Autor: Maleńka

Jezus nakarmił mnie swoim ciałem i tulił do serca swego.
„Jak jesteś dobry dla mnie, mój Jezu! w jak wielkiej zażyłości, w jak wielkiej przyjaźni ze mną żyjesz!”- szepnęłam z zachwytem.
umiłowany mój Jezus patrzył we mnie głęboko…
„A chcesz, maleńka moja żyć w jeszcze większej zażyłości, w jeszcze większej przyjaźni ze mną?”- spytał z ogniem.
„No jasne, że chcę! a można być jeszcze bliżej…? jeszcze głębiej?”
„Zawsze można być bliżej, Monisiu!”
„Chcę! oczywiście, że chcę! jasne, że chcę! pewnie, że chcę!”
Jezus patrzył we mnie poruszony i wzruszony cały!
„Będziesz wiele cierpieć…”
Przerwałam jezusowi gwałtownie!
„Będę! ale proszę, nie mów mi o cierpieniu! o twojej miłości mi mów! o twojej miłości!”
Jezus objął mnie ramionami. objął mnie całą… zanurzył w sobie. trwaliśmy serce przy sercu, a jego serce szeptało:
„Moja słodka! śliczna moja! jedyna! uśmiechnięta! moja wniebowzięta!”
Tak! byłam wniebowzięta! szczęśliwa niezmiernie! a jednocześnie w sercu czułam jakąś nieznaną pustkę…

Byłam w ramionach Jezusa! Siedziałam u Niego na kolankach… Umiłowany mój patrzył we mnie zakochany i poruszony cały!
„Jak się czujesz, maleńka?”- wyszeptał z czułością.
„Po tym wyjeździe nie mogę do siebie dojść”
Urwałam na chwilę i dodałam:
„Psychicznie odpoczęłam, ale fizycznie… nie mogę do siebie dojść'”
„Wiem, maleństwo Moje kochane. Odpoczywaj”
Wtuliłam się w mojego ślicznego, a On objął mnie calym Sobą. Wtulił mnie w Siebie… Trwałam w moim Jezusie… rozmyślałam…
„Dzisiaj mija rok od śmierci mojego kochanego Duchowego Dziecka. Minęło jak z bicza strzelił! Jakby tego roku w ogóle nie było!”
Spojrzałam Jezusowi w oczy i wyszeptałam:
„Gdy sobie o tym wszystkim pomyślę, jest mi bardzo smutno… I to nie… Nie będę o tym pisać. Ty wiesz dlaczego mi smutno i co mnie boli.”
Jezus spojrzał mi w oczy,
„Będzie dobrze, maleńka… – i spoglądając we mnie jeszcze głębiej, wyszeptał – Jest dobrze!”
„Jest dobrze??!! A ja myślałam…”
„Jest tak jak Ja chcę. Czyli jest dobrze!”
Jezus patrzył we mnie rozpromieniony cały miłością! I ja rozpromieniłam się od Jego promieni!

„Jestem chomiczek,
Mam tłusty policzek.
Buszuję w górze,
Mam to w naturze!
Śmigam, harcuję,
Wodę tankuję.
Po nocy szaleję,
Aż mi ktoś wleje!
Ktoś się obudzi
I mnie ostudzi!
Gdy noc nastanie,
Ja jem śniadanie.
A potem myję
Uszy i szyję!
Gdy dzień zaświta,
Znów do koryta!
Jem smakołyki,
Wypycham poliki!
A potem nura
W trocin pióra!
I słodko sobie śpię,
Cały dzień!
Mam czarne oczy,
Jestem uroczy!
Białym futerkiem
Otulam się!
We śnieee…!”

Patrzyłam w mojego Jezusa i śmiałam się perliscie! Jezus mój kochany także się śmiał!
„Urocze! Naprawdę urocze!” – wyszeptał Jezus ze śmiechem.
„Prawda?! Razem z Olcią ułożyłyśmy! Trochę ona, trochę ja. Starałam się troszkę poprawić, żeby rymy były. Na przykład Ola mówi:
-”Mam oczy czarne i życie…” jakie? Marne? Koszmarne?! Nie!
Zwróciła się do mojej siostry:
-Mamo jaki może być rym do 'czarne’?
-A, nie wiem!
-Czekaj, spróbujemy inaczej! – zaśmiałam się. I po chwili miałam rym:
-„Mam czarne oczy, jestem uroczy! 0Białym futerkiem otulam się! We śnieee…!”
-Super, ciociu! Świetnie! To jest najlepsze!
Smiałysmy się obie! Ale najważniejsze, że Ola się śmiała! Wczoraj dużo płakała i była bardzo smutna. Jej kotek zdechł. I chciałam ją jakoś pocieszyć i rozśmieszyć!”
„I udało ci się, Monisiu!”
„Udało mi się. Dzięki Tobie! Jak układałyśmy, Ola co chwilę się śmiała! I potem też już chodziła uśmiechnięta!”
„Umiesz pocieszyć i umiesz rozśmieszyć, maleńka Moja!”
„Tylko dzięki Tobie, mój śliczny!”
Jezus nakarmil mnie Swoim Ciałem i tulił do SERCA Swego…

