Autor: Maleńka

Często rano leżę w łóżku i śpiewam Madonnie:

Umiłowany mój patrzył we mnie promienny, świetlisty, jasniejacy bardzo… I ja w Niego patrzyłam.
„Jestem z Ciebie dumny, Promyczku,”.
„Ty?? Dumny ze mnie??!”
Uśmiechał się do mnie jak dla dziecka. Czule i tkliwie bardzo…
„Taka cierpiąca jesteś, a taka uśmiechnięta! ”
Ucalowalam Go serdecznie.
” Ja tylko Cię naśladuje. A raczej próbuję naśladować. I robię to bardzo nieudolnie… ”
” Jestem dumny ze to robisz, Promyku”.
Patrzyłam w JEGO oczy i szeptalam do Niego :
„Pragnę Cię naśladować, Ukochany mój, Umiłowany, Najdroższy! I pragnę, żebyś był uwielbiony w cierpieniu i tańcu moim! ”
” Ja Jestem, Perełko Moja! „

Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie słodko… i czule bardzo.
„Umiłowany!”
„Perło Moja!”
„Przyszłam posiedzieć przy Tobie”.
„Posiedź, odpocznij, Promyczku”.
Tańczę od kilku dni bardziej niż zwykle. Wiedział o tym, tańczył ze mną. Wiedział też, że zmęczona jestem.
Nie rozmawialiśmy jednak ani o tancu, ani o zmęczeniu. Po prostu siedziałam i patrzyłam w Niego uśmiechnięta. A On patrzył we mnie jak nikt na świecie…

Cierpię coraz bardziej. I to cierpienie ofiarowuję Umiłowanemu. Tańczę. Krzyż coraz cięższy, przygniata.
Jednak to nie jest najważniejsze.
Najważniejszy jest On, Jezus. Ukochany mój. Najdroższy…
On i Jego Miłość do mnie. Wielka! Ogromna Miłość!
To Jezus i Jego Miłość jest motywem mojego działania. Motorem jakby. Dzięki Niemu chce mi się chcieć. Tańczyć. Dla Niego.
On najważniejszy!

Dostałam zadanie od Madonny. To znaczy ksiądz proboszcz mnie prosi, ja jednak traktuję to jako zadanie od Maryi.
Do rzeczy 🙂
Ks proboszcz mnie poprosił żebym namalowala taki, podobny obraz do kościoła. Na 100 lecie objawień Anioła Pokoju w Fatimie.
Bardzo chętnie się zgodzilam 🙂

Poszperałam w Internecie i znalazłam oryginalny pomnik, figurę Anioła i dzieci w Fatimie.


Wyczytałam też, że Anioł zjawiał trzy razy.
„Trzecie zjawienie, wydaje mi się, miało miejsce w październiku albo w końcu września, w tym czasie przerwy obiadowej nie spędzaliśmy już w domu. Jak już wspomniałam pisząc o Hiacyncie, przeszliśmy z Pregueiry (lasku oliwnego należącego do moich rodziców) do Loca de Cabeco okrążając zbocza wzgórza od strony Aljustrel i Casa Velha. Tam odmówiliśmy najpierw różaniec i modlitwę, której nas nauczył Anioł w czasie swego pierwszego zjawienia.

Kiedy tam byliśmy, ukazał się nam Anioł po raz trzeci. Trzymał w ręce kielich, nad którym unosiła się święta Hostia, z której spływały krople Krwi do kielicha. Nagle kielich z Hostią zawisł w powietrzu, a Anioł uklęknął na ziemi i powtórzył trzy razy modlitwę:
– „Trójco Przenajświętsza, Ojcze, Synu, Duchu Święty,uwielbiam Cię ze czcią najgłębszą. Ofiaruję Ci przenajdroższe Ciało, Krew, Duszę i Bóstwo Pana naszego Jezusa Chrystusa, obecnego na wszystkich ołtarzach świata, na przebłaganie za zniewagi, świętokradztwa i zaniedbania, które Go obrażają. Przez niezmierzone zasługi Jego Najświętszego Serca i Niepokalanego Serca Maryi proszę Was o nawrócenie biednych grzeszników”.

