Autor: Maleńka

Obudziłam się w nocy i poprosiłam Ukochanego,  żeby przyszedł do mego serca i żeby…
„Jestem Perełko. Zabieram Cię w podróż, w głąb Twej duszy!”
I… zobaczyłam siebie, gdzieś biegłam. Coraz niżej i niżej… Długo biegłam. A Głos mówił:
„Stworzyłem Cię i umiłowałem Cię przed wiekami. Byłem z Tobą zawsze.  Perełko! Zesłałem Cię na ziemię, aby dać przez Ciebie Miłość innym. A, żeby upodobnić Cię do Mnie, dałem Ci cierpienie. Które przyjęłaś i Mi ofiarowałaś!”
Słuchałam i biegłam. Biegłam za Głosem!
„A teraz narodziłem się znów! W Tobie, Perło Moja!”
Zobaczyłam…. wielkie światło…  Maleństwo. Aniołowie podchodzili do Niego i oddawali Mu hołd.
Podbiegłam do Niego. Wszyscy aniołowie zniknęli. Zostało tylko Dzieciątko i ja. Uśmiechało się do mnie, wyciągało do mnie rączki. Wzięłam Je na ręce i tuliłam Je do serca. Moje serce stało się Jego kołyską…
Kołysałam Je i nuciłam Mu kolędy. I ciągle kołyszę.

Potem… rozmowa szybka jak wiatr.
Pomyślałam o mojej… o moim Dziecku.
„Mam wysłuchać jej prośby?
Milczałam, nie wiedząc o co chodzi…
„Jeśli wysłucham jej, nie wysłucham Ciebie”.
„A jaka to prośba…?” – wyszeptałam wiedząc, że to coś bardzo ważnego…
„Żebym nie zabierał Cię jeszcze do Siebie!”
W jednej chwili zrozumiałam wszystko.
„A… czy to jej pomoże? Czy zbliży ją do Ciebie?”
„Bardzo!”
„Więc wysłuchaj Jej prośby!”
Wspólne milczenie….
„Więc jeszcze nie…/”
„Pozwól Promyczku, że Sam o tym zdecyduję”.
„Oczywiście, Ukochany!”
„Perło Moja!!!”
„Milczałam… Po chwili wyszeptałam:
„Tęsknię bardzo. Ale jeśli trzeba, poczekam. Z nosem przy szybie”.
„Ja też tęsknię, Perełko!”
Milczałam, kołysząc Go w  sercu.
„Jesteś do Mnie bardzo podobna. Nie myślisz o sobie, ale o innych!”
Wciąż Go kołyszę. W moim sercu.
Tańczę bardzo, moje serce tańczy… Ale dla NIEGO wszystko!

Dziś krótko, bo bardzo tańczę.

Wpatrywałam się w Ukochanego…
Patrzył bardzo łagodnie. Tkliwie.
„Dziś Twoje urodziny, Jezu!”
„Wielu Mnie nie przyjmie, Promyczku!”
„Ja Cię…”
„Przyjmiesz Mnie, wiem. Ale wielu nie. A Ja pragnę przyjść do wszystkich!”
„Wiem…”
„Módl się za tych, którzy nie chcą Mnie przyjąć. Aby otworzyli swe serca dla MNIE!”
„Tańczę za nich, Ukochany”.

Nad ranem przyszedł do  mego serca. Zanurzył mnie w Sobie… Byłam jeszcze śpiąca i drzemałam. Otulona Nim. Zdawało mi się, że słyszę w sercu Jego Głos:
„Promyczku, będziesz przy Moim narodzeniu, zabiorę Cię tam”.
Obudziłam się bardzo szczęśliwa!

„To był sen, prawda?” – spytałam Ukochanego.
„Nie! Zabiorę Cię tam!”
„Gdzie?”
„Zobaczysz!”
Cały czas się do mnie czule uśmiechał. I ja do Niego.
Patrzyłam i patrzyłam… I w sercu poczułam jakąś dziwną pustkę, samotność. I prosiłam, żeby tę pustkę wypełnił Sobą.
„Wypełnię Perełko!”
Jednak… pustka stawała się coraz większa. Jakbym miała dziury w sercu… nie umiem tego opisać. Wiedziałam, że te dziury może wypełnić tylko On.
On wciąż patrzył we mnie bardzo czule.
„Przyjdę niebawem! Czekaj Mnie!”
„Czekam na Ciebie!”

„Witaj Ukochany!”
„Witaj Miła Moja!”
Patrzył we mnie bardzo łagodnie, czule. Patrzył w zachwycie…
„Jakaś Ty piękna! Bardzo piękna. Coraz piękniejsza!”
„Dziękuję! – roześmiałam się serdecznie – Tylko dzięki Tobie!”
„Jakaś Ty piękna”’
„On znów 'swoje!”’ – uśmiechnęłam się.
On też się uśmiechał.
„To prawda, to dzięki Mnie. Ale Ty Mi pozwalasz, Perełko!”

Potem… trwałam pod Jego krzyżem. Przy krzyżu… Obejmowałam krzyż.
I choć serce tańczyło  bardzo, patrzyłam w Niego. Ufnie. Ukryta w Nim.
Wytrwam. W Nim.

