Autor: Maleńka

Leżałam na kwiatowej kanapie. Tańcząca bardzo leżałam. Umiłowany mój ukląkł przy mnie… I pochylal się nade mną z tkliwoscia wielką…
„Klęczysz, Najdroższy…” – szepnęłam wpatrzona w Niego.
„Klęczę przed Maleńka Moja” – szepnął z czułością Umiłowany.
„Przy Maleńkiej” – szepnęłam uśmiechając się do Ukochanego mojego.
Umiłowany pochylil się jeszcze bardziej i zaczął dotykać i całować miejsca w moim ciele, gdzie mnie boli, dotknął też miejsca, które boli mnie najbardziej.
„Bardzo Cię bolą, Maleńka?”
Kiwnelam głową, że tak.
Ukochany pochylil się i zaczął to miejsce całować. Potem nogi, które też mnie bolały. Całowal i całowal z czułością niewyobrażalna…
„Miłość jest silniejsza, większa niż cierpienie i śmierć! Śmierć zniknie i cierpienie przeminie. A Miłość będzie królować! „- pomyślałam. Umiłowany wciąż klęczał i mnie całowal…
„Najdroższy mój…” – szepnęłam czule.
„Tak, Maleńka Moja?” – twarz Umiłowanego już była przy mojej twarzy. Patrzył mi w oczy głęboko.
„Dla mnie śmierć to przejście w Zycie i życie w Miłości. W Tobie!”
Umiłowany nakarmil mnie Swoim Ciałem i wyszeptal rozpromieniony cały:
„Ty już we Mnie żyjesz, Perełko Moja!”
Patrzyłam w Umiłowanego z miłością i uwielbieniem.
Nagle pomyślałam o moim chorym Duchowym Dziecku. Posmutnialam… Umiłowany, Najdroższy mój, który znal moje myśli też posmutniał bardzo.
„Cierpię przez Nie bardzo….”- wyszeptal prawie bezglosnie.
„Wiem… Maleńki… Ja też… Serce mi pęka gdy w widzę co robi i co mówi. Ostatnio powiedzialo że jest chore terminalnie… Ono chyba nie wie jak wygląda terminalnie chory.
Owszem moje Dziecko jest chore, ale… Przy terminalnie chorym, Ono, można powiedzieć że jest zdrowe. Powiedziało że musi zacząć chodzić do dentysty. Spytałam Je kiedy chce iść, a Ono na to: „a czy jest sens…?” W sensie że i tak niedlugo umrze więc nie ma sensu się leczyć… ”
„Chce, żebym Je uzdrowił a jednocześnie 'wie’, że niedługo umrze…” – szepnal Ukochany smutny niezmiernie.
„Tak nie można, prawda?”
„Nie można. Albo Mi ufa i Mi wierzy, albo nie.”
Patrzyłam w oczy Najdroższemu…
I nagle… chwyciłam Go za szatę obiema rękami i zacisnęłam w pięści. I pociągnelam do góry. Jednocześnie szeptałalam błagalnie:
'Uratuj Je! Proszę!!! Ocal, Najdroższy mój!!! Nie pozwól Mu zginąć! Najdroższy mój! Ukochany proszę!!! Proszę Cię!!!”
Najdroższy patrzył we mnie poważnie. Jego spojrzenie przenikalo mnie na wskroś.

” Az tak Je kochasz!”
” Kocham! I pragnę żeby żyło z Tobą, Maleńki mój, a nie zginęło. Gotowa jestem jeszcze bardziej za Nie cierpieć byleby tylko…. Nie pozwól Mu zginąć, Najdroższy mój. Proszę!!!”
Umiłowany mój patrzył mi w oczy. Przenikliwie. A ja wciąż ciągnęłam Go za szatę… Wziął moją rękę,, delikatnie rozprostowal moje palce i wyjął z niej szatę. To samo zrobił z moją drugą ręką. Wciąż patrzył mi w oczy głęboko. A ja w Jego oczy patrzyłam.
” Nie pozwolę, nie pozwolę zginąć Twojemu Dziecku, Maleńka Moja!”
Patrzyłam w Umiłowanego… Słów mi brakowało, żeby podziękować… Z wdzięcznością w Maleńkiego mojego patrzyłam. W moich oczach pojawiły się łzy szczęścia…
„Umiesz, Maleńka Moja walczyć o swoje Dzieci!” – uśmiechnął się do mnie Umiłowany.
„Nauczył mnie mój Najdroższy! – promienialam szczęściem – On pierwszy o mnie walczył!!!”
Umiłowany mój pochylił się nade mną z zachwytem. I mnie pocałowal. Raz, drugi… trzeci. Całowal jak Oblubieniec całuje Swą oblubienice.. Całowal i całował…. I szeptal do serca:
” Jesteś bardzo dzielna i odważna, Maleńka Moja. I waleczna bardzo!”
„Dzięki Tobie, Ukochany mój, Maleńki mój! Dzięki Tobie!”