Następnie podnosząc się z klęczek wziął znowu w rękę kielich i Hostię. Hostię podał mnie, a zawartość kielicha podał Hiacyncie i Franciszkowi do wypicia mówiąc równocześnie:
-„Przyjmijcie Ciało i Krew Jezusa Chrystusa, okropnie znieważanego przez niewdzięcznych ludzi. Wynagrodźcie ich grzechy i pocieszajcie waszego Boga!”

Potem znowu uklęknął i odmówił z nami trzy razy tę samą modlitwę: „Trójco Przenajświętsza” i znikł.”
Tę scenę właśnie będę malować. Zaczynam w poniedziałek.

Wpatrywalam się w Umiłowanego mojego. A ON patrzył we mnie czule bardzo, bardzo!!
„Zmęczona? ” – raczej stwierdził, niż spytał.
” Zmeczona „- uśmiechnąłem się do Niego. I On Uśmiechał się do mnie.
Nie było ważne zmęczenie. Patrzył we mnie, a ja w Niego patrzyłam. To było najważniejsze. Trwanie w Miłości.
” Dziś nasz Piątek, Promyczku. Tańczymy „.
” Uwielbiam z Tobą tańczyć! ”
Patrzył promiennie.

Siedziałam u Stóp Umiłowanego mojego i wpatrywalam się w JEGO Oczy. Patrzył we mnie czule bardzo…
„Uwielbiam tak siedzieć przed Tobą, przy Tobie „.
” Tyś Moja Umiłowana „.
Patrzył we mnie z wielką, ogromną Miłością. Rozplywalam się w Nim…

Niby przez ostatnie dni nic nie robię. Ze względu na chorą rękę. Nie maluję. Piszę malo. Ciężko mi pisać. Przymulona dzialaniem antybiotyku .Otumaniona. Odpoczywam.
I tańczę dla UKOCHANEGO.
Nie ważne jest to że pisać trudno, że zmęczona, przymulona.
Najważniejszy jest JEZUS, Ukochany mój. Dla NIEGO tańcze.
Wczoraj leżałam, odpoczywając ukladalam bukiety Madonnie
Moze to jest teraz ważne.
Bukiety i taniec.
Modlitwa i ofiara cierpienia.

Info dla Czytelników, którzy nie czytali na FB,  może dziwią się,  że nie piszę notek. Czekają może na nie. I jeszcze poczekaja 🙂  Nie wiem ile czasu.  Poparzylam mocno rękę. Wdalo się zakażenie. I pisać bardzo ciężko. Antybiotyki biorę.  I tańcze za moje Duchowe Dzieciaki.

Dziś nie będę opisywać rozmowy z UKOCHANYM Jezusem. Tańcze bardzo bardzo. Z Nim i dla NIEGO. A przed Umiłowanym po prostu siedziałam i w Niego patrzyłam. I On wie mnie patrzył. Tańczę. Chcę tańczyć dla Ukochanego. Chcę cała być tańcem . Ofiarą miłości dla NIEGO.

Patrzyła we Mnie ze skruszonym sercem. Mój Promyczek kochany, Perełka Moja Umiłowana. Patrzyła we Mnie smutna, zniechęcona swoimi upadkami. Kiedy tylko upadła, prosiła Mnie o wybaczenie. Przebaczyłem jej od razu. Ona jednak była smutna. Patrzyłem w nią, w jej serce. Bolało ja to, że Mnie zraniła. Przytuliłem jej serce do Swego. Tuliłem bardziej i bardziej, mocniej i mocniej. I Promyczek zaczął się do Mnie uśmiechać. Na początku niepewnie, nieśmiało. Po chwil uśmiechała się do Mnie promiennie. Mój Promyczek. W jej sercu znów panował Mój Pokój.
„Tyś Moja, Perełko!”
„Twoja!!!”
Uśmiechała się do Mnie. Tulę ją wciąż do Serca.