Tańczę.
Wpatrywałam się w Madonnę… Znów miękło mi serce, rozpływało się w Bożej Miłości. Rozmawialiśmy o pięknie. Tzn rozmyślałam o Pięknie Maryi i Pięknie Ukochanego…
„Jesteś stworzona na Boży obraz i na Jego podobieństwo, Motylku. Jesteś piękna!”
„Wiem…” – szepnęłam.
Mama uśmiechała się do mnie, a ja do Niej. Trwałyśmy razem w uśmiechu i wielbieniu Boga.
Patrzyła we mnie… I tu brakuje mi słów. Piękno, delikatność, Miłość. A przede wszystkim Pokora. I czystość, jasność, blask. Uśmiechała się do mnie… Czule i z wielką Miłością. Ja uśmiechałam się do Niej tańcząca bardzo.
„Jak mogę Ci usłużyć, Mamusiu?”
„Służysz Mi, Mój Motylku”.
Patrzyła we mnie słodko, tkliwie… Patrzyła w taki sposób, że… nie wiem jak to określić. Patrzyła tak, że serce mi miękło… rozpływało się w Bożej Miłości…
Wciąż tak we mnie patrzy.
Jestem w niewoli Maryi. Jestem Jej niewolnikiem, niewolnicą. Niewolnikiem Miłości. To wszystko zmienia… Miłości. Nigdy dotąd nie byłam tak wolna. Wolna! Doświadczenie Miłości, wielkiej MIŁOŚCI wprost zalewa mi serce. Miłość i głęboki Pokój… Jestem kochana. Wiem to, po prostu. Wiem. MAMA codziennie rano siedzi przy mnie, kiedy leżę tańcząca, obolała. Z Nią zaczynam dzień i z Nią kończę. A jeśli z Nią to i z Jezusem, z Ukochanym moim. To oczywiste. Maryja zawsze wskazuje na Syna. Nie zasłania Go. Pokazuje. I tak żyję, w Niej i z Nim. To moja niewola Miłości. Moja wolność. Moje Niebo.
Wpatrywałam się w Madonnę. Była bardzo piękna i pełna Miłości…
„Cierpisz bardzo, Córeczko Moja”.
„Tak, bardziej niż zwykle”.
„Jestem z Tobą i współczuję z Tobą!”
Dziękowałam…
Obudziłam się. Szarzało. Leżałam i rozmyślałam… O Kim? O Jezusie, Maryi i Józefie… W sercu swoim widziałam różne obrazy. Piękne, jasne, czyste i bardzo, bardzo barwne, kolorowe. Widziałam Jezusa, Maryję, Józefa. W moim sercu…
„Cudnie było!” – szepnęłam wpatrując się w Madonnę z Dzieciątkiem.
„Tak! Cudnie jest w Twoim, w Naszym Ogrodzie, Motylku!”
„Cudnie…”
„A to dopiero początek, kochany Motylku!” – uśmiechnęła się do mnie tajemniczo.
Otworzyłam szeroko oczy ze zdumienia, roześmiałam się radośnie. I zaczęłam JEJ dziękować.
Patrzyła we mnie z ogromną miłością.
Trwałyśmy tak razem, zaczęłam Jej opowiadać o obrazie Ogrodu mego serca.
„Jeszcze go nie skończyłam… ba! jeszcze go dobrze nie zaczęłam malować a już chwali Boga!”
Mój bratanek, Łaj często do mnie przychodzi i patrzy co maluję. I kiedy zobaczył pierwszy raz fragment szkic obrazu, był zachwycony! Kilka dni temu był znów. Tym razem zobaczył cały szkic. Gdy go zobaczył, stanął jak wryty… Chwilę stał przed obrazem z otwartą buzią.
– Łaa….!!!! Ciociu!!!!
– To ogród mojego serca… – szepnęłam cichutko.
– Ogród twojego… serca???!!! – spojrzał na mnie z takim… podziwem… Nie wiedziałam co zrobić. To nie mnie podziwiał. Podziwiał UKOCHANEGO.
