i czysta. Promienna… jak ON. Bez Niego jestem niczym, pusta… Z Nim doświadczam Jego bezbrzeżnej Miłości. Przed Nim otwieram się…
Wtuliłam się w Niego. I mówiłam:
„Jezu, wiesz, czasem nachodzą mnie takie myśli, że to wszystko kłamstwo, źe nie możesz być aż tak blisko, że nie możesz mówić do mojego serca. Wiem, że jesteś blisko, bardzo blisko, i że mówisz do mnie. A jednak takie myśli przychodzą…”
„To zły Cię atakuje”.
Patrzyłam w Niego, a On mówił:
„Jesteś blisko Mnie. A im bliżej Mnie będziesz, zły Cię będzie często atakował. Ale nie lękaj się Promyczku, Ja Jestem z Tobą. Jestem Twoją tarczą!”
„Dziękuję Ci Jezu. Jestem w Twoich Rękach”.

Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Wysłuchałeś mnie, Umiłowany… dziękuję!”
Tak. Wczoraj prosiłam za moim Dzieckiem. I dostałam odpowiedź. A potem jeszcze potwierdzenie, że wysłuchał.
„Ja Cię zawsze wysłuchuję, Mój Promyczku”.
„Tak, wysłuchujesz, tylko czasem mówisz 'nie’ – roześmiałam się serdecznie – a wczoraj powiedziałeś 'tak’. Dziękuję”.
Patrzył we mnie czule… Pogodnie. Najpierw patrzył mi w oczy. A potem zdawało mi się, że patrzy gdzieś w dal… A jednocześnie we mnie, głębiej.
„Patrzę  w Twoje serce” – usłyszałam.
„I co widzisz?”
„Wiarę, miłość i tęsknotę”.
„Tak… wierzę Ci, kocham Cię. I tęsknię za Tobą” – szepnęłam.
„Wiara rodzi miłość, a miłość tęsknotę”.
Patrzył teraz mi w oczy. A ja w Jego.
Oko w oko z Ukochanym…
„Przyjdź do mojego serca. Pragnę! Przyjdź Umiłowany!”
„Oto jestem!”
Uwielbiałam GO.

„Ona jest teraz w Moich rękach. Przyprowadziłaś Ją do Mnie. Jeszcze wiele razy będziesz Ją przyprowadzać, coraz bliżej i bliżej. Ale jest już Moja”.

Kilka godzin później okazało się, że istotnie tak jest… Kiedy przed NIM siedziałam, nie wiedziałam o tym. Ale wierzyłam Mu na słowo.

Siedziałam więc przed Nim… Patrzył we mnie łagodnie i smutno ( tzn nie wiem jak to opisać, raz patrzył we mnie promiennie i radośnie a raz smutno. Tak mi się przynajmniej zdawało).
„Wiesz już jakie jest Twoje zadanie, Promyczku?”
„Zadanie? – zamyśliłam się – mam prowadzić innych do Ciebie?”
„Dokładnie”.
„Jak?”
„Już to robisz i nie wiesz jak? Przez miłość i cierpienie”.
„Będę Ukochany, przynajmniej będę się starać”.
Patrzył we mnie łagodnie…
„Będziesz im mówić,  żeby być Moim trzeba zaprzeć się siebie. Często wszystko stracić, żeby zyskać Wszystko. Mnie”.
Nic nie mówiłam…. Rozmyślałam… On kontynuował:
„Że trzeba być konsekwentnym i wytrwałym. Ogołoconym z samego siebie”.
„Ja jestem ogołocona… Ty mnie ogałacasz…”
„Dlatego możesz  o tym mówić. JA będę mówił przez Ciebie.”
Patrzyliśmy w siebie  długo… Patrzył smutno, cierpiał…
„Oprzyj Głowę na moim sercu, Ukochany. Odpocznij we mnie” – wyszeptałam.
„Dziękuję Promyczku”.
Trwaliśmy razem w cierpieniu i Miłości…

