Autor: Maleńka

Tańczę bardzo, więc dziś notka będzie krótka.

Wpatrywałam się w Madonnę. Patrzyła we mnie tkliwie…
„Zawsze będę przy Tobie, Motylku!”
„Wiem!”
Uśmiechałam się do Niej, a ONA do mnie.
„Idź teraz do Mojego Syna. Tęskni za Tobą!”

Patrzyłam w Umiłowanego mojego. Patrzył we mnie cały rozpromieniony, zachwycony…
„Tęsknisz!” – szepnęłam.
„Tęsknisz!” – usłyszałam w głębi serca.
Tęskniłam…
Patrzył we mnie tak jak tylko On to potrafi…
„Kocham Cię! Wiesz?” – roześmiałam się serdecznie.
Patrzył czule bardzo… Trwaliśmy w milczeniu. W Miłości…

Nie wystarczy oddać pokłon Maleńkiemu, trzeba być JEGO świadkiem. Tego uczy św. Szczepan, pierwszy Męczennik. Dzieciątko Jezus już od urodzenia jest Znakiem, któremu wielu się  sprzeciwia. Herod a za nim inni… Chcieli wymazać Jego Imię z pamięci historii i ludzi. Boją się GO, stanowi dla nich zagrożenie.
Dziś Jego Imię też usiłuje się wymazać, choćby ze Świąt. „Gwiazdka. Wesołych Świąt! magia Świąt”.  Jakich Świąt?? BOŻEGO NARODZENIA!
To ważne! Bardzo ważne. To nie tylko człon zdania. To Osoba. Jezus Chrystus. I żadna „magia, czar”. To DZIECIĄTKO w żłobie.
Trzeba o tym mówić, pisać. Mimo, że można być wyśmianym, oskarżonym o „ciemnogród” i zacofanie.
Być JEGO świadkiem. Mimo wszystko.
Nade wszystko.

Tańczę dla Dzieciątka Jezus.

W sercu moim, małym, grzesznym i słabym dziś wielka radość i szczęście. Pokój i jasność! W nim narodził się Jezus. Bóg, Pan i Zbawiciel. Najlepszy Przyjaciel i Oblubieniec.
Moje serce jest kołyską dla Maleńkiego!

Rozmawiałyśmy wczoraj z moja mamą o pewnej osobie. I ja mówię że jest bardzo oryginalną (w sensie pozytywnym). I pytam mamę czy ja też jestem wg niej.
-Ty oryginalna? Nie. Ty jesteś unikatowa. Ludzi oryginalnych jest wielu. Unikat jest jeden! – mówi mama.
Nie wiedziałam co powiedzieć…

Rano. Leżałam i rozmyślałam…
„Nie wiedziałam, że ona, mama tak o mnie myśli…”
„Ona bardzo Cię kocha, Motylku!”
„Wiem! Ja ją też!”

Leżałam i uśmiechałam się do Madonny…
„Dziękuję Ci za ten Adwent”.
„I JA Ci dziękuję, Motylku. Otworzyłaś Mi swe serce. I nie ma w Tobie nic co nie należałoby do Mojego Syna. Wszystko w Tobie należy do NIEGO!”
„I do Ciebie, MAMO!”
Układałam dla Niej bukiety.

Wszystkim Wam życzę BOŻEGO NARODZENIA! 🙂

„ONA da Ci to, czego tak bardzo pragniesz i tak bardzo potrzebujesz, Promyku!”- usłyszałam w głębi serca, na początku Adwentu.
I dała!
Miłość i czułość. Jezusa mi dała! Wciąż daje…

„Przyszłam posiedzieć…”
Patrzyłam. Madonna patrzyła we mnie.
„Ukryłam Cię w Sobie, Motylku!” – MAMA uśmiechała się do mnie łagodnie.
„Dziękuję!”
Patrzyłam…
Potem zaczęłam nagrywać. Nie udawało mi się, brakowało tchu, sił. Przerywałam i nagrywałam jeszcze raz. I jeszcze raz. i jeszcze. W końcu 😀 jakoś. Mogło być.
Patrzyłam w MAMĘ. Uśmiechała się do mnie.
„Pięknie śpiewasz, Motylku. Umieść, proszę dzisiaj”.
„Na blogu? Dzisiaj?”
„Tak, proszę”.