Dziś ciocia przyszła odwiedzić Mamę. Zaszła też do mnie. Kiedy zobaczyła obraz, była zachwycona.
– Jaki bujny!
– To ogród – uśmiechnęłam się.
– Ciekawa koncepcja. Piękny!
Tak… 🙂 jedni myślą, że podziwiają mnie, inni, że moją 'bogatą wyobraźnię’ i 'ciekawą koncepcję’. A tak naprawdę wszyscy podziwiają Pana Boga. I JEGO dzieło.
Mama siedziała przy mnie na łóżku. Leżałam, tańcząca.
„Dziś przyjmę Jezusa do serca… Daj mi swe Serce, Maryjo! Proszę! Przyjmij Go we mnie!”
„To dla MNIE wielka radość, Mój Motylku!”
Wpatrywałam się w Madonnę z Dzieciątkiem. Patrzyła we mnie łagodna i czuła. Uśmiechała się do mnie.
„Jestem taka malutka, nic takie…. A Ty…”
„Ja też jestem malutka, Motylku”.
I czytając w moich myślach, dodała:
„Tu nie chodzi o godność czy niegodność. Tu chodzi o Miłość! Kochasz?”
„Wiesz, że tak. Staram się….”
„Kochasz!”
„Kocham!”
Tańczę bardzo, bardzo. Więc krótko.
Nad ranem obudziłam się, tańcząca. Maryja była przy mnie. Uśmiechnęłam się do Niej.
„Jestem cała Twoja i wszystko moje jest Twoim!”
„A MOJE Twoim!”
Patrzyła we mnie, a ja układałam bukieciki dla Niej.
Wpatrywałam się w Nią… Oddawałam Jej cierpienie. Prosiłam, żeby ofiarowała je Jezusowi.
„Twoje cierpienie to piękne perły dla Jezusa!”
Mama siedziała przy mnie. Leżałam uśmiechając się do NIEJ.
„Kocham Cię, Córeczko!” – czuły głos w głębi serca…
„Kocham Cię, Mamusiu!”
Układałam dla Niej bukiety.
Potem skończyłam szkic Ogrodu mego serca.
’
„Szkic już jest…”- szepnęłam wpatrując się w Madonnę z Dzieciątkiem.
Patrzyła tkliwie…
„Piękny jest Twój ogród, Motylku”.
„Bo WY w nim jesteście! To Wasz ogród!!! WASZ!”
Leżałam tańcząca. Było jeszcze ciemno, szarzało właściwie. MAMA siedziała przy mnie na łóżku. Uśmiechała się do mnie, a ja do Niej.
„Jesteś, Mamo!”
„Jestem!”
„Dziękuję…”
„Zawsze będę przy Tobie, Córeczko!”
Uśmiechałam się do Niej, tańcząca.
Patrzyła we mnie tymi Swoimi dużymi, pięknymi oczyma.
„Mieszkasz we Mnie, Motylku”.
„Tak!”- szepnęłam zachwycona.
Uwielbiałam Ukochanego za to, że przez Maryję daje mi to czego tak bardzo potrzebowałam i tak bardzo pragnęłam… Nawet więcej mi daje!!!
A Madonnie śpiewałam:
Tańczę bardzo, więc dziś krótko.
Leżałam, MAMA siedziała na łóżku, obok mnie. Patrzyła we mnie…
„Jak mogę Ci usłużyć, Mamusiu?” – spytałam.
„Córeczko kochana, tyle dusz w Czyśćcu cierpi! Boli Mnie to bardzo! Módl się, proszę za te dusze!”
Zaczęłam układać bukiety Madonnie… A Ona ze mną…
Wpatrywałam się… Maryja patrzyła we mnie czule bardzo.
„Zamieszkaj we Mnie, w Mym Łonie, Motylku!”
„Pragnę!”
Patrzyła, a ja układałam bukiety, aż się zmęczyłam.