Jezus nakarmil mnie Swoim Ciałem. Leżałam w Jego objęciach, dotykałam dłonią policzek Jezusa i głaskalam go z czułością.
„Mój słodki… mój słodki! Tęskniłam!” – szepnęłam z mocą.
Zawsze gdy kończą modlitwę choć staram się żyć w Bożej obecności i wszystko co robię, robić dla Niego. To jednak tęsknię…
„I Ja tęskniłem, maleńka Moja! I Ja tęskniłem!” – wyszeptał Jezus z ogniem miłości.
„Ty tęskniłeś?! Przecież zawsze jesteś ze mną!”
„Ale tęsknię!”
Jezus patrzył we mnie taki stęskniony…
„Zawsze jesteś ze mną, a jednak…”
„Tęsknię!!!”
„Wiem!”
Głaskalam policzek Jezusa z miłością…
„Choć staram się żyć w Twojej obecności to jednak czasem odchodzę od Ciebie… Ludzie często myślą, że gdy grzeszą, Ty od nich odchodzisz. A to oni,, my Cię opuszczamy, odchodzimy…”
„Ja zawsze czekam i tęsknię za Moimi dziećmi… Tęsknię śmiertelnie!”
Widziałam ogień w oczach Jezusa!
„Zobacz, Monisiu: w przypowieści o Synu Marnotrawnym, to syn opuszcza ojca. Zostawia go, odchodzi z domu. Ojciec zawsze czeka,, wychodzi na drogę, tęskni… Ja zawsze czekam na Moje kochane dzieci!”
„Czekasz by rzucić się im na szyję, ucałować i obdarować łaskami!”
Jezus skinął głową twierdząco i cudnie się do mnie uśmiechnął. Patrzyłam w mojego umiłowanego z miłością i uwielbieniem…

Byłam w moim umiłowanym Jezusie! Zanurzona w Nim cała… Mój słodki nakarmil mnie Swoim Ciałem i tulił do SERCA Swego. Patrzyłam Mu w oczy z zachwytem i uwielbieniem…
„To były piękne dni… Dni pełne uśmiechu, radości, dni pełne słońca, wiatru. Dni pełne morza… Dziękuję Ci, Jezu za te dni!” – szepnęłam uśmiechając się do Jezusa od ucha do ucha.
Jezus patrzył we mnie z czułością niezwykłą…
„Te dni to też przykrość i smutek.”
Zdziwiłam się bardzo!
„Kiedy?! Nie przypominam sobie?!”
Jezus spojrzał we mnie głęboko, tak, że od razu sobie przypomniałam.
„A, to… Wyjaśniliśmy sobie z Dzieckiem i już nieważne!”
„Ale było!”
„Było, ale nie ma. Nie chcę tego widzieć!”-szepnęłam z mocą i dodałam:
„Wszędzie widzę Twoją miłość!”
„Miłość Moja jest ukryta!”
„Ukryta?! Ja ją widzę na pierwszym planie!”
Jezus uśmiechnął się do mnie z tkliwością…
„Jak patrzysz, tak widzisz, maleńka Moja!” – wyszeptał z ogniem.
Trwaliśmy w miłości i intymności… Jezus i ja!

Jezus nakarmil mnie Swoim Ciałem i tulił do SERCA Swego. Patrzył we mnie płonący cały miłością… Patrzyłam w mojego umiłowanego z miłością i uwielbieniem… Dotykałam dłonią Jego policzek i głaskalam go z czułością.
„Mój piękny… mój słodki…” – szeptałam z mocą.
Jezus zbliżył Swoją twarz do mojej twarzy i mnie pocałował. Pocałował ogniście, słodko… Rozkosz dla mego serca. Pocałował mnie drugi raz i trzeci… A potem! Spadł na moje serce deszcz słodkich pocałunków! Jezus całował i szeptał mi do serca:
„Jak dobrze Mi z tobą, maleńka Moja! Jak dobrze Mi z tobą!”
„To mi z Tobą dobrze,, kochany!”
„Chyba nie chcesz się licytować komu jest lepiej, Monisiu?” – spytał Jezus z cudnym uśmiechem..
„Nie mam zamiaru się z Tobą licytować, kochany mój Jezu!” – zaśmiałam się perliscie.
Jezus uśmiechnął się do mnie promiennie. I wciąż mnie całował… Ogniście! Rozkosz dla mego serca!