Nie wiem czy dam radę napisać dziś notkę. Jak nie będę mogła, przerwę.
Na Mszy św. Ukochany powiedział mi do serca, że moja ofiara jest Mu miła, i że ją przyjmuje. Po przyjęciu Komunii św. gdy trwałam w dziękczynieniu, szeptałam Mu słowa miłości, usłyszałam:
„Kocham Cię, Mój Promyczku, Jestem w Tobie. Moja Krew płynie w Twoich żyłach”.
Byłam taka szczęśliwa, że nie wiedziałam co powiedzieć… Uśmiechnęłam się do Niego.
„Twój uśmiech sprawia Mi wielką radość. Uśmiechasz się choć wiem, że Cię boli”.
Tak trwałam przed Nim w uśmiechu…

Potem wpatrywałam się w Niego.
„Czekałem na Ciebie, Promyczku”.
„Przyszłam do Ciebie Umiłowany, posiedzieć przed Tobą, odpocząć…”
„Zanurzam Cię w Moim Sercu. Odpocznij w Nim”.
Odpoczywałam…
Patrzyłam w Jego oczy.  I rozmyślałam.
„Twoje oczy… takie piękne, łagodne, pokorne i jasne… Mogłabym w nie patrzyć bez końca.  Kiedy w nie patrzę, tęsknie… I one uczą mnie pokory, łagodności, ciepła. I pragnę być…”
„Jesteś do Mnie podobna. Jesteś – przerwał mi Ukochany.
Patrzyliśmy w siebie długo….

Jest we mnie. A ja w Nim, zanurzona. Otoczona… Widzę Jego radosne Oblicze, pełne cierpienia i bólu. Ale radosne, promienne. Patrzy we mnie. Ja w NIEGO. I nic nie jest ważne, ani ból, ani cierpienie. Tylko On.

Dziś czuję się fizycznie gorzej, źle. Więc z góry przepraszam za błędy.

Wczoraj wieczorem leżałam obolała w łóżku. Zapragnęłam „pójśc” do Niego duchowo. Poszłam. Byłam w moim kościele, przed tabernakulum.
„Przyszłam do Ciebie, Ukochany. Boli i chcę być z Tobą. Nie chcę, żebyś był sam”.
„Ja też cierpię, Mój Promyczku”.
„Będziemy razem…”
I tak trwaliśmy razem.  Długo. Aż w końcu zasnęłam.
Miałam bardzo kolorowe sny, jasne i radosne.
Obudziłam się w środku nocy. Leżałam… i wciąż miałam poczucie, że Ukochany jest ze mną. Że cierpimy razem. Nie potrafię tego opisać. Doświadczałam Jego Obecności. Zanurzał  mnie w Sobie… Okrywał jak płaszczem. Było mi po prostu dobrze. Nawet ból nie przeszkadzał.
Potem Ukochany przyszedł do mego serca…

Wpatrywałam się w Niego.
„Przyszłam sobie z Tobą posiedzieć. Pobyć”.
„Czekałem na Ciebie Promyczku”.
Patrzyliśmy w siebie długo. W ciszy.
Uśmiechał się do mnie. I ja do Niego.
W koncu się odezwałam:
„Byłeś ze mną w nocy. Dziękuję Ci”.
Patrzył we mnie promiennie. Zaczęłam Go wielbić, adorować…
„Ukochany, Umiłowany mój, Najdroższy, Skarbie mój… Z Tobą nawet cierpienie jest słodkie. Jest łaską. Bądź uwielbiony w moim cierpieniu! Bądź pochwalony!

„Dziś Serce Moje jest dla was otwarte. Przychodźcie! Zanurzajcie się w Mym Sercu! Otrzymacie zdroje łask!”

