Dziś krótko. Boli bardzo, ale nie mam zamiaru użalać się nad sobą, ani biadolić. Ofiarowuję. Po prostu.
„Witaj Umiłowany mój! Radości i szczęście moje!”
„Witaj oblubienico moja kochana!”
„Czego pragniesz dziś ode mnie, Panie?”
„Twojego uśmiechu, robaczku”.
Próbowałam, ale zamiast uśmiechu na mojej twarzy pojawił się grymas bólu…
„Moje serce się do Ciebie uśmiecha… Ukochany.
„I twoje oczy”.
Uśmiechnęłam się teraz do Niego. 🙂 Tylko ON potrafi sprawić, że mimo bólu się uśmiecham.
Wpatrywałam się w Umiłowanego z ikony… Patrzyłam i patrzyłam. Długo… W końcu spytałam:
„Witaj Ukochany, co mogę dla Ciebie zrobić?”
„Bądź przy Mnie. Cierpię”.
„Wiem… jestem”.
Pragnęłam Go pocieszyć, objąć, przytulić…
„Cierpię z Tobą Jezu…”
Zaczęłam Go adorować.
„Jezu, Ukochany, Najdroższy… najlepszy… Umiłowany mój! Skarbie mój jedyny! Tak bardzo pragnę ulżyć Ci, pocieszyć… Tak bardzo pragnę!”
Miałam takie poczucie, że moja dusza jest przy Nim…
„Ulżyłaś Mi, Weroniko”.
Trudno jest pisać o cierpieniu. O swoim cierpieniu. Ale może kiedy o nim piszę, oswajam z nim innych. Więc troszkę napiszę. Właściwie nie o samym cierpieniu, ale o tym jak je odbieram i co się z nim wiąże.
Wczoraj leżałam w łóżku obolała bardzo. Cierpiąca. Bezsilna i bezradna. Na dnie. Ogołocona. Ból i pustka. Jednak w tej całej bezradności i pustce KTOŚ jeszcze był. Był ze mną. Przytuliłam się do Jego Serca i ofiarowywałam.Wtulił mnie w Siebie… Trudno to opisać. Było mi z Nim, przy Nim… dobrze (to zbyt małe słowo, zbyt proste, ale innego nie znajduję). Nawet ból nie przeszkadzał. Pomyślałam, że przecież jestem karmelitanką. Jestem Jego. I czułam się cała w JEGO ramionach.
Dziś podczas Mszy św. też ofiarowywałam. I po przyjęciu Komunii św., trwałam w dziękczynieniu. Usłyszałam w głębi serca głos: „Mieszkam w sercach wiernych i czystych. Mieszkam w twoim sercu, robaczku”.
Potem wpatrywałam się w Umiłowanego. Cierpiącego w ikonie.
„Jezu pragnę być żertwą ofiarną, miłą Tobie. Przyjmij, proszę moją ofiarę”.
„Jest ona miłą dla Mnie i przyjmuję. Bo nie chcesz nic w zamian”.
„W zamian?? Ofiaruję bo Cię kocham, bo TY mnie kochasz”.
Po przeczytaniu dzisiejszej Ewangelii wpatrywałam się w Umiłowanego z ikony i rozmyślałam.
„Ewangelia o Nawiedzeniu, o spotkaniu. Czterech osób. Maryja nawiedza swoją krewną, Elżbietę. Kobietę, która mimo podeszłego już wieku oczekuje narodzin dzieciątka. Maryja także oczekuje narodzin Syna. Spotkanie dwóch błogosławionych. Szczęśliwych. Elżbieta wykrzykuje swoje szczęście. Matka jej Pana przychodzi do niej. Aż św. Jan w jej łonie podskakuje z radości! Maryja wyśpiewuje swój cudny Hymn uwielbienia!
Potem… całe Jej życie Hymnem uwielbienia na cześć Boga. I życie Jana…”
Tak rozmyślałam i patrzyłam w NIEGO.
„Chciałabym bardzo, żebym i ja swoim życiem mogła wyśpiewać Tobie hymn uwielbienia…”
„Wyśpiewujesz go, ciągle, kochany robaczku”.
Zapatrzyłam się w Niego… i tak trwam.
Ostatnio zauważyłam, że piszę coraz dłuższe notki. Sił coraz mniej a notki coraz dłuższe… 🙂 Tylko dzięki NIEMU. Tylko ON tak może 🙂
Czuję się dziś dobrze, choć boli. Jak zwykle. Rano, kiedy malowałam (nomen, omen obraz w formie ikony. Maluję Archanioła Gabriela, z białą lilią w dłoni) co jakiś czas spoglądałam na moją ikonę, na Ukochanego. Przypominałam sobie o Jego bliskości. I… zdawało mi się, że się do mnie uśmiecha… Więc też się do Niego uśmiechałam… :)Potem poszłam (pojechałam 🙂 ) na dwór. Słonko świeci, ciepło – grzech w domu siedzieć. 🙂
I tam, na podwórku wpatrywałam się w NIEGO. Patrzył we mnie promienny.