Byłam w Umiłowanym moim, w Maleńkim moim byłam. W Jego ramionach tańczyłam. Umiłowany mój pochylal się nade mną z Miłością i tkliwoscia wielką. Patrzył we mnie Swym cudnym spojrzeniem. Jasnym kochającym i czystym. Patrzyłam w Niego z miłością i zachwytem.
„Cierpisz bardzo, Perełko Moja?” – spytal cicho Umiłowany.
„Bardzo? Nie, dziś nie. W normie. Zmeczona bardzo jestem, ale to też norma” – szepnęłam uśmiechając się do Maleńkiego mojego.
Patrzył we mnie współczująco.
„Będziesz cierpieć bardzo. Dla Mnie będziesz, Maleńka.”
„Będę. Będę, dla Ciebie będę, Najdroższy. A Ty odpocznij troszkę we mnie. 'Niechaj Ciebie w sercu noszę’.”
Umiłowany uśmiechnął się do mnie promiennie. Nakarmil mnie Swoim Ciałem i wyszeptal:
„Nosisz Mnie w swym sercu, Maleńka. A teraz Ty odpocznij przy SERCU Moim!”
„Dobrze, Najdroższy!”
Umiłowany przytulił mnie do SERCA Swego. Zobaczyłam w NIM Morze i Cierpienia. Ciemne stalowe chmury wisialy nad granatowo – czarnym morzem. Na brzegu morza zacumowana była łódka.
Spojrzałam w Najdroższego, w Jego oczy. I On patrzył mi w oczy głęboko.
” Niedługo znowu wyplywam. Zabieram Ciebie ze Sobą, Perełko Moja.”
„Dziękuję Ukochany!”
Patrzylam znów na Morze Cierpienia. I chmury wydały mi się ciężkie, strasznie, morze wielkie i wzburzone, a łódka malutka. Najdroższy pochylal się nade mną z czułością wielką….
„Boisz się, Maleńka Moja? Nie bój się… Nie ma się czego bać.”Tobą
Ucalowalam Go w policzek i spojrzałam Mu prosto w oczy.
„Nie boję się, Najdroższy. Z Tobą się nie boję!!”
Umiłowany obsypywal mnie pocałunkami, a ja odpoczywalam przy SERCU Jego.
Wyplynelismy. Tańcze bardzo bardzo, dla Maleńkiego mojego.

MAMA patrzyla we mnie wielkimi pięknymi oczami. Łagodnym i pełnym miłości spojrzeniem. I uśmiechała się do mnie z czułością niewyobrażalna. Ja uśmiechałam się do NIEJ z miłością. Patrzyłam w JEJ oczy…
„Umiłowany powiedział że jestem Jego matką… bo rodzę Go w sercach innych ludzi.”
„To cudownie, Córeczko Kochana!”
MAMA uśmiechała się do mnie cudnie.
„A Ty MAMO nie masz nic przeciwko, że tak mnie nazwal, i że…”
Przerwał mi perlisty, serdeczny śmiech MAMY.
„Przeciwko? – szepnęła calujac mnie w czoło – Córeczko, Ja się bardzo cieszę. I niech Mój Synek ma jak najwięcej takich Mam!”
Uśmiechala się do mnie tkliwie.
„Macie podobne uśmiechy!” – szepnęłam zachwycona.
MAMA patrzyla we mnie z wielką Miłością. Potem znikla.