Umieszczam:

Wpatrywałam się w Madonnę. Patrzyła tkliwie.
„Niedługo Boże Narodzenie…” – szepnęłam.
Uśmiechnęła się do mnie.
„On już się w Tobie narodził”.
Po chwili dodała:
„Czekasz na Niego, Motylku, prawda?”
„Tak. Czekam!”
„Jesteś gotowa na Jego przyjście?”
„Mógłby przyjść choćby teraz… tęsknię.”
Patrzyła we mnie…
„Niewielu na Niego czeka. Niewielu”.

Jeśli oczekujemy powtórnego przyjścia Chrystusa dlaczego tak bardzo boimy się końca świata? Przecież oczekiwanie na Kogoś, Kogo się kocha, /wg mnie/ oznacza radość, szczęście. Gotowość na Jego przyjście. Niecierpliwość! Niecierpliwe wyczekiwanie! Wyglądanie na Niego! Tęsknotę za Nim! Pragnienie by już przyszedł!
Czekać to być gotowym na Jego przyjście!!!
A wielu się boi Tego Dnia… Dnia powtórnego przyjścia.
Wielu nie jest gotowych. Nie czeka…

Siedziałam i wpatrywałam się… Po prostu. Jeśli rozmawiałyśmy, to były to słowa, właściwie słówka, bardzo osobiste. Nie będę ich dziś przytaczać.
MAMA patrzyła we mnie… Tak, jak tego potrzebowałam. Jedna wielka CZUŁOŚĆ!
Potrzebowałam jej. Bardzo!
Madonna została wysłana przez Ukochanego, że dawać mi Jego czułość. Wiem to.
Matka Boża Czuła, bardzo Czuła…

Wpatrywałam się w Madonnę. Patrzyła we mnie z wielką czułością… Wielką.
„Cierpisz, Mój Motylku…”
„Tak. Tańczę!”
„Chciałabym tańczyć razem z Tobą. Mogę?”
„Tak się cieszę! Tańczyć z Tobą na chwałę Boga!”
„Na Jego chwałę!”
I tańczymy.

Na dzisiejszej Mszy św. śpiewała schola;. Trzy dziewczynki. I ja śpiewałam razem z nimi. Głośno, z całego serca. Aż ludzie się oglądali 🙂 Pewnie patrzyli kto tak fałszuje 😀 Ale co tam! Śpiewałam. Na chwałę Boga!

Wpatrywałam się w Madonnę. Zmęczona i tańcząca. MAMA patrzyła we mnie… Odpoczywałam i tańczyłam w NIEJ jednocześnie. Jak to możliwe? Kiedy robi się coś z miłości… I cierpienie, a raczej ofiarowywanie, taniec, może być odpoczynkiem. Dla mnie jest. Tańcząca w Madonnie, a we mnie mój Ukochany.

Proszę wybaczyć jeśli przerwę pisanie notki i opublikuję nie w całości.

Noc. Leżę tańcząca bardzo. Madonna jest przy mnie. Siedzi na łóżku i się do mnie uśmiecha czule. Ja do Niej też próbuję się uśmiechnąć, ale nie mam sił. Leżę więc. Tańcząca.
„Chciałabym przytulić się do Ciebie… Mogę?”
MAMA uśmiecha się promiennie.
„A Ja, Motylku, pragnę Cię ucałować. Mogę?”
„Tak!”
MAMA pochyla się i całuje mnie…
Leżę szczęśliwa.
Chciałam układać dla Niej bukiety. Zaczęłam… i przerwałam. Nie miałam sił…
„Nie mam sił Ci usłużyć…”
Patrzyła we mnie tkliwie.
„Motylku, właśnie teraz, tańcząca, służysz Mi i Mojemu Synowi. Najpiękniej i najbardziej. Właśnie taka”.
Leżałam… z zamkniętymi oczami. Taniec nie pozwalał mi zasnąć.  A może jednak troszkę mi się, nie wiem. W każdym razie widziałam siebie jak pomagam budować kościół. Nosiłam jakieś ciężary, kamienie. Nie wiem czy to był sen, czy nie.

Dziś przyszedł ks proboszcz. Chodził z Panem Jezusem do chorych przed Świętami.
Przyjęłam Ukochanego do serca. A potem Madonna uwielbiała Go. We mnie. I ze mną.