„Czego pragniesz, Umiłowany?” – spytałam
„Twojego uśmiechu, Mój robaczku”.
„Zawsze!” – roześmiałam się serdecznie. Uśmiechnęłam się do Niego. On do mnie też. I tak patrzyliśmy w siebie nawzajem.
„Ty, gdy chodziłeś po ziemi, musiałeś się często uśmiechać, prawda? Byłeś pogodny. Nie wyobrażam sobie Ciebie smutnego. Miałeś w sobie uśmiech Boga Ojca. I nadal masz…”
Jezus uśmiechał się do tych moich myśli.
„Tak, uśmiechałem się często”.
Po chwili spytał:
„Podoba ci się twoja ikona, prawda?”
„Bardzo!”
„I zauważyłaś, że się na niej uśmiecham? Cierpienie nie wyklucza uśmiechu”.
„Wiem to po sobie!” – roześmiałam się serdecznie.
A Ukochany daje mi mnóstwo powodów do uśmiechu.
Przykłady:
– Ciociu???
-Tak, Miniu?
-Ja nauce ciebie chodzić!!!
Albo:
– Ciociu???
– Tak Miniu?
– Hajna jesteś!!!
Lub:
Łajek ma koleżankę, z klasy. Czasem się odwiedzają, bawią w pokoju Łajka i rozmawiają. Drzwi od jego pokoju są uchylone i bratowa słyszy te ich rozmowy. I mi opowiada.
– Kto namalował tak pięknie twój portret?
– Moja ciocia. I jeszcze anioła mi namalowała.
-Ona jest artystką?
– Największą na świecie!
I innym razem:
– O! Twój portret wisi…
– Tak. Ciocia teraz maluje Olę, potem namaluje Minię. A maluchy też namaluje. Jak podrosną!
I mam zajęcie do końca życia! 🙂 Ale powiedział prawdę. Jak Ukochany pozwoli – namaluję! 🙂
Kolejny przykład:
Miałam pilnować Olę, a ponieważ była w drugim pokoju, zawołałam ją, żeby przyszła do mnie.
– Olu!
Cisza.
– Olu! Koleżanko!
-Ciociu! Nie wołaj! Nie pijdę!”
– Mam coś dla ciebie! – zawołałam sprytnie 🙂
– Jus idę ciociu!
🙂 🙂 🙂
Znalazła mnie…. Kto? Co mnie znalazło?
Po kolei 🙂 Od jakiegoś czasu chciałam kupić ikonę. Nie, żebym specjalnie jej szukała, ani też nie wiedziałam jaką chcę konkretnie. Było to raczej marzenie, pragnienie. Wiedziałam, że to ona „sama” mnie kiedyś znajdzie. Dlaczego „sama”? Ikony to nie są zwykłe obrazy do podziwiania. W ikonie zawarta jest mistyka, tajemnica, Bóg… Ikonopisarz (osoba, która pisze ikony), podczas jej pisania modli się, omadla ją. Po skończeniu pisania ikonopisarz całuje ikonę, oddając jej cześć. Tak przynajmniej robią prawdziwi ikonopisarze.
Ale wracając do tematu. Słyszałam, że … kiedyś słyszałam, że ikona „sama” znajduje tego do kogo chce należeć. Ale teraz widzę, że i ja jej, może sama o tym nie wiedząc – szukałam.
Kurier ją dziś przywiózł i chwilę później stała na stoliku, oparta o ścianę.
/Wpatrywałam się w nią… W JEGO cierpiące Oblicze. Poznawałam, odkrywałam… Wiedziałam, że w ikonie każda linia, każda kreska coś znaczy, o czymś mówi. Więc patrzyłam.
Kiedy kilka dni temu tylko zobaczyłam ją/ JEGO na Allegro, wiedziałam, że mnie znalazła…
Patrzyłam. Oczy półprzymknięte, smutne, cierpiące. Lekko orli nos. Usta skrzywione w grymasie bólu… Korona z ciernia… krople krwi we włosach. A włosy niemal ozdobne, dekoracyjne. A może oblepione krwią.
Poprosiłam mamę, żeby podała mi ikonę bliżej. Podała i wyszła z pokoju.
A ja patrzyłam dalej… z bijącym sercem. Fascynowała mnie, odczuwałam lekki niepokój, żeby nie powiedzieć lęk. A jednocześnie… zbliżała do siebie. Bardziej i bardziej… Chciało się przy niej być, przy Nim być. Nachyliłam się i ucałowałam Go. Zauważyłam, że niektóre ciernie nie mają ostro zakończonych kolców. Wbijały się w Jego Ciało…
Naraz usłyszałam w głębi serca znajomy głos:
„Znalazłem cię, robaczku”.
„Tak…”
„Będę przemawiał do ciebie z tej ikony. Czy wiesz dlaczego wybrałem dla ciebie tę ikonę?”
