Dzisiaj krótko.
Patrzył we mnie czule. Bardzo czule…
„Przyszłam posiedzieć przy Tobie”.
„Posiedź, Mój Promyczku. Odpocznij”.
Tak… byłam zmęczona…
Ukochany patrzył we mnie z wielką Miłością. Zanurzał w Niej. W Sobie… Zmęczenie przestało się liczyć, uwierać, przeszkadzać. Liczył się tylko On.
„Ty i… ja…”
„Ty i Ja!”
Uśmiechał się do mnie, a ja do Niego.
„Oblubienica i Jej Oblubieniec!”
„Tak…”
Trwałam w Nim.
W każdej chwili mogę wyjść i nie dokończyć notki… tańczę bardzo, bardzo.
Wpatrywałam się w Ukochanego. Patrzył we mnie świetlisty… Patrzyłam zachwycona.
„Co Ty ze mną robisz, Umiłowany?!”
Uśmiechał się… rozbrajająco.
„Niosę Cię, Mój Promyczku, do Celu”.
Uśmiechnęłam się do Niego. Pomyślałam, że wczoraj trafnie opisałam swoje doświadczenie… Trudno mi było po ludzku, słowami, opisać, pomyślałam jednak, że jakoś mi się udało. Niesie mnie, niemowlę w Swych ramionach.
Uśmiechał się…
„Niosę Cię, Perełko, jako Pannę Młodą. Wesele niedługo!”
Zaniemówiłam.
Patrzyłam szczęśliwa bardzo.
„Ja taka malutka…”
„A kto powiedział, że Panna Młoda ma być wielka? Tylko mały wejdzie do Mego Królestwa!”
Zachwycona… trwałam z NIM.
Może zdziwił Was obrazek w nagłówku. Wyjaśniam. Tego teraz doświadczam. Jestem dzieckiem w Jego rękach. Niemowlęciem w Jego ramionach. Czułych i ogromnych zarazem. Potężnych i delikatnych. Jestem niemowlęciem… Widzę Jego tkliwe spojrzenie utkwione we mnie, Jego dobre oczy, Jego MIŁOŚĆ po prostu. Jestem Jego oczkiem w głowie. Taka maleńka i nieporadna, bezradna… jak dziecko. Wyciagam ufnie rączki do TEGO, który mnie kocha. A On je całuje, pieści bardziej niż najczulsza matka i ojciec razem wzięci… Niemowlę w Jego ramionach. Cała Jego. Ciało i dusza i serce należą do Niego. Do Ukochanego mojego. To moje szczęście, należeć do NIEGO!
Patrzył we mnie… Jak? Nie potrafię opisać. Kiedy napiszę, że patrzył najczulej i najtkliwiej to będzie nic… Więc patrzył we mnie. A ja w NIEGO. Taka malutka i słaba. Nic takie. Patrzyłam zachwycona…
„Pragnę!” – wyrwało mi się prosto z serca.
Uśmiechał się.
„Czego pragniesz, to otrzymasz!”
„Ciebie pragnę!”
„Mnie otrzymasz”.
Patrzyłam… Zapatrzyłam się w Umiłowanego.
„Uwielbiam kiedy we Mnie patrzysz, Promyczku!”
„Uwielbiasz??!! A co ja mam powiedzieć, kiedy we mnie patrzysz…??!”
Patrzył rozbrojony… Mówił za mnie:
„Mów: 'uwielbiam Cię w moim spojrzeniu, uwielbiam Cię w moim uśmiechu, uwielbiam Cię w mej miłości, uwielbiam Cię w moim tańcu!'”
„Tak! Uwielbiam Ciebie w tym wszystkim!”
Patrzyłam w Niego długo.
Uwielbiam!
Patrzył we mnie promiennie, świetliście… Jego spojrzenie przenikało mnie, zanurzało w Nim, Umiłowanym moim. Podnosiło mnie. Cała byłam w świetle JEGO spojrzenia… Znów zaczynałam tęsknić. Pomyślałam, że skoro już teraz tak we mnie patrzy, skoro już teraz tak bardzo mnie uszczęśliwia, to co dopiero będzie się działo Tam…
Patrzyłam zachwycona.
„Jesteś mój!”
Uśmiechał się do mnie.
„Twój, Promyczku!”
„Mój!”
„A Ty Moja!”
„Twoja!”
Chciałam Go ucałować. Pochyliłam się, ale z powodu… tańca, nie mogłam sięgnąć.
„Nie mogę…”
Patrzył czule bardzo.
„Twój taniec, Promyczku, jest najpiękniejszym pocałunkiem dla Mnie!”
Nad ranem. Skończyłam układać bukieciki Madonnie. Leżałam i uśmiechałam się do Niej. Była przy mnie.
„Mamusiu…”
„Tak, Córeczko?”
„Nic… – uśmiechałam się – chciałam usłyszeć Twój głos…”
„Kocham Cię, Motylku. I Mój Syn bardzo Cię kocha!”
„Wiem! Dziękuję!”