Byłam w ramionach Najdroższego, Maleńkiego mojego. W Jego dłoniach radośnie tańczyłam. Umiłowany nakarmil mnie Swoim Ciałem. Uwielbialam Go. A ON patrzył we mnie z zachwytem! Promiennial Miłością. Patrzył we mnie tak jakbym była dla Niego najpiękniejsza i jedyna. Jakbym była czymś drogocennym, bezcennym. I wiedziałam że byłam.
„Mój Skarbie!” – szepnęłam zachwycona.
Najdroższy uśmiechał się do mnie promiennie bardzo.
„Mój Skarbie!” – wyszeptal patrząc we mnie z podziwem.
Patrzyłam w Umiłowanego, w Jego oczy patrzyłam głęboko. Zapatrzylam się.,.
Najdroższy mój wisiał na Krzyżu. Cierpiący niezmiernie… Objęłam Go delikatnie i przytuliłam się do Niego. Patrzył we mnie spojrzeniem z Krzyża, spojrzeniem Miłości. Cierpiał bardzo… Tuliłam Go do siebie i cierpiałam z Maleńkim moim.
„Jak mogę Ci pomóc, ulżyć choć trochę, Najdroższy…?” – spytalam z bólem serca.
„Trwaj przy Mnie jak dotąd, Perełko. Trwaj jak dotąd! Sprawiasz Mi wielką ulgę i uszczęśliwiasz bardzo.”
„Pragnę!” – szepnęłam wpatrzona w Umiłowanego mojego.
Tuliłam Go do siebie z miłością.
Znów byłam w ramionach Najdroższego mojego. Umiłowany mój pochylal się nade mną z Miłością. Patrzył we mnie z zachwytem.
„Maleńka Moja… Moja słodka! Mój Skarbie!” – szepnal Ukochany promieniejąc.
Uwielbiałam Go, szczęśliwa ogromnie!

Byliśmy na Łące przeswietlonej dziwnym światłem i pełnej kolorowych kwiatów. Najdroższy mój stał przede mną, obejmował mnie i patrzył mi w oczy z miłością. Patrzył tak cudnie i słodko… Patrzyłam w Najdroższego mojego z uwielbieniem, zachwytem i podziwem… Spojrzałam Mu w oczy i wyszeptalam:
„Pragnę Cię, mój Najdroższy mój Maleńki! Pragnę Ciebie!”
I zaczęłam całować SERCE Jego. Całowalam z miłością i czułością. Całowalam i całowalam…
Nagle znalazłam się w pustym, ciemnym kościele. Na ołtarzu stała piękna złota monstrancja w niej błyszczala w blasku wiecznej lampki bielutka Hostia. Kleczalam przed Umiłowanym moim. Wpatrywalam się w Niego z zachwytem.
„Pragnę Ciebie, mój Jezu, mój Maleńki… mój Najdroższy!”
Wtem zrobilo się jasno, bardzo. Bardziej niż w dzień! Byłam jakby w chmurach. Stałam na dole strony przede mną znajdowały się jakby schody z chmur… Prowadziły w górę, wysoko, wysoko. Ginęly w świetle. Stałam zaskoczona i zdumiona tym widokiem… Nagle usłyszałam śpiew! Śpiew, który nie da się z niczym porównać. Jakby dzwonki dźwięczne dzwoniące na wietrze… Cudny to był spiew!!!
„Alleluja! Alleluja! Alleluja!”
I w górze zobaczyłam Umiłowanego mojego! Wynurzył się ze światla na szczycie schodów i szedł, schodził do mnie. Patrzyłam jak urzeczona! Przecudny był!!! Przepiękny!!! Szedł do mnie promienny ogromnie. Szedł? Zbiegal po tych schodach. Jakby najszybciej chciał być przy mnie. Czekalam z bijącym ze szczęścia sercem! Wreszcie Najdroższy stanął przede mną. Uśmiechał się do mnie cudnie… Ujął moją twarz w Swe obie dłonie i ucalowal mnie.
„Wybrałem Ciebie, Perlo Moja do cierpienia wraz ze Mną. Ty z miłością przyjęłas to wybranie. Pragnę teraz dzielić Moją radość z Tobą Kochana Perełko! Chodź!”
Ujal mnie za rękę i prowadził po schodach w górę. W jasność. Wciąż było słychać śpiew:
„Alleluja! Alleluja! Alleluja!”
Szliśmy po schodach, wyżej i wyżej. Patrzyłam w Umiłowanego mojego uśmiechnięta i szczęśliwa bardzo! Tylko w Niego patrzyłam. I On tylko we mnie patrzył… Nagle zatrzymal się. Wziął mnie na ręce i przytulił do SERCA Najdroższego… I szedł tak w górę. Znaleźliśmy się w jasności wielkiej. Niby to były chmury, niby nie. Nie wiem. Nie interesowało mnie to, szczerze mówiąc. Patrzyłam tylko w Maleńkiego mojego. I ON tylko we mnie patrzył.
„Zatańczymy Maleńka Moja?”
„Tak Najdroższy!”
I Tańczylismy! Pięknie i lekko. Zwiewnie i delikatnie. Cudownie!
„Pragnę tak tańczyć z Tobą całą wieczność, Najdroższy!” – szepnęłam zachwycona.
„Będziesz! Będziemy tańczyć ze Mną całą wieczność, Maleńka!”
Tańczylismy… niebiańsko!