Byliśmy w SERCU Najdroższym. W głębokościach Głębin. Umiłowany moj Jezus trzymał mnie na rękach i uśmiechał się do mnie cudownie! I ja do Niego się uśmiechałam… Od ucha do ucha!
Jezus zbliżył Swoją twarz do mojej twarzy i mnie pocałował. Czule i słodko i gorąco… W pewnym momencie Jezus jakby wypuścił mnie z rąk i zaczął się oddalać… Coraz bardziej i bardziej… Aż zniknął całkowicie. W pierwszej chwili wystraszyłam się! Miałam pustkę w sercu… Ale potem pomyślałam, że przecież jestem w SERCU Najdroższym w głębokościach Głębin i nie muszę, nie potrzebuję widzieć mojego ślicznego, żeby wiedzieć, że przy mnie jest!
„Tak, mój maleńki! Nie muszę, nie potrzebuję Cię widzieć!”
Nie zdążyłam dokończyć kiedy zobaczyłam mojego Jezusa!
„Nie potrzebujesz Mnie widzieć, Monisiu?” – spytał z cudnym uśmiechem.
„Nie potrzebuję! Ale pragnę… Pragnę Cię widzieć, kochany! I moim wzrokiem, spojrzeniem moim Ciebie uwielbiać! Pragnę!”
„Takiemu pragnieniu Ja odmówić nie mogę i nie potrafię!” – wyszeptał Jezus z ogniem miłości.
Patrzył we mnie jak w obrazek. A ja uśmiechałam się do Niego radośnie!

Byłam w moim Jezusie, zanurzona w Nim cała. Jezus trzymał mnie w Swoich ramionach i tulił  do SERCA Swego. Cały był Miłością i czułością… I cały był dla mnie. Patrzyłam w mojego Jezusa z obolałym sercem. A On cierpiał ze mną. Nie rozmawialiśmy. Tańczylismy po prostu… Rozmyślałam…
„Jak to potrafi się w ciągu kilku chwil wszystko zmienić… I jak kruche jest życie człowieka. Jest, a za chwilę już go nie ma. Już jest na drugim świecie. Tak…”
Tak rozmyślałam. I do głowy przyszedł mi Hiob.

Nie wiem czy jutro będzie notka. Miałam jechać na urlop. Ale w tej chwili nie wiem czy pojadę. Jak nie będzie notki tzn, że pojechałam…

Jezus nakarmil mnie Swoim Ciałem. Leżałam w Jego objęciach szczęśliwa cala. Leżałam i rozmyślałam:
„Jak Tu pięknie! Cudownie!!! Wszędzie światło. Ciepłe, kojące dla serca i oka… I ta błyszcząca,  migotliwa, skrząca się kropelkami rosa! Rześka i orzeźwiająca! Życie po prostu! Zauważyłam też, że ostatnio gdziekolwiek Jezus mnie prowadzi, od razu czuję się jak u siebie. Jestem u siebie! Dawniej musiałam się przyzwyczajać, teraz od razu jestem u siebie!”
Patrzyłam w mojego ślicznego Jezusa z miłością i uwielbieniem…
„U Ciebie jestem u siebie, mój Jezu!”-szepnęłam z mocą i po chwili dodałam:
„Kiedyś pewien ksiądz wszedł na mój blog i był bardzo zaskoczony. 'Tu jest Niebo!’ – powiedział. Ty jesteś moim Niebem, mój śliczny!”
Jezus zbliżył Swoją twarz do mojej twarzy i patrzył we mnie głęboko…
„Ty jesteś Moim Niebem, Monisiu kochana!”
Trwaliśmy w miłości i intymności… W naszym Niebie!

Jezus nakarmil mnie Swoim Ciałem. Rozmawialiśmy:
„Gdzie jesteśmy, mój Jezu?”
„W Głębinach SERCA Mego, Monisiu kochana!”
„Ale..”
„W głębokościach Głębin, maleńka.”
„Aaa! A dlaczego Tu jest widno? Wcześniej było ciemno. Teraz widzę…”
„Oczka ci się przyzwyczaiły. Dlatego widzisz. A co widzisz, najmilsza?”
„Światło jasne i ciepłe! Jakby wiosenne. Przyjemne bardzo! I jakby wszędzie iskrzyły się kropelki rosy! Iskrzą się, tańczą… Cudownie! I dzwoneczki jakby cichutko dzwoniły. Nie wiem… To widzę i słyszę… „
„Dobrze widzisz i słyszysz, Monisiu!”
Jezus patrzył we mnie z lubością, a ja uśmiechałam się do Niego od ucha do ucha…