DO SERCA

Patrzyła we Mnie ze skruszonym sercem. Mój Promyczek kochany, Perełka Moja Umiłowana. Patrzyła we Mnie smutna, zniechęcona swoimi upadkami. Kiedy tylko upadła, prosiła Mnie o wybaczenie. Przebaczyłem jej od razu. Ona jednak była smutna. Patrzyłem w nią, w jej serce. Bolało ja to, że Mnie zraniła. Przytuliłem jej serce do Swego. Tuliłem bardziej i bardziej, mocniej i mocniej. I Promyczek zaczął się do Mnie uśmiechać. Na początku niepewnie, nieśmiało. Po chwil uśmiechała się do Mnie promiennie. Mój Promyczek. W jej sercu znów panował Mój Pokój.
„Tyś Moja, Perełko!”
„Twoja!!!”
Uśmiechała się do Mnie. Tulę ją wciąż do Serca.