Byłam w ramionach Najdroższego mojego. W Jego dłoniach radośnie tańczyłam. Umiłowany mój pochylal się nade mną z Miłością i tkliwoscia niesamowitą. Patrzył we mnie promiennie. Szczęśliwy ogromnie…
„Kocham Cię, mój Najdroższy!” – szepnęłam wpatrzona w Umiłowanego z miłością i uwielbieniem… Uśmiechałam się do szczęśliwa.
Najdroższy mój nakarmil mnie Swoim Ciałem. Patrzył mi w oczy z ogniem.
„Miłość żyje w Tobie, Perełko Moja. A Ty żyjesz w Miłości! I dla Miłości!”
„I żyję Miłością!!!” – wyszeptalam z zachwytem. Patrzyłam w Najdroższego mojego, a On we mnie patrzył. Tańczylismy. Wciąż tańczymy!

Noc. Leżę w łóżku tańcząca. Ciemno wszędzie. Wszyscy śpią. A ja leżę i uśmiecham się w ciemność. Do Ukochanego, do Najdroższego mojego się uśmiecham.
„Najdroższy mój…” – szepcze radośnie.
„Maleńka Moja!” – słyszę ciepły, łagodny głos Umiłowanego.
„Teraz też jestem w Twym SERCU, prawda?” – pytam uśmiechając się do Niego.
„Zawsze w NIM jesteś, Perełko Moja”- glos uśmiechał się do mnie.
I zobaczyłam przed sobą twarz Najdroższego mojego. Jasną, świetlista, promienna. Patrzył mi w oczy z miłością. I ja MU w oczy patrzyłam. Z uwielbieniem i zachwytem patrzyłam. W Miłości, uśmiecha i milczeniu. Patrzylismy w siebie nawzajem. Ukochany mój we mnie, ja w Umiłowanego. Trwalam w Obecności. W JEGO Miłości, Pokoju i JEGO świetle, blasku. W Najdroższym moim, w Maleńkim. Bez słów. Nie trzeba słów. ON wystarczy.

Znaleźliśmy się na wielkiej Łące. Tańczylismy. Umiłowany obejmował mnie i w tym tańcu mnie prowadzil. Tańczylismy po całej Łące. W pewnej chwili Najdroższy przestał tańczyć. Obejmował mnie i patrzył mi w oczy z czułością. Pochylil się i z uśmiechem szepnal mi do ucha:
„Teraz Ty prowadź, Maleńka Moja.”
Uśmiechnęłam się do Niego radośnie.
„Ja? Ale czy ja potrafię?”
„Potrafisz, Maleńka. Pięknie potrafisz!”
Znów się uśmiechnęłam do Najdroższego. Przytuliłam się do Niego. Ucalowalam Go w SERCE i położyłam na Jego SERCU głowę.
„A ja bym chciała tak tańczyć, Najdroższy…” – szepnęłam zachwycona.
Ukochany położył Swą dłoń na mojej głowie i szepnął z tkliwoscia wielką:
„Moja Śliczna, Słodka Moja Umiłowana!”
I tak tańcze. Z głową na SERCU Ukochanego.