„Nie… ale… taki jesteś mi najbliższy. Cierpiący, obolały, zakrwawiony… Taki jesteś mi najbliższy…”
„Właśnie dlatego. Ilekroć spojrzysz na tę ikonę będę przypominać ci o Mojej bliskości”.
To było dla mnie odkrycie! I wielka radość!
Patrzył we mnie… bezbronny… czuły, łagodny, dobry…
„Jezu, kocham Cię”.
Obok w wózku leżało Jego Cudo i bawiło się zabawką. Co i rusz uśmiechało się do mnie… 🙂 Pomyślałam, że przed Bogiem staję jak to dziecko. Bezbronne, słabe, bezradne i ufne. Uśmiechnęłam się do Niego, do Umiłowanego. Tak… On bezbronny, ja bezbronna… a razem wielka siła.
Ogarnęła mnie ogromna tęsknota, dojmująca. Wręcz przykra…
„Tęsknię za Tobą… bardzo. Aż mnie ssie. Ilekroć rozmawiam z Tobą, jestem z Tobą – tęsknię. I przychodzę do Ciebie, żeby tęsknić mniej, a potem tęsknię bardziej i bardziej. I znów do Ciebie przychodzę. I znów bardziej tęsknię. I tak w kółko” – roześmiałam się serdecznie.
Promieniał.
„Na szczęście jest nadzieja” – dodałam pogodnie.
„Z tęsknoty i nadziei – usłyszałam w głębi serca – rodzi się…”
„Pewność?” – spytałam.
„Spełnienie”.
Był smutny i bardzo poważny. I ja byłam smutna…
„Najdroższa Moja!” – usłyszałam tkliwy, rzewny głos w głębi serca.
Nie zdążyłam Mu odpowiedzieć.
„Cierpisz, wiem, i Ja cierpię z tobą. Niedługo jednak twój smutek w radość się zamieni a cierpienie w chwałę”.
„Cierpię w intencji, o której wczoraj mówiłeś, Panie”.
Rozpromienił się. I ja też. I tak trwaliśmy w uśmiechu.
Odpoczywałam… „Wiesz, mam zamiar kupić ikonę. Z Twoim wizerunkiem. Piękna jest”. „Kupisz ją a Ja będę przez nią przemawiał do twego serca”.
Dziś będzie mi trudno fizycznie pisać /kontuzjowana jestem/. Ale chcę napisać. Z góry przepraszam za błędy.
Dziś wpatrywałam się w Ukochanego na dworze. Siedziałam na wózku przy stoliku, na którym leżało Pismo Św i się w NIEGO patrzyłam. On patrzył we mnie poważnie ale pogodnie.
„Co mogę dla Ciebie zrobić, Umiłowany?” – spytałam.
„Bądź ze Mną i słuchaj Mych słów, robaczku”.
„Mów Panie, bo sługa Twa słucha”.Słuchałam więc a ON mówił:
'Będziesz jeszcze bardziej podobna do Mnie jeśli wszystko co robisz i czego zrobić nie możesz, będziesz ofiarowywała Mi. Jeśli będziesz wciąż trwała w ofiarowaniu”.
„Staram się Ukochany, ale czasem…”
Przerwał mi.
„Wiem, że się starasz, widzę. I doceniam twoje starania”.
Podziękowałam, a On mówił dalej.
Kiedy cierpisz, rozmyślaj o Moim cierpieniu, kiedy się do kogoś uśmiechasz, wiedz, że uśmiechasz się do Mnie”.
Po chwili dodał:
„Chcę też, żebyś w tym czasie ofiarowywała cierpienie jeszcze za jednego człowieka. Za mojego syna ( tu usłyszałam w głębi serca imię i nazwisko – J. Palikot). Wyparł się Mnie i Kościoła, rani Moje Serce, ale Ja nigdy się go nie wyprę. Ofiaruj się, Mój robaczku, proszę i za niego.
„Tak to mój bliźni!! Będę!”
Rano, wjechałam do kościoła na Mszę św., przywitałam się z Ukochanym:
„Witaj Jezu Ukochany! Radości i słodyczy moja!”
„Witaj kochany robaczku!”
Prosiłam, żeby przyjął moje małe cierpienie i zjednoczył ze swoim. I ofiarował Ojcu. Po przyjęciu komunii św., trwałam w dziękczynieniu. Usłyszałam w głębi serca: ” Jesteś ze Mną zjednoczona przez Miłość i cierpienie, oblubienico Moja”.
Zaczęłam się w Niego wpatrywać.
„Przyszłam trochę z Tobą posiedzieć, pobyć”- szepnęłam po prostu.
Patrzył we mnie. Łagodnie i czule…
„Piękna Moja!”
A po chwili dodał:
„Płynie w tobie Moja Krew! Jesteś Moją siostrą i oblubienicą”.
Zaczęłam Mu dziękować… Mówić, że to jaka jestem i kim jestem to tylko dzięki Niemu. I do NIEGO należy.
Patrzył we mnie z wielką Miłością.
„Trwaj we Mnie, a Ja trwam w tobie, robaczku!”