Wpatrywałam się w Ukochanego… Patrzył we mnie łagodnie.
„Ja też przychodzę do Twego Serca, Umiłowany…”
„Zanurzam Cię w NIM, Mój Promyku”.
Patrzyliśmy w siebie długo… Odpoczywałam w NIM.
Wpatrywał się we mnie tymi swoimi dobrymi, jasnymi oczami.
„Od dziś będę się Tobą opiekował, troszczył o Ciebie. Oczyszczał. Chronił”.
„Już to robisz, Panie”.
„Doświadczysz tej opieki namacalnie”.
„Już doświadczam – uśmiechnęłam się – ale skoro tak mówisz, wierzę Ci. Rób ze mną co chcesz”.
„Jesteś Moją własnością. Należysz do Mnie”.
„Tak. Tylko do Ciebie. Jestem Twoja. A Ty mój”.
Patrzył we mnie promiennie…

Rano, gdy skończyłam układać bukiety Madonnie, poprosiłam Jezusa,  żeby przyszedł do mojego serca.
„Pragnę, Promyczku”.
Odmówiłam modlitwy jak przed przyjęciem komunii św. (zawsze odmawiam, nie zawsze o tym piszę, bo to dla mnie oczywiste).
„Oto przychodzę do Twego serca”.
„Pragniesz przychodzić do mojego małego, biednego serca…”
„Mam upodobanie w sercach małych i pokornych”.
Uwielbiałam GO.

Wpatrywałam się w Umiłowanego i dzieliłam się z NIM wydarzeniami przedpołudnia. Mówiłam:
„Panie, gdybyś wybrał kogoś mądrego i uczonego może by wtedy rozwiały się wątpliwości niektórych. Ty jednak wybrałeś mnie, prostą, zwykłą i niedouczoną…”
„Zawsze wybieram to co małe i głupie w oczach świata”.
Patrzył we mnie łagodnie i czule.
„Na Sądzie nie będę pytał o wiedzę, o formułki teologiczne, ale o miłość. Kiedy byłem na ziemi także nie pytałem o wiedzę. Pytałem o wiarę i o miłość”.
Uśmiechnął się do mnie i spytał:
„A Ty kochasz Mnie, Mój Promyczku?”
„Wiesz, że tak… nad życie”.
„Wystarczy”.
A po chwili dodał:
„Tylko Mnie kochaj. Ja będę działał”.
Patrzyliśmy w siebie długo…
„Uśmiechnij się do Mnie , Mój Promyczku”.
„Zawsze, Ukochany!” – roześmiałam się serdecznie.

Obudziłam się nad ranem. „Witaj Mój Promyczku”- usłyszałam w głębi serca. „Witaj Umiłowany” – uśmiechnęłam się do NIEGO. Zaprosiłam Go do mego serca. „Jestem”. Dziękowałam i uwielbiałam Go. Potem zaczęłam  układać bukieciki dla Maryi. I kiedy tak układałam, zobaczyłam… siebie siedzącą na wózku a przede mną… górę złota, drogich kamieni, pereł… i innych kosztowności. Wszystko to mieniło się, błyszczało. Dosłownie góra.
„To łaski dla Ciebie, Mój Promyku”.
Pomyślałam, że mi się to wszystko śni, albo wydaje. Odmawiałam dalej różaniec.

Potem wpatrywałam się w Ukochanego. Mówiłam Mu o sprawach związanych z chorobą i innych osobistych.
Ja mówiłam a On słuchał. Słuchał i… uśmiechał się do mnie. Umilkłam i też się uśmiechnęłam się.
„Promyczku – powiedział czule – zaufaj Mi. Zostaw to Mnie. Panuję nad wszystkim”.
„Ufam Ci Jezu”.
Patrzył we mnie i promieniał.
„Co zrobisz z tymi łaskami, które dzisiaj Ci dałem?”
„Więc to prawda?? TA góra łask, to dla mnie??!”
Promieniał jak słońce.
„Prawda. Dla Ciebie, Promyczku. Co z nimi zrobisz?”
Nie mogłam wyjść ze zdumienia, że dla mnie… że aż tyle… A On pytał co z tą „górą” łask zrobię.
„Rozdam innym – odparłam – wtedy będę miała jeszcze więcej. I będę mogła więcej dawać”.
Patrzył we mnie bardzo poważnie i przenikliwie.
„Miłość mnoży się przez dawanie”.
„Właśnie dlatego będę rozdawać”.
Był wzruszony.
„Znów Mnie pokonałaś Promyczku. Będę Ci dawać bez miary!”
„A ja będę rozdawać innym”.
Patrzył we mnie. Promiennie, jasno, czule. A ja grzałam się w Jego Świetle…”