Byliśmy na Łące. Na Łące przeswietlonej dziwnym światłem i pełnej kolorowych kwiatów. Lsnily w tym świetle. Najdroższy mój i ja. Tańczylismy. Najdroższy trzymał mnie w Ramionach, obejmował i tulil do SERCA Swego. Patrzył we mnie promienny i piękny niezmiernie. Patrzył z Miłością i zachwytem. Uśmiechałam się do Niego radośnie. Patrzyłam Mu w oczy z miłością. Najdroższy mój w tańcu prowadzil. Długo tańczyliśmy. Aż się zmęczyłam. Umiłowany wziął mnie na ręce i usiadł w kwiatach na Łące. Zrobił ze Swoich ramion kołyskę. Tulił mnie mocno. Odpoczywalam w Ramionach Umiłowanego. Nagle pomyślałam o czymś co mnie od kilku dni niepokoilo, martwiło. Spojrzalam w Umiłowanego. Patrzył we mnie łagodnie i czule bardzo,
„Nie niepokój się i nie martw, Maleńka. Ja jestem z Tobą zawsze. A niepokój nie pochodzi ode Mnie. Ja pokój Ci daję!”
„Tak! Bądź moim Pokojem, Najdroższy!” – szepnęłam wpatrzona w Niego.
„Jestem!” – uśmiechnął się do mnie cudnie.
„Jesteś!”
Umiłowany nakarmil mnie Swoim Ciałem i dalej tulil do SERCA.
Odpoczywalam w Nim.

Najdroższy mój pochylal się nade mną z Miłością wielką. Widziałam przed sobą JEGO uśmiechnięte, promienne Oblicze. Patrzył mi w oczy głęboko. I ja MU w oczy patrzyłam, uśmiechnięta i szczęśliwa. Wiedziałam że cierpi, i On wiedział, że ja cierpię. Patrzyliśmy w siebie nawzajem w miłości.
„Najdroższy mój… mój Maleńki…!”- szeptałam wpatrzona w Umiłowanego z uwielbieniem i zachwytem.
„Perlo Moja Umiłowana!” – wyszeptal Najdroższy mój. Zbliżył Swą twarz do mojej twarzy i mnie pocałowal. Pocałowal raz, drugi… trzeci… Całowal i całowal… Z czułością i słodyczą.
„Ukochany mój, Maleńki…” – szeptałam szczęśliwa.
A ON całowal i całowal… I wchodził we mnie. I ja w Niego wchodzilam. Zamykal mnie w Sobie. Otulal Sobą.
Cierpiał bardzo, wisząc na Krzyżu. Objęłam Go delikatnie i przytuliłam do siebie. Cierpiałam z Maleńkim moim. Widziałam jak bardzo cierpi…
„Odpocznij, Najdroższy…. Proszę odpocznij troszkę. A ja będę tańczyć.”
Umiłowany spojrzał we mnie z wielką Miłością.
„Ty raczej odpocznij, Maleńka Moja.”
„Nie, Ukochany. Jeśli Ty odpoczniesz to i ja odpocznę. A jeśli Ty nie odpoczniesz, to i ja nie. Odpocznij Maleńki mój… Zmeczony jesteś…”
Najdroższy znów we mnie spojrzał.
„Dobrze, Najmilsza. Ty odpocznij w Moim SERCU a Ja odpocznę w Twoim.”
Ucalowalam Go. I wchodzilam głębiej i głębiej. Znalazłam się w jasności wielkiej. Przede mną widziałam wielkie, tętniące Życiem SERCE. Z Jego Rany wyszła bielutka Hostia i weszła we mnie. I usłyszałam dźwięczny głos:
” Odpoczywam w Tobie, Perełko Moja. Odpocznij we Mnie!”
Wtulilam się w SERCE Umiłowanego mojego i odpoczywalam.
A teraz tańczymy bardzo. To przecież nasz Piątek!