Po chwili dodałam:
„Niech mój każdy oddech będzie dziękczynieniem za Waszą Miłość! I każde bicie mojego serca!”
Wpatrywałam się w MAMĘ. Uśmiechała się do mnie, ja do Niej też. Jakiś czas tak razem trwałyśmy. Potem Madonna mówi:
„Motylku, idz teraz do Mego Synka. Ma Ci coś do powiedzenia”.
„Idę”.
Patrzył we mnie promiennie bardzo i bardzo uroczyście.
„Promyczku!”
Zapatrzyłam się w Niego…
„Błogosławię Cię i tych których kochasz!”
Patrzyłam zachwycona… Dziękowałam…
Potem odnowiliśmy nasz Ślub.
Trwam w JEGO Miłości!
W nocy 🙂 miałam sen. Śniło mi się, że opowiadałam jakiejś osobie o Ukochanym moim. Nie wiem komu, ale osoba ta słuchała z zainteresowaniem, zadawała pytania. W końcu powiedziała, że prowadzę innych do Boga.
I się obudziłam… 🙂
Patrzył we mnie…. Promiennie. Patrzył tak, jakby na świecie nie było nikogo ważniejszego dla NIEGO, niż ja…
„Tęskniłam!”
„Ja też!”
Patrzyliśmy w siebie nawzajem w milczeniu, długo. Nie potrzeba było słów. Tylko Obecność. ON i ja… Nie potrzeba nic więcej.
„Piękna Moja!”
„Mój NAJPIĘKNIEJSZY!”
Noc. Leżałam tańcząca bardzo. Rozmyślałam.
„Wiesz… czasem nachodzi mnie taka myśl, że to wszystko jest kłamstwem… albo, że to mój wymył.”
Usłyszałam czuły, łagodny Głos w głębi serca:
„Promyczku, odpowiedz sobie na takie pytania: Czy Twoja tęsknota, czy miłość do Mnie jest kłamstwem, Twoim wymysłem? Czy Moja Miłość i tęsknota do Ciebie jest kłamstwem, Twoim wymysłem? Czy Twój Ogród serca jest kłamstwem, Twoim wymysłem? Czy to wszystko co wydarzyło się w Twym sercu jest kłamstwem?”
„NIE!!! Oczywiście, że nie!!!”
Po chwili dodałam:
„A więc to on!”
„Tak. Jak przyjdzie, zadaj sobie te pytania. Ucieknie od razu!”
„Dobrze! Dziękuję Ci!”
Wpatrywałam się w Umiłowanego, tańcząca bardzo, bardzo. Patrzył we mnie… jak tylko On potrafi. Jak w cudo jakieś…
„Dzielisz nie tylko Moją boleść, dzielisz Miłość i tęsknotę, Promyczku!”
Pochyliłam się z wielkim trudem i ucałowałam Go.
Patrzył… poruszony.
„Ten pocałunek jest Mi bardzo drogi, Promyku!”
Tańczę bardzo, bardzo, ale jakoś spróbuję notkę napisać. On mi pomoże, jeśli chce, żebym napisała 🙂
Noc, tańcząca. Całowałam w duchu Rany Umiłowanego. Zalewałam Je oliwą, miłości…
Patrzył we mnie… czuły, łagodny. Przede wszystkim wzruszony… Poruszony.
„Pocieszyłaś Mnie bardzo, Perło Moja i usłużyłaś Mi”.
Milczałam. Zapatrzona… tańcząca.
„Perełko Moja”.
Uśmiechnęłam się do Niego z wysiłkiem…
„Kochana Moja! Tańczysz i się uśmiechasz się do Mnie! Piękna, coraz piękniejsza!”
„Dzięki Twojej Mamie, i mojej”.
Patrzył… jak na cudo jakieś… Zachwycony.
Tę notkę pisałam około dwóch godzin. Ale napisałam. Ukochany pomógł,
Wpatrywałam się w Ukochanego… był bardzo smutny. Bolesny… Patrzyłam w milczeniu. Nie wiem czy potrafię opisać to, czego doświadczyłam, usłyszałam. Raczej nie… Nie były to słowa, raczej poruszenia serca, obrazy.
Płacz zabijanych dzieci w Betlejem, ucieczka. Boleść Dzieciątka, jako człowieka, ale jeszcze większa boleść jako Boga.
„Przyszedłem do swoich dzieci, a ci nie dość, że Mnie nie przyjęli to jeszcze usiłowali zgładzić. Sprawili Mi wielką boleść! I wciąż sprawiają… Moje dzieci umiłowane!”
Patrzyłam… Ukochany przypominał płaczące Dzieciątko. Przed moimi oczyma przewijały się różne obrazy: nagi mężczyzna obejmujący krzyż i inne akty profanacji, których z powodu tańca nie mam sił opisywać.
Umiłowany patrzył…
„Pozwól mi dzielić Twą boleść… Proszę!” – wyrwało mi się prosto z serca.
„Dzielisz ją, Promyku”.