Rano, kiedy skończyłam układać bukiety Madonnie, poprosiłam Ukochanego, żeby przyszedł do mego serca.
„Pragnę, przyjdź do mnie, Jezu… jeśli możesz, chcesz… Przyjdź”.
„Oto teraz przychodzę do Ciebie, Mój kochany Promyczku. Przychodzę, żeby Cię uzdrawiać, oczyszczać. I odpocząć w Twym sercu”.
Uwielbiałam Go…

Wpatrywałam się w Niego… On patrzył we mnie. Jaśniał, promieniał.
„Witaj Umiłowany!”
„Witaj Mój Promyczku!”
„Przyszłam do Ciebie, posiedzieć przed Tobą. Odpocząć w Tobie”.
„Czekałem na Ciebie, Mój Promyku!”
Wymawiał moje nowe imię czule, tkliwie, jakby chciał mnie tym imieniem ucieszyć. I ucieszył 🙂
„Zabieram Cię do Nieba, Mój Promyczku. Chcesz?”
„TAK!!!”
I wtedy… patrzyliśmy w Siebie nawzajem dalej. Czy zabrał mnie do Nieba? Tak!
Patrzyłam i patrzyłam. Zapatrzyłam  się w Niego. I doświadczałam Nieba. ON i ja… Oblubieniec i oblubienica. Złączeni w Miłości. Zapatrzeni w siebie, zakochani. Świata poza sobą niewidzący! To Niebo!
Patrzyłam i patrzyłam…
Wtedy zobaczyłam dwie dłonie, pełne skarbów. Drogocennych diamentów, pierścieni, brylantów, pereł, złota. I te dłonie, garście trzymały te skarby przede mną. Dawały mi je. Skarby…
I usłyszałam:
„Promyczku, to łaski, które Ci daję. Rób z nimi co chcesz!”
Byłam zdumiona! W szoku!
Zaczęłam rozdawać te łaski… na prawo i lewo. To znaczy rozdawałam je każdemu kto mi „przyszedł” do głowy. Każdemu kogo znam. Moim Dzieciom w pierwszym rzędzie. Ale też innym osobom, którym obiecałam modlitwę.
Wyobraziłam sobie, że lecę po niebie i rzucam  te łaski każdemu kto ich potrzebował. Rozdałam wszystko.
Patrzył we mnie… Uśmiechał się.
„Hojna jesteś”.
„Twoja hojność wobec  mnie nie ma granic. Też tak chcę…”
„Dumny jestem z Ciebie, Promyku. Nie zostawiłaś nic dla siebie. Obsypię Ciebie skarbami. Wieloma skarbami”.
„Dziękuję…”
Patrzyliśmy w Siebie jeszcze długo… Byłam w Niebie.

Właściwie nie wiem od czego zacząć 🙂 🙂 Wszystko się zmieniło! Wszystko!
Ale po kolei.
Obudziłam się w nocy. Zaczęłam układać bukiety Madonnie. Kiedy tak układałam… zobaczyłam tunel. Ciemny, zimny, brudny. I siebie w nim. W tunelu było pełno błota. Grzęzłam w nim. Szłam jednak do przodu. Uparcie. Coś/ KTOŚ mówił mi, że mam iść w stronę światła. I rzeczywiście. W głębi tunelu, daleko pojawiła się mała smuga  światła. Maleńka. A ja szłam, brnęłam właściwie do tego światełka. A ono stawało się coraz większe, jaśniejsze i bliższe. Szłam i szłam. Aż doszłam do końca tunelu. Światło było tak jasne, że raziło w oczy.
Mimo to wyszłam na zewnątrz i zobaczyłam… ogród. Piękny, bujny, wielki.
I nagle… zobaczyłam go z lotu ptaka! Tak! Leciałam! Szybowałam po niebie. A ogród był jeszcze piękniejszy i większy niż wtedy, kiedy go widziałam z ziemi. A ja wirowałam po niebie… 🙂
Potem wszystko znikło a ja nadal leżałam w łóżku i układałam bukiety Madonnie.
Jak skończyłam, zajrzałam na gg. I przeczytałam wiadomość od Karoliny… ale o tym później.