Leżałam na kwiatowej kanapie. Tańcząca bardzo intensywnie. Umiłowany mój był ze mną, był przy mnie. Pochylal się nade mną z Miłością bezgraniczna. Nakarmil mnie Swoim Ciałem i patrzył we mnie spojrzeniem z Krzyża.
„Cierpisz bardzo, Perełko Moja…”
„Tak. Ale nie mówmy o tym, Najdroższy… – uśmiechnęłam się do Umiłowanego – pragnę Ci służyć!”
Umiłowany uśmiechnął się do mnie z tkliwoscia.
„Służysz Mi, Maleńka Moja!”
Uśmiechnęłam się do Niego radośnie. A w tej chwili naszla mnie taka myśl, żeby spytać Umiłowanego: „A jak? Jak Ci służę, Najdroższy?” Ale także w tej samej chwili, pomyślałam, że przecież ON wie co mówi, że skoro mówi że Mu służę, to tak jest. Ufam mu.
„To dobrze” – szepnęłam wpatrzona w Najdroższego mojego. Umiłowany mój uśmiechał się do mnie promiennie bardzo.
„A nie spytasz jak Mi służysz?”
„Nie. Ufam Ci i wiedzieć nie muszę.”
„Właśnie przegnalas pokusę, Maleńka Moja.”
„Ufam Ci, Najdroższy!”
„Wiem. Widzę. Dlatego powiem Ci jak Mi służysz.”
Rozpromienilam się szczęśliwa bardzo! A Najdroższy spytal uśmiechając się do mnie:
„Pamiętasz Perełko morze cierpienia w SERCU Moim?”
„Pamiętam…”
„Płyniesz po nim ze Mną. Nie jestem sam.”
Ucalowalam Umiłowanego mojego i szepnęłam radośnie:
„Wziąłeś mnie ze Sobą?! Dziękuję!!! Dziękuję, Najdroższy!!!”
„Obiecałem że Cię zabiorę ze sobą, Maleńka Moja!”
Patrzyłam w Umiłowanego z wdzięcznością i uwielbieniem!!! Najdroższy promienial cały szczęściem. Tańczylismy bardzo. Wciąż tańczymy.

Byłam na Łące, przeswietlonej dziwnym blaskiem i pełnej kolorowych kwiatów. Chodziłam i zrywalam kwiaty. Umiłowanego mojego nie było. A przynajmniej Go nie widziałam. Chodziłam więc po Łące i zrywalam kwiaty. Wybierałam najpiękniejsze i największe. Chciałam ułożyć piękny bukiet. Gdy zrywałam kwiaty, dziwna sprawa, one natychmiast odrastaly! Tak jakbym ich wcale nie zrywala. A bukiet był coraz większy i coraz piękniejszy. W końcu uznałam, że kwiatów wystarczy. Wtedy zobaczyłam Umiłowanego mojego! Szedł do mnie z oddali. Uśmiechał się do mnie cudnie! Pobiegłam do Niego szczęśliwa.
„Najdroższy mój!!!”
„Maleńka Moja!”
Objął mnie, podniósł do góry i zawirowal mną, śmiejąc się przy tym głośno, perliscie! I ja się śmiałam wesoło!
Kiedy mnie postawil na Łące, podałam Mu bukiet.
„Dla Ciebie, Najdroższy!” – szepnęłam wpatrzona w Umiłowanego.
„Jaki piękny, Perełko!!!”
Zanurzyl twarz w bukiecie.
„Jak pięknie pachnie! Powąchaj, Maleńka Moja!” – Umiłowany patrzył we mnie zachwycony. Wsadzilam nosa w bukiet i wąchałam. Pachnial rzeczywiście cudnie… Umiłowany mój patrzył we mnie z zachwytem… Podniosłam głowę znad kwiatów i patrzylam w Umiłowanego mojego. Patrzył we mnie ogniem w oczach. Odniosłam wrażenie że wcale nie patrzy na bukiet i nie o nim mówi… Patrzył we mnie z… podziwem i wielką Miłością i czułością wielką… Bukiety zniknął. A ON objął mnie mocno i wyszeptal uszczęśliwiony:
„Twój taniec jest dla Mnie piękniejszym bukietem i pachnie najpiękniej, Maleńka Moja!!!”
Patrzyłam w Umiłowanego szczęśliwa bardzo!!! Szczęśliwa cała!
Nigdy dotąd nie patrzyłam na mój taniec dla Maleńkiego mojego jak na bukiet. Który na dodatek pięknie pachnie…
Najdroższy patrzył we mnie z Taką Miłością… Nie istniało dla mnie nic oprócz NIEGO!
„Chodź do Mnie, Maleńka Moja! Odpocznij we Mnie!”
„Tak!!!” – szepnęłam zachwycona.
Najdroższy nakarmił mnie Swoim Ciałem i przytulił do SERCA Swego. Wtulilam się w Umiłowanego mojego całą sobą. Sercem i duszą i cialem.
JEGO chce,
JEGO pragnie,
JEGO pożąda dusza moja!