Siedziałam i w Niego patrzyłam… I to wystarczy…

Ktoś próbował zakłócić moją relację z Ukochanym. Nie będę opisywać szczegółów, bo nie o to chodzi. Piszę „próbował”,   ponieważ mu się to nie udało. Nigdy się nie uda.
Odnotowuję tylko fakt.
Nie mówię, że to mnie jakoś nie poruszyło. Poruszyło. Jakby nie poruszyło to bym o tym nie pisała. 🙂
Ale… pokazało mi…

Wpatrywałam się w Ukochanego…
„Najdroższy!”
„Miła Moja!”
„Tańczę…”
„Wiem!”
Uśmiechaliśmy się do siebie nawzajem.
„Ukryłem Cię, Perełko!”
„Tak. I nikt nie może mnie ruszyć. Jestem ukryta w Tobie. Ta pewność bardzo mi pomaga. Powtarzam to sobie gdy mi jest źle. I Ty mi pomagasz”.
Patrzył we mnie czule, bardzo czule…
„Jestem Twoją Tarczą, Promyczku!”
Tak, był moją Tarczą.
PnP 2, 16 – 17
’’16 Mój miły jest mój, a ja jestem jego,
on stada swe pasie wśród lilii.
17 Nim wiatr wieczorny powieje
i znikną cienie,
wróć7, bądź podobny, mój miły,
do gazeli, do młodego jelenia
na górach Beter7!’’
Trwałam u Jego Stóp…

„Tańczę bardzo, Ukochany…”
„Tańczysz dla Mego Imienia, Promyczku”.
„Wiem, i pragnę!”

Gdy się w Niego wpatrywałam, znów powtórzył:
„Tańczysz dla Mego Imienia!”
Tańczyłam nie tylko fizycznie…
Patrzył we mnie łagodnie i czule.
Mówił prosto do mojego serca:
„Ja pragnę bliskości, czułości. Nie tylko Ty. Ja także. I Ty mi to dajesz”.
„Kocham Cię po prostu…”
„I traktujesz Mnie jako Osobę”.
„Jesteś Osobą! To oczywiste!”
„Nie dla każdego”.
„Dla mnie tak!”
Patrzył przenikliwie.
„Dajesz Mi… Dawaj Mi to, proszę!”
„Będę!”

Przyszedł do mego serca.
Trwałam w Nim. Po prostu… trwałam.

„Byłaś ze Mną, Promyczku!”
„A Ty ze mną!”
Patrzył we mnie czule…
„Potrzebuję Ciebie, Oblubienico”.
Pomyślałam, że przecież mógłby się beze mnie w zupełności obyć.
„Potrzebuję Cię, aby Cię kochać!”
Rozpromieniłam się… 🙂
On też patrzył promienny.
„Bądź ze Mną Perełko”.
„Jestem. I będę, Ukochany!”

Obudziłam się.
„Jezu…”
„Jestem” – usłyszałam w głębi serca – czuwam nad Tobą kiedy śpisz”.
„Dziękuję Ukochany!”
Potem… zabrał mnie do… Byłam w Ogrodzie. Pełnym jasnego, ciepłego Światła. Światłości. A przede wszystkim pełnym Jego. Otaczały nas perliste śmiechy dzieci. Jasne i czyste. One były w okół nas, w nas.
A On i ja…? Byliśmy razem! Tańczyliśmy, biegaliśmy, goniliśmy się! W radości i wielkim szczęściu! On, szybki jak wiatr! Gnał po górach, skakał! A ja z Nim!
Potem zdyszana, ale bardzo, bardzo szczęśliwa odpoczywałam w Jego ramionach…
„Cały Twój, Promyku!!! ” – zawołał.
„Cała Twoja!!!”
„Na wieczność!’
On i ja… I jasny śmiech dzieci.
„To dzieci, które uratowałaś swoim tańcem, Perełko”.

„Byłam w Niebie…”
„Byłaś we Mnie”.
Patrzył promienny i jasny.
„Wreszcie byłam u siebie”
„Niedługo tam będziesz zawsze”.
Ucałowałam Go.

„Panie Jezu…’ – chciałam Go prosić, żeby przyszedł do mego serca.
„Jestem, Mój Promyczku!”
Zobaczyłam siebie… trwałam przy Jego krzyżu. U Jego Stóp. Obejmowałam Go… Gładziłam Jego przebite Stopy… całowałam…
Naraz zaczęłam się unosić, jakaś siła zaczęła mnie unosić. Coraz wyżej i wyżej…
Znalazłam się na wysokości Jego Głowy. Przylgnęłam do Niego całą sobą. I tak trwałam. Z Nim, na krzyżu… wisiałam.
A On… zanurzał mnie w Sobie. Zatapiał. W Sobie. Znikałam w Nim. Bardziej i bardziej. Otulał mnie. Bardziej i głębiej… Aż całkiem znikłam. W Ukochanym. Mnie nie było. Tylko ON.
Ukrył mnie…
„Jaka to rozkosz wisieć z Tobą… w Tobie. Rozkosz. To nic, że boli. Tylko Ty!”
Byłam w Nim.

Patrzył we mnie bardzo radosny!
„Ukryłem Cię w Sobie! Już nikt Cię nie ruszy,  nie skrzywdzi, nie zrani! Jesteś Moja! Perełko! Ukryta we MNIE!”
Patrzyłam w Niego promienna. On mówił dalej, w uniesieniu:
„Będę wołał, krzyczal po górach: 'To Moja Perła! Należy do Mnie! Ukochałem Ją!’. Będę  wołał!  Rozradowałem się nad Tobą!”
Ucałowałam Go.
„Dziękuję, Umiłowany!”
Spełnił moje pragnienie, żeby zniknąć, Żeby mnie nie było. Tylko On!
Patrzył we mnie przenikliwie.
„Pragnę Cię, Promyku! Już tęsknię do nocy z Tobą!”
Ja też… do nocy z Nim.