Dziś było inaczej. Tzn. niby tak samo a jednak inaczej…
Patrzył we mnie… JEGO oczy były promienne i jasne. Jak ogień. JEGO spojrzenie ogarniało mnie, zalewało, pociągało. Fascynowało. Siedziałam w JEGO Świetle. Patrzyłam i patrzyłam. Nie wiedziałam co powiedzieć. Onieśmielał mnie i pociągał do Siebie jednocześnie.
„Wiem, że czytałaś wiadomość od Karoliny. To wiadomość ode Mnie”- odezwał się w końcu.
„Wiedziałam…”
„Umieść, proszę, jej ostatnią część na blogu”.
Wiadomość brzmiała tak:
„Wprost proporcjonalnie do wzrostu cierpienia fizycznego otrzymasz łaski duchowe. Na które nie zasłużyłaś, których nie jesteś godna. On to wie. Nie powtarzaj tego. Bierz garściami i rozdawaj ludziom. To wszystko się dzieje, ponieważ pokazałaś, że nie potrzebujesz niczego poza Nim. Więc teraz otrzymasz wszystko, także po to, by rozdawać innym. Będą się działy cuda, a Ty nie rób niczego więcej, tylko trwaj, uwielbiaj i korzystaj z morza łask, które od dziś są do Twojej dyspozycji. Zaniesie je do kogo tylko zapragniesz, gdzie chcesz. Jedyną granicą Jego hojności jest od dzisiaj wielkość Twoich pragnień. Innych granic nie ma.”
Patrzył we mnie promiennie. Ja w NIEGO też.
„Czego pragniesz?” – zapytał.
„Dla moich Dzieci pragnę…”
„Twoje Dzieci są i Moimi, więc proszę pozwól Mi się teraz o Nie zatroszczyć – przerwał mi – Pytam czego pragniesz dla siebie.
Uśmiechnął się do mnie. A ja do Niego.
„Czego pragnę?”
Patrząc Mu w oczy mówiłam…
„Pragnę… Mam CIEBIE i niczego więcej nie pragnę… Jestem bardzo szczęśliwa i pragnę uszczęśliwiać innych. Dawać Ciebie innym. Pokazywać CIEBIE. Być Twoim narzędziem. Żeby mnie było coraz mniej a Ciebie więcej i więcej. A ja… ukryj mnie w Swoim Sercu. Tego pragnę”.
JEGO oczy błyszczały jeszcze bardziej.
„A czego Ty pragniesz, Panie?” – spytałam.
„Wiedziałem, że tak odpowiesz, Twoja wiara i pokora Mnie zniewala, obezwładnia” – powiedział jakby do Siebie – Twoje pragnienia łączą się z Moimi”.
Patrzył we mnie przenikliwie.
„Nadaję ci nowe imię. Do tej pory nazywałem Cię Moim 'robaczkiem’, bo Mnie o to prosiłaś. Robak jednak pełza w ziemi, tarza się w błocie. Ty jesteś stworzona, aby latać po niebie. Poza tym będę Cię nazywać tym czym jesteś naprawdę. A jesteś Moim Promieniem, Promykiem, Promyczkiem. Odbijasz Moje Światło! Jesteś Nim!”
Patrzyłam w Niego oniemiała, zdumiona!
„Masz pisać 'Promień, Promyczek’ z wielkiej litery. Tak Cię widzę – dodał, wprawiając mnie w jeszcze większe zdumienie.
„Promyczek Jezusa…”- wyszeptałam nieśmiało.
„Tak, Mój Promyczku. A Twoje Dzieci obsypię wieloma łaskami”.
Patrzyliśmy w